Çizgiden çıkaran...

Çeviri - Dennis Bergkamp röportajı

2012-02-15T12:29:00.004+02:00

The Telegraph internet sitesinde eski Arsenalli Alan Smith, bir diğer eski Arsenalli, şimdinin Ajax antrenörüDennis Bergkamp'la röportaj yapmış, çevirisi aşağıdadır:

"Arsenal tahmin edilebilir, zayıf ve kazanma zihniyetinden uzak"

Benim için duygusal zamanlardı, yerime geçmesi için biriyle imzaladıklarında ise daha mutlu zamanlar."En iyi dileklerimle Dennis" demiştim, "Umarım her şey yolunda gider".Şimdi geriye dönüp bakınca, diyebilirim ki eleman epeyi iyi iş çıkardı.

Şimdi, bundan onyedi yıl sonra, 42 yaşındaki Bergkamp Ajax'ın tesislerinin kantinine iddialı bir figür olarak giriyor, her şeyin başladığı yerde.

Kulüpler ve milli takım bazında parıltılı kariyeri üç tane Premier League şampiyonluğu, dört FA Cup şampiyonluğu ve sayısız kişisel başarı yaşadığı onbir yıllık bir Arsenal kariyeri barındırıyor.Çarşamba günü AC Milan'la Şampiyonlar Ligi son 16 karşılaşmasına çıkacak olan Arsenal ise Bergkamp 2006 senesinde ayrıldığından beri kupa kazanamadı.

Hollandalı kupa kuraklığı için Arsene Wenger'i suçlamıyor ama takım ve oyuncuların zihniyetlerinde temel problemler olduğuna inanıyor.

"Birbirine çok benzeyen fazla sayıda oyuncu olduğunu düşünüyorum" diye açıklıyor. "Daha fazla çeşitlilik olmalı. Bir kaç tane güçlü karakteriniz olmalı, takımı ittirecek, hem idmanlarda hem maçlarda. Ayrıca takıma gol atma konusunda fark yaratacak da bir kaç oyuncu lazım. Bunlardan yeterince olduğunu düşünmüyorum. Orta sahalarına bakın ve bizimkiyle kıyaslayın. Bizde Freddie Ljunberg, Robet Pires, Ray Parlour vardı. Büyük isimlerden herhangi biri bir şekilde ağırlığını koyamadığında bunlardan biri ön plana çıkardı. Sadece bir iki oyuncuya bel bağlayamazsınız. Birileri kötü günündeyse başkasına ihtiyacınız olur."

Bu aşamada temel olarak, vatandaşını bile tam bir uç oyuncusu olmamasına rağmen attığı gol sayısıyla şaşırtan Robin van Persie'den bahsediyor aslında.

"Dürüst olmak gerekirse, ben Robin'i asıl santraforun biraz daha arkasında görmeyi tercih ederim, böylelikle benim eskiden yaptığım gibi kendi anlarını da yaratabilir. Böyle bir rolde daha bile iyi olacağını düşünüyorum ama şu anda yüklenmek zorunda kaldığı rol için de hocayı suçlayamazsınız."

Henüz, van Persie'nin kahramanlıkları bile gümbürdeyen memnunsuzluğu bastırabilmiş değil. Bir çok taraftar bundan sonraki yorumları büyük ihtimalle onaylayacaklardır.

"Bazen pas zihniyetinden çok bir kazanma zihniyetine gereksinim duyarsınız" diyor Bergkamp. "Ben Arsenal'in oyuncularının, sıra topu dolaştırmaktan tavrın daha önemli olduğu zamanlarda, buna yeterince sahip olduğunu düşünmüyorum. İngiliz zihniyeti biraz eksik gibi. Bizim geri dörtlümüzde bu kesinlikle vardı mesela, 'Tamam, bu maç bizim' zihniyetinden bahsediyorum. Bazen onların maçlarını izliyorum ve hep aynı şekilde oynadıklarını görüyorum, biraz fazla kolay tahmin edilebilir bir şey bu. Hepsi çok iyi oyuncular, bunu söylemek lazım, ama bazen hadisenin öbür tarafına daha çok ihtiyacınız olur."

Peki ya Wenger? Bu şartlar altında Bergkamp eski hocasının Emirates'te daha fazla kalabileceğine inanıyor mu?

"Evet, kalacaktır, çünkü benim onu tanıdığım haliyle o kazanan bir adamdır. Pes etmez, bırakmaz. Burada işinin henüz bitmediğini düşünüyordur. Daha yükseklerde veya en azından takımı yeniden başarılı yapacağı bir yerde bitirmek ister. O yüzden, sanırım bekleyecek ve bırakmadan önce yapabileceğinin en iyisini yapana kadar zorlayacaktır. Arsene'le 11 sene çalıştım ve gel gitleri oldu hep. İyi gidersin, sonra yeniden takım inşa etmek için zamana ihtiyacın olur. Ancak şu anda olan şudur ki, hiç bir kupa kazanamıyorlar. Daha önce sözünü etmeye çalıştığım şey de bu. Bazen takımın yeniden yoluna girmesi için gereken kupayı kazanacak tavrı sergilemeniz gerekir. Şu anda bu olmuyor ve bu biraz zorlu bir süreç. Ama bunu sadece Wenger'e bağlayamam çünkü o muhteşem oldu bu dönemde, kulüp için de hâlâ muhteşem. Genç oyuncular getirip onları daha fazla para için satıyor. Finansal olarak çok büyük bir iş yapıyor."

Belki de bu noktada Ajax'la karşılaştırma yapılabilir.

Arsenal gibi, Hollanda devi de bu sezon ligin liderleriyle çekişmekte zorlanıyor ve tarihsel olarak gerilediler ve sıradışı yetenekler geliştirmekte de zayıfladılar. Bergkamp'ın Frank de Boer'in yardımcısı olarak görevi oyunculara tekil koçluk yapmak, özellikle de golcülere. Rolün kendi sorumlulukları var, Bergkamp'ın çok ciddiye aldığı sorumluluklar, ama sonunda arkadaşı de Boer'in baskısından kurtulmuş şekilde evine gidebiliyor. Emekliliğin tadını çıkarmakla oyunun içinde kalmak arasında hoş bir denge yakalamış gibi.

Ve iş de, onun detaylar konusunda çok iyi olan bakış açısına cuk oturmuş gözüküyor. Ki, bu özelliği eski Arsenal takım arkadaşlarınca da çok iyi bilinir, idmanlar bittikten sonra zaten eşi benzeri olmayan tekniğini mükemmelleştirmek için çalıştığında ona hayranlıkla bakan takım arkadaşlarınca.

İşin zorlayıcı kısmı, bugünün neslinin benzeri mükemmeliyet için açlık duymaması.

"Değiştirmek istediğimiz en büyük şey bu" diyor, Ajax genç takımıyla da bağlantıları olan Bergkamp.

"Oyuncuların ilgisini canlı tutmak için çok uğraşıyoruz. Biraz saçma geliyor kulağa ama, bu iş bugünlerde böyle. Paranın büyük bir rol oynadığını düşünüyorum, oyuncu temsilcileri de aynı fikirde. Bizim her zaman için kupalar kazanma arzumuz varken, en iyisini yapma arzumuz varken, bugünki genç oyuncuların asıl arzusu kazanabilecekleri en fazla miktarda parayı kazanmak. Bu farklı bir zihniyet ama bunun üzerinde çalışmanız, bunun üstesinden gelmeniz gerekiyor. Oyuncuların oyundan keyif almasını arttıracak şeylerle karşılarına çıkmaya çalışıyoruz ki, idmanlara her gün daha iyi olmak için gelmek istesinler."

Bir şekilde rahatlıyorum, çünkü bunun aynısını İngiltere'deki antrenörlerden de duymuştum.

Bu sorun sadece bu ülkede yok. Johan Cruyff'u, Marco van Basten'i, Frank Rijkaard'ı ve Berkgamp'ı üreten meşhur Ajax akademisi bile bu modern eğilimleri terse döndürmekte zorlanıyor.

Diğer zorlayıcı kısım ise, Arsenal de yaşıyor, ürettikleri oyuncuları daha zengin rakiplerden uzak tutmak. Bu, Ajax'ın Perşembe günü Europa Leauge'deki rakibi olan Manchester United gibileriyle rekabet etmeyi çok zorlaştırıyor.

"Biz buna bonus gözüyle bakıyoruz" diye açıklıyor Bergkamp. "Bir şeyler başarabilirsek, harika. Ama Real Madrid'e karşı Şampiyonlar Ligi'nde bu sezon oynadık ve bizi kenara süpürdüler neredeyse. Bizim için bir kaç basamak fazlaydı. Manchester United da ulaşabileceğimizin ötesinde olabilir. Tehlike bizim onlara olması gerekenden fazla saygı duymamız. Genç bir takımımız var ve rakiplerinden dolayı endişelenmek yerine kendi oyunlarına kafa yormalılar. Ama asla bilemezsin, şansımızı sürdürmemizi sağlayacak bir sonuç da alabiliriz evimizde."

Ajax öldürücü paslara soğuk kanlı gözleriyle kayan genç bir Bergkamp'la Manchester United'a karşı neler yapardı acaba?

Bunu demişken, Arsenal taraftarları 'Buz adam'ın yıldızı olduğu, rakiplerinin başa çıkamadığı o takım gibi bir takıma sahip olmak için neler vermezdi?

İnsanın o günleri yad etmesinden doğal bir şey yok.

"Geçmişe ne kadar çok bakarsam, o zamanların ne kadar özel olduğunu o kadar iyi anlıyorum. Etrafında çok iyi bir takım olduğunu bilmekti o zamanlar. Sahaya çıktığında fark yaratacağını bilmekti. 'Bugün beni kimse yenmeyecek'. Bu küstahlık değildi, sadece böyle hissederdin. Thierry Henry için de bu böyleydi. Sen ona topu verirsin, o gerisini yapardı. Genç Patrick Vieira'nın bir maçın ikinci yarısında ilk kez forma giyişini hatırlıyorum. Oyunu kendisi değiştirdi."

Tesadüf bu ya, Vieira da ailesiyle birlikte oradaymış geçen hafta. "Patrick ve ben eski günlerden konuştuk." diyor Bergkamp, yüzünde bir gülümsemeyle. "Epeyi özeldi"

İddianame ek klasörler: 30 - Futbolcu Temsilcisi Sınavı

2012-02-03T09:55:00.002+02:00

Zamanında Antu forumlarından da tanıdığım İlter'in, fikri takip açısından gerek iddianame, gerekse ek klasörleri didik didik ettiğini biliyorum. Kendisinin zaman zaman haklı sitemleri de var "Kimi bloggerlar bu toplara hiç girmiyor" diye.

Açıkcası ben hem iddianameyi hem ek klasörleri, aynı İlter'in yaptığı gibi didik didik edip kendim bir yazı dizisi oluşturmayı başından beri istiyorum ama buna zamanım olmadı, olamadı, olabilecek gibi de durmuyor. Ancak bu konu için ilgili ek klasörün ilgili kısmına bakabilecek zamanı yaratabildim (müdürüm duymasın) ki bu sadece 20 sayfa civarı bir şey demek. Rastgele açtığım iki ek klasörün her biri 450 sayfa civarı, her biri o kadar ise toplam 31,500 sayfa ek klasörden bahsediyoruz demektir.

Yine İlter 'in dikkat çektiği olaylardan biri, iddianamenin maç sonuçlarının manipüle edilmesi kısmının gölgesinde kalan ama aslında en az onun kadar önemli olan Futbolcu Temsilcisi Sınavı sorularının sızması hadisesi. İddianamede yeterince üzerinde durulmuyor oluşu, ek klasörlerdeki kimi kısımların iddianame ana dosyasında yer almamasından kaynaklanıyor. Ben aşağıda ilk olarak işin sadece bir kısmını yayınlıyorum.

31 Mart 2011'de, bilinen adıyla menajerlik sınavı tertiplendi TFF bünyesinde. Sonrasında bu sınavda usulsüzlük olduğu ortaya çıktı, sınav iptal edildi ve konu adli sürece tâbi tutuluyor.

"Menajerlik sınavı sorularının çalınması" hadisesinin önce aktörlerini tanıyalım. "Ek klasörler" olarak bilinen pdf dosyalarından 30. klasörde ondokuzuncu sayfada başlıyor ilgililerin ifadeleri. Liste aşağıda.

Abdülkadir Timuçin Kalender: TFF İdari İşler Müdürü
Pınar Tapan: TFF Genel Sekreter Asistanı
Kamil Yıldız: TFF Muhaberat sorumlusu
Cihan Ünal: Personel
Ali Parlak: TFF Genel Sekreter Vekili (TFF Genel Sekreteri Lütfi Arıboğan'ın vekili)
Haldun Şenman: TFF Futbolcu Tescil İşleri Müdürü
Ömer Bedük: TFF Hukuk Müşavirliği Baş Hukuk Müşaviri Vekili
Ergin Akçay: TFF Hukuk Müşavirliği Spor Hukuku bölümünde avukat
Hazer Akil: TFF Hukuk Müşavirliği Spor Hukuku bölümünde avukat
Haldun Şenman: TFF Profesyonel Futbolcu Tescil İşleri Müdürü
Levent Polat: TFF Hukuk Müşavirliği Spor Hukuku bölümünde avukat
Billur Tuğba Kakışım: TFF Hukuk Müşavirliği Spor Hukuku bölümünde avukat
Murat Aygörmez: TFF Hukuk Müşavirliği Spor Hukuku bölümünde avukat
Aybars Canbay: TFF Bilgi İşlem Uygulama Bölümü çalışanı

En önce Abdülkadir Timuçin Kalender'e soruluyor, sınav sorularının trafiğini bilmediğini açıklayıp, TFF içinde dışarıdan gelen evrakın nasıl bir yol izlediğiyle ilgili genel bilgi veriyor; muhaberata gelir, üzerinde gideceği birim yazıyorsa imza karşılığı teslim edilir. Yazmıyorsa Genel Sekreterliğe yine imza karşılığı verilir. Genel Sekreterlikte Pınar Tapan teslim alır.

Haliyle Pınar Tapan'a soruluyor. Kargonun 25 Mart 2011 günü DHL'le geldiğini, kendisine kapalı ulaştığını, açınca sınav soruları olduğunu görüp muhaberata evrak teslim kaydına alınması için geri gönderdiğini, zarfın beş dakika içinde kendisine geri geldiğini söylüyor Tapan. Akabinde zarfı TFF Genel Sekreter Vekili Ali Parlak'a teslim ediyor. Tapan diyor ki:

"Ali Parlak kasaya koyacağını söyledi. Koydu mu koymadı mı bilmiyorum. Normalde TFF Futbolcu Tescil İşleri Müdürü Haldun Şenman'a göndermesi gerekir, neden kasaya koyacağını söylediğini bilmiyorum" (syf: 21)

Ali Parlak'a görev tanımı ve işleyiş sorulduğunda, yukarıda tarif edilen akışın aynısını anlatıyor. Ek olarak tüm müdürlüklerin kendisine bağlı olduğunu, evrak onayı ve evrağın kayıt sonrası TFF içerisindeki dağılımından kendisinin ve asistanı Pınar Tapan'ın sorumlu olduğunu söylüyor. Dış kurumlarla ilgili yazışmalarda imza yetkisi olduğunu da belirtiyor.

Pınar Tapan'ın ifadesinde söylediği girizgahı onaylıyor, verdiği detay şu; sorular kendisine ulaşınca hukuk müşavirliğinde görevli Ömer Bedük'ü aradığı, ulaşamadığı.

"Elden ele dolaşmamasını istediğim için odamda bulunan ve federasyonun önemli evrağını koyduğum kasaya koydum" (syf: 22)

Şöyle devam ediyor Ali Parlak:

"Ayrıca bu soruların faks email olarak gönderileceğini bildiğim için evrakları kasaya koydum. Evrakların bu şekilde geleceğini daha önce federasyonda görevli diğer arkadaşlarımla muhabbetim esnasında öğrenmiştim.

Ömer bey ile ne zaman konuştuğumu hatırlamıyorum ama kendilerini bu soruların digital ortamda geldiğini, bu evrağa gerek kalmadığını, kasada kalmasının uygun olacağını söyledi. Bu konuşma söz konusu sınav yapılmadan önce gerçekleşti. Daha sonra sınav sorularını Ömer Bey'e kendi odamda bizzat elden teslim ettim. Ancak ne zaman teslim ettiğimi, sınav öncesi veya sonrası olduğunu hatırlamıyorum. Bu süreçten sonra sınav kağıtlarının değerlendirilmesinde bazı benzerliklerden şüphelenildiğini ve bundan dolayı sınavın iptal edileceğini duydum.

Ben yukarıda bazı zamanları tam hatırlayamadığımı söyledim. Çünkü TFF'de 14 bölge müdürlüğü, 20'nin üzerinde TFF müdürlükleri mevcuttur. Bu nedenle çok fazla evrak yoğunluğu bulunmaktadır. Bazı şeyleri tarih ve gün olarak hatırlamamanın normal olduğunu düşünüyorum" (syf: 23)

Kendisine Hukuk Müşavirliğindeki çalışanların evrağı sınavdan bir gün sonra teslim ettiğinin ifade edildiği söylenip neden böyle yaptığı soruluyor. Yani deniyor ki "Sen hatırlamıyorsun ama Hukuk Müşavirliğindekiler hatırlıyor, sınavdan bir gün sonra vermişsin. Neden?". Kendisi de kasada durmasını Ömer Bedük'ün söylediğini belirtiyor.

Akabinde ısrarla neden hukuk müşavirliğine ilk fırsatta ulaştırmadığı soruluyor, Ali Parlak da ısrarla "Ömer bey kalsın dedi" mealinde cevap veriyor. Ali Parlak'ın ifadesinin sonuna doğru da yine sınav sürecinin nasıl işlediği soruluyor, Ali Parlak istikamet olarak Hukuk Müşavirliğini gösterince yine "O zaman neden soruları alıkoydun" deniyor, "Elden ele dolaşmasın diye" cevabı alınıyor.

İfadesi alınırken Ali Parlak'a "Ömer bey sınav sorularının size postayla geldiğini sınavdan sonra siz teslim ederken öğrendiğini söylüyor, siz başka şey söylüyorsunuz, bunu açıklayın" diye sorulduğunda Ali Parlak yine evrak trafiği yoğunluğundan net hatırlamadığı bahanesinin arkasına sığınıyor (syf: 24)

Bu durumda Ömer Bedük'ün ifadesine göz atıyoruz.

Ömer Bedük önce FIFA Futbolcu Temsilciliği sınavı prosedürünü anlatıyor. Burada soruların, DHL'le gelmeden bir gün önce (24 Mart 2011) faks yoluyla da TFF'ye ulaştığını öğreniyoruz (syf: 42). Ömer Bedük şöyle devam ediyor ifadesine:

"Nitekim yanlış hatırlamıyorsam 24 Mart 2011 tarihince önce faks, arkasından da 25 Mart 2011 tarihinde de DHL kargo ile gönderildi. Gönderilen kargo Genel Sekreter Vekili Ali Parlak'a 25 Mart 2011 günü teslim alınarak sekreteri tarafından evrak kayıta kayıt ettirildikten sonra kasasında muhafaza altına alındığını biliyorum. Ali Parlak tarafından bu sorular sınavdan bir gün sonra getirip soruları bana teslim etti. Sorular bana teslim edildiğinde kapalı zarf içerisinde değildi. Hatta evrak kayıt numarası bile verilmişti. Soruların bu şekilde kargo ile geldiğini de sınav sonrası bana teslim edildiğinde öğrendim. O zamana kadar soruların kargo yolu ile futbol federasyonumuza gelmiş olduğunu bilmiyordum" (syf: 42)

Ali Parlak ile Ömer Bedük'ün ifadeleri bu noktada çelişiyor. Ali Parlak, Ömer Bedük'e başta ulaşamadığını, daha sonra ulaştığında ise sorular dijital olarak da geldiği için kasada kalmasına sakınca olmadığını kendisine Ömer Bedük'ün söylediğini iddia ederken, Ömer Bedük sınav sorularının kargoyla geldiğini sınavdan bir gün sonra kargo halini elden teslim aldığında öğrendiğini belirtiyor.

Hukuk Müşavirliği Spor Hukuku bölümünde avukat olarak görevli Ergin Akçay'a da benzer sorular soruluyor, soruların geliş süreciyle ilgili olarak. Akçay soruların 24 Mart 2011'de Ömer Bedük'e geldiğini doğruluyor. Ertesi gün de (25 Mart 2011), bir önceki sınavda da olduğu gibi NPU Tercüme Bürosu'na gönderildiğini söylüyor. Buradaki ufak detay, bu tercüme bürosunun kullanılması talimatını Lütfi Arıboğan'ın vermiş olması.

Tercümeler 28 Mart 2011 günü geri geliyor. Akçay'ın çalıştığı bölümdeki avukatlar çevirileri kontrol ediyorlar. FIFA 15 soru gönderiyor, yerel federasyonlar 5 soru daha ekleyip 20 soruluk yapıyor testi. 14 doğru cevap veren geçmiş sayılıyor. Çeviriden sonra TFF Hukuk Müşavirliği bölümü bu 5 soruyu da hazırlayıp ekliyor. 30 Mart 2011 akşamı soru kitapçıkları basılıyor. Bastırılan soru kitapçıkları Baş Hukuk Müşaviri İlhan Helvacı'nın odasındaki çelik kasaya konuyor. Odanın anahtarı avukat Levent Polat'a, kasanın anahtarı Ergin Akçay'a emanet ediliyor.

Ergin Akçay'ın kargoyla gelen sorularla ilgili ifadesi Ömer Bedük'ün ifadesiyle aynı; soruların kargoyla geldiğinden 1 Nisan 2011 tarihinde sorular açık ve evrak numarası verilmiş şekilde Ali Parlak tarafından Ömer Bedük'e teslim edilene kadar haberi olmamış.

Ergin Akçay sonrasında sınav gününü anlatıyor. Sınava girenlerin (118 kişi) müsvette kağıt kullanmasına (hesaplama gerektiren sorular olduğunu anlıyoruz) ve tuvalete çıkmasına izin verilmediğini belirtiyor (tuvalet için bir kişi istisna olmuş). Kitapçığın nasıl doldurulacağı, yanlış yapılan işaretlemelerin nasıl düzeltileceği, her sayfanın paraflanması gereği gibi sınav mekanikleri anlatılmış. 90 dakika süren sınav süresince bir sıkıntı yaşanmamış. Sınav sonrası soru ve cevap kitapçıkları yine İlhan Helvacı'nın kasasına kilitleniyor.

1 Nisan 2011 günü soruların cevapları, yine email yoluyla Ömer Bedük'e ulaşıyor. Sınavda sorumlu olan hukuk müşavirliği spor hukuku avukatları tarafından sorular aynı günün gecesinde değerlendiriliyor. Bazı adayların kitapçıklarında herhangi bir hesaplama olmaması dikkatlerini çekiyor. Şöyle diyor Akçay:

"Sınav kitapçıklarını değerlendirirken bazı adayların soru kitapçıklarında hiç bir hesaplamanın bulunmaması dikkatimizi çekti. Çünkü bazı soruların matematiksel hesaplama yapılmadan çözümünün mümkün olmadığını düşünüyorum." (syf: 26, 27)

Sonraki süreç daha ilginç; sınava geçer not almak için gerekli 14 doğruyu yapamayan, 13'te kalan 3 aday benzer içerikli şekilde itirazda bulunuyor. Bu 3 adayın kitapçıkları incelendiğinde FIFA'dan gönderilen sorulardan aynı 3 soruya yanlış cevap verdikleri görülüyor. Bu süreci şöyle anlatıyor Akçay:

"...şahısların soru kitapçıklarına bakıldığında FIFA'dan gönderilen 15 soru içerisindeki aynı 3 soruya aynı yanlış cevapları işaretleyerek hata yaptıklarını görmemiz üzerine, tüm adayların sınav kitapçıkları üzerinde ayrıca bir inceleme yapma gereği duyduk. Bunun üzerine hukuk müşavirliği spor hukuku bölümü avukatları tarafından sınavı kazanan 38 adayın kitapçıkları üzerinde ayrıntılı inceleme yapıldıktan sonra şüphemizin artması üzerine tüm kitapçıklarda ayrıntılı bir inceleme yapılmış, tarafımızdan hazırlanan ayrıntılı rapor çerçevesinde sınavda FIFA'dan gelen 15 sorunun belirlenen 7 aday tarafından ele geçirilmiş olabileceği kanaati oluşması üzerine yönetim kurulumuz tarafından karar alınarak sınav iptal edilmiştir. Ve savcılığa suç duyurusunda bulunulmuştur." (syf: 27)

Ergin Akçay'la tamamen aynı pozisyondaki Hazer Akil'e de sınav süreci sorulmuş. Cevapların giriş kısmı Ergin Akçay'la aynı. Hazer Akil ek olarak sınavın hem faks hem kargo yoluyla gelmesi sürecini telefonda FIFA'ya sormuş ve elektronik transfer sırasında sıkıntı yaşanabildiği için, önlem olarak kargo yönteminin de aynı zamanda kullanılabildiği söylenmiş. Ancak bu seferki sınavda FIFA'nın kendiliğinden mi gönderdiği, yoksa TFF'den bir talep mi olduğu konusu bilinmiyor. FIFA'yla olan diyalogda soruların başka federasyonlardan da sızmış olabileceği ihtimali belirtilmiş.

Hazer Akil, sonrasında, Ergin Akçay'ın sınav süreciyle ilgili anlattıklarını tekrarlamış. İfadenin geri kalanı Ergin Akçay'la aynı.

Ek klasördeki bir sonraki ifade tutanağı Haldun Şenman'a ait. Şenman'ın müdürü olduğu Profesyonel Futbolcu Tescil İşleri Müdürlüğü, sınav başvuruları ve sınav işlemlerinden sorumlu bölüm. Nitekim Pınar Tapan da yukarıdaki ifadesinde Ali Parlak'ın teslim aldığı dokümanları teslim etmesi gereken kişi olarak Haldun Şenman'ın ismini zikretmişti. Şenman sınavların ülke federasyonlarına gönderilme sürecini detaylı bir şekilde anlatıyor:

"...ilgili federasyon da Mart ve Eylül aylarında düzenlenen bu sınavdan yaklaşık bir ay kadar önce federasyonun Bilgi İşlem Merkezi tarafından belirlenen ve Türkiye Futbol Federasyonu'nda kullanıldığını bildiğim bir faks numarasını FIFA'ya bildirir. Daha sonra bahse konu sınav soruları da yönetim kurulunun ilgili üyesi tarafından belirlenen ve sadece bir yetkilinin bilgisayarına bu hat yönlendirilir ve söz konusu bilgisayara PDF formatında faks gelir. Bu faksı sadece belirlenen kişi görebilir." (syf: 32)

FIFA'ya Haldun Şenman'ın gönderdiği güvenli faks numarasını Şenman'a temin eden kişi Bilgi İşlem Merkezi'nden Aybers Canbay. Yetkili bir kişinin bu faks numarası için atanması konusunda yönetim kurulu üyesi Yunus Egemenoğlu'yla iletişime geçiyor Şenman. Gönderimden bir gün öncesine kadar Egemenoğlu bir yetkilendirme yapmayınca Şenman da hukuk bürosundan bir kişinin bunun için doğru olacağını bildirmiş ve seçilen kişinin Ömer Bedük olduğunu sonradan öğrenmiş.

Sonrasında, soruların hukuk bürosuna ulaşması, tercüme ettirilmesi, bastırılması konusunda bilgisi olmadığını söylüyor Şenman. Bütün bunları hukuk bürosunun takip ettiğini söylüyor. Akabinde yine Maslak Sheraton Otel'de düzenlenen sınavla ilgili, yukarıdakilerle birebir aynı şeyleri anlatıyor. Akabinde, sınav değerlendirme vesair konularda bilgisi olmadığını belirtiyor. Soruların nasıl ve nereden sızmış olabileceğine dair fikri olmadığını da söylüyor. Anlaşıldığı kadarıyla, Profesyonel Futbolcu Tescil İşleri Müdürlüğü sınavın başvuru ve sonuçlanması sonrası süreci takip ediyor, geri kalanında izleyici, Şenman'ın ifadelerinden bu anlaşılıyor.

Bir sonraki ifade Ergin Akçay ve Hazer Akil gibi, Spor Hukuku departmanında sorumlu avukatlardan Levent Polat'a ait. Polat'ın sınavın TFF'ye geliş süreciyle ilgili ifadeleri Akçay ve Akil'in ifadelerinin aynısı. O da kargo yoluyla soruların geldiğini Parlak sınav sorularını sınavdan bir gün sonra Bedük'e teslim ettiğinde öğrenmiş. İfadenin geri kalanı da Akçay ve Akil'in ifadelerinin aynısı.

Yine, Akçay, Akil, Polat'la aynı ünvana sahip, sınav sürecindeki görevleri de aynı olan Billur Tuğba Kakışım'ın ve Murat Aygörmez'in ifadeleri de bu üç ismin ifadesinden farklı bir şey barındırmıyor. Bu beş ismin ifadeleri aynı gün, bir kaç saat arayla alınmış ve metinler birbirlerinin (neredeyse) tamamen aynı.

Yukarıda ilgili kısmına baktığımız Ömer Bedük'ün ifadesinden aktarılması gereken bir diğer kısım da soruların email/faks yoluyla gelmesiyle ilgili:

"Bilgisayarıma gelen bu sorular üç ayrı faks olarak İngilizce, Fransızca ve Almanca olacak şekilde geldi. Daha sonra tarafıma ulaşan bu soruları mail yoluyla Hukuk Müşavirliği'nde birlikte görev yaptığımız Levent Polat'ın ... adresine gönderdim. Bunun haricinde federasyonda hukuktan sorumlu yönetim kurulu üyesi olarak görevli Yunus Egemenoğlu'na ve Federasyon 1. Başkan Vekili Lütfi Arıboğan'a sadece Almanca ve İngilizce soruların geldiği, Fransızca soruların ise gelmediği yönünde mail yoluyla bilgi verdim.

Levent Polat'a soruları göndermekteki amacım soruların tercüme edilmesidir. Ki bildiğim kadarıyla Federasyon 1. Başkan Vekili Lütfi Arıboğan'ın güvenli olduğunu bildirdiği NPU Yurtdışı Eğitim Danışmanlığı Tercüme ve Turizm Hiz. Ltd. Şti. isimli tercüme bürosuna gönderileceğini biliyordum. Ve Levent Polat da soruları adı geçen tercüme bürosuna gönderdi. Gönderirken Hukuk Müşavirliği'nde Spor Hukuku bölümünde görevli diğer avukat arkadaşlara ve Lütfi Arıboğan ve Yunus Egemenoğlu'na da gönderildi. Söz konusu soruların tercümeleri Levent Polat'ın ve diğer avukatların maillerine 28 Mart 2011 tarihinde geldi.

Gelen sorular yine Hukuk Müşavirliği'mizde görevli arkadaşlarca herhangi bir tercüme hatası olup olmadığı konusunda kontrol edildi. Bu kontrolden sonra, yine Hukuk Müşavirliği'nde görevli avukat Ergin Akçay, avukat Hazer Akil, avukat Billur Tuğba Kakışım, avukat Levent Polat, avukat Murat Aygörmez ve benim tarafımdan hazırlanan 5 soru da 30 Mart 2011 günü akşam saatlerinde bu 15 soruya eklenerek sınav kitapçığı hazırlandı." (syf: 43)

Sonrasında sınav sorularının İlhan Helvacı'nın kasasına konduğu bilgisini veriyor Bedük. Oda ve kasa anahtarlarının da şaibe olmaması açısından iki ayrı kişiye verildiğini ifade ediyor.

Sınav günü şehir dışındaymış Ömer Bedük. Sınav cevaplarının kendisine ulaşması, adayların kitapçıklarının değerlendirilmesi, hesaplamasız kitapçıklar, sonuçlar açıklandıktan sonraki itiraz ve itirazlardan doğan detaylı araştırma süreciyle ilgili ifadeleri, diğer avukatların ifadeleriyle bire bir aynı.

Daha sonra Bilgi İşlem Uygulama Bölümü'nde çalışan ve FIFA'ya güvenli faks numarasını sağlayan Aybars Canbay'ın ifadesine başvurulmuş. Haldun Şenman ve Ali Parlak'ın talimatı üzerine güvenli faks numarasını Ömer Bedük'e atadığını doğruluyor.

Son olarak da muhaberat sorumlusuna trafik sorulmuş, yukarıda sözü edilen trafiği tasdikliyor, kayda değer başka bir şey yok.

Bütün bu ifadeleri okuyunca, çelişen tek ifade Lütfi Arıboğan'ın yardımcısı Ali Parlak'ın ifadeleri. Bunun yanı sıra Arıboğan'ın tercüme firmasıyla ilgili talimatı da hemen herkesin ifadesinde ortak nokta.

İddianame ek klasörlerini incelemeye devam ediyorum. İşin daha üst seviye boyutu da var, onu da aktaracağım, şimdilik bu girizgahı yapmış olayım.

Not: Tırnak içerisinde girilen italik bölümlerde iddianame ek klasörlerindeki ifadeler olduğu gibi aktarıldı. Kimi fahiş yazım hatalarını düzeltmeyi tercih etmiş olsam da anlam bozukluğu olan cümlelere bilerek müdahale etmedim, o hatalar benim sanılmasın.

Bir fenomen - Ömer Üründül

2012-01-19T09:13:00.001+02:00

2012'nin ilk El Clasico'sunu dün heda ettik, hayırlı olsun.

La Liga dışında İspanya Kral Kupası'nı da NTVSpor verirken olmayan bir sorunumuz yeniden gün ışığına çıktı böylelikle; Ömer Üründül.

1950 İstanbul doğumlu iş adamı futbol yorumlarıyla evlerimize gireli epeyi uzun zaman oldu (hatta yanılmıyorsam Milliyet gazetesinin müjde verir gibi "Üründül Milliyet'te" diye duyurduğu kupür vardı taranmış halde ama bulamadım). Aşağıda kendisinin 1993 senesinde Fenerbahçe'yle Sarıyer arasında oynanan maçtan sonraki köşe yazısının başlığını görebilirsiniz:

En sağdaki Ömer Üründül başlığına dikkat...

"Kopuk bloklar"

Babası da başarılı bir iş adamı olan Ömer Üründül, Ata İnşaat'ın da içinde bulunduğu şirketler topluluğunun yöneticilerinden. Burger King, Popeyes ve Sbarro'yu bünyesinde bulunduran TAB Gıda da baba şirketi olan Ata Holding çatısı altında.

Biyografi.info sitesine göre 1986 senesinde Tercüman gazetesinde başlamış yorumculuğa. 20 seneyi aşkın süredir blokları birbirine bağlamakla meşgul.

Ömer Üründül'ün yorumculuğunu beğenen yok gibi bir şey. Türk futbol seyircisinin futbola nükleer tıp muamelesi yapıp analizin suyunu çıkartan, çok fazla teknik ve yabancı terim kullananan futbol yorumcusuna kıl olduğu gerçeği de bir başka olgu. Yine, benim kimi yerli futbolcularımız için de kullandığım "Stockholm Sendromu" nedeniyle, aslında sevmediği, beğenmediği, sevmesi ve beğenmesi de mümkün olmadığı halde, ortalıkta adamla çok şiddetli dalga geçilmesi nedeniyle "Ayıp oluyor beyler" tribinde dolaşanlar da var.

Ancak buradan kalkıp ta Madrid'e kadar gidip maç içerisinde "Ne güzel maç oluyor" kıvamında yorumlar duymak da kim ister bilmiyorum. Maçın üzerinden 8 saat geçmişken hem "Ömer Üründül" hem "Omer Urundul" olarak trending topics'te yer alıyor şu anda Twitter'da...

"Aman canım, adam samimi işte, içinden geçeni söyleyiverdi" diyip geçmek elbette mümkün. Hele ki (dün teyit için twitter'da sorduğumda gelen cevaplara da inanıp güvenerek) para almadan, hatta kendi masraflarını kendi karşılayarak bu işi yaptığı söylenen bir adam için baltayı maddi konulardan vurmak da mümkün değil. Karun kadar zengin olmasına rağmen, yoldan geçerken toprak sahada futbol oynayan iki amatör takım görse durup izlemekten kendini alamayacak kadar futbola aşık olduğu söylenir hep. Hatta yine dün gelen cevaplarda "zaman zaman sıkıntısı olanlara cebinden para verdiği" filan da vardı.

Ömer Üründül kocaman bir futbol aşığı, cömert bir iş adamı, çok iyi bir insan olabilir. Bırakın yorumlama bedelini, seyahat ve konaklama masraflarını bile kendi cebinden harcadığı için bir yayıncı kuruluş için masraf çıkarmaması açısından bulunmaz nimet de olabilir. Gerçi o kanalların kimlere ne paralar verdiğini bilince Üründül'e de üç beş bir şey verseler kimin sesi çıkar orası muallak.

Ancak, oynandığı zaman Dünya spor gündeminin tepesindeki bir maçı yorumlamak için futbol aşığı, cömert ve iyi kalpli olmak öncelikli aranan nitelikler olmamalı. Ömer Üründül'ün Real Madrid - Barcelona maçını yaşamak için Madrid'e gitmesine kimse zaten mani olmaz, olamaz. Hatta bu ikisi ülke nüfusunun %99'unun giremeyeceği bir ülke, şehir, stadda oynasa Üründül o maçı izlemeye muktedir bir adamdır. Ancak bu maçları yorumlamak için futbol anlayışı, sahaya bakışı, gördüğünü aktarışı hâlâ '93 model. Fenerbahçe'de Tanju oynarken yaptığı yorumu Cristiano Ronaldo ve Lionel Messi izlerken yapan adam, en masum tabiriyle yaptığı bu işte kendini geliştirmiyor demektir.

Bunu bir "iş" gibi görmediği için kendini geliştirmeye gerek de görmüyor olabilir, buna da saygı duyarım. Ama o zaman bunu iş olarak gören, bunun için kendini parçalayan, o stadda o maçı yorumlamak için, belki yine cebinden para verip gitmek isteyecek bir çok insanın da önünü tıkamayacak kadar iyi kalpli olmasını bekliyoruz artık kendisinden.

Sadece Ömer Üründül girmez tabii bu yukarıdaki tanıma. Üründül'ün aksine, bir de dünya kadar masraf çıkartan, yorumculuk ücreti alan ancak ne oynanan futboldan, ne sporun nereye geldiğinden haberi olan ama sırf ikili ilişkileriyle, muhtelif bağlantılarıyla spor medyasında yer işgal eden o kadar sülük var ki, yukarıda sözünü ettiğim Stockholm Sendromu'na kapılmış futbolseverlerle saf bile tutabilir insan. "En azından o para almıyor".

Not: Yukarıdaki fotoğrafı Ahmet Ercanlar'ın blog'unda buldum Google görsel araması sırasında. Yazısında Mustafa Halıcı'ya teşekkür etmiş, ben de ikinci el teşekkürümü sunayım.

Alcatraz

2012-01-18T08:55:00.003+02:00

Prematüre yorum: Olmamış.

JJ Abrams Lost'la koyduğu çıtayı, bırakın aşmayı, yaklaşamamanın sıkıntısını çekiyor. İyi başlayan, zirveyi erken yakalayıp devamını getiremeyen Fringe'den sonra kadrosu ve senaryosunun vaat ettikleriyle yine yüksek beklentiyle yayına başlayan Alcatraz'ın ilk iki bölümü sonrası bende bıraktığı izlenim bu.

İlk bölümden fermanı verip istemezük moduna giren şımarık Amerikan televizyon seyircisi moduna girmek istemem, zira izlemeye (yayınlandığı sürece?) devam edecek gibi gözüküyor olsam da "300 mahkum kayboldu, her biri bir bölümde dönse 300 bölüm olm" perspektifi piyasadaki polisiye dizilerden çok ayıramayabilir diziyi.

Elbette "Nereye gitti ulan bu adamlar?" ve onun getirdiği "Nerden geliyor bu adamlar?", "Niye yaşlanmamışlar?" soruları bir süre bizi oyalar. Ama "bir süre"... Sonra bayabilir.

JJ Abrams'ı biraz tanıdıysak bu soruların cevabını vermeden, ömrü yeterse, ilk sezon boyunca bizi yeni sorulara boğacağını tahmin etmek de zor değil tabii ki. Ama Lost'un sonlarına doğru oluşan "Bir kaçını cevaplasaydın soruların, biz ilk soruları unuttuk bile" ruhhaline sokması olasılığı da izleyicinin cebinde olacak.

An itibariyle oyuncu kadrosunda ön plandaki isimlerin sayıca azlığı ve görece sığlığı da uzun vadede sıkıntı yaratabilir. Şahsen, dizi blogu olmadığım için, kaç sezonluk, kaç bölümlük planlandı gibi trivial konularda bilgi sahibi değilim, araştırmadım da. Neticede bu basit bir izlenim yazısıdır.

Yine yeni başlayan dizilerden The Firm çok daha iyi girdi misal, piyasa avukatlık dizisinden geçilmez iken. Yine, ikinci sezonunu merakla beklediğim Suits da benzeri şekilde, ilk başta "Amaan, yine mi avukat dizisi" dedirtip izleyince "Ananı avradını!" dedirten cinsten olmuştu. Alcatraz ilk iki bölümü itibariyle, piyasadaki muadili dizilerin önüne gizem faktörüyle geçebilir mi? Benim nazarımda Haven'dan daha iddialı bir dizi girişi olmadı, ki bütçe olarak önemli bir fark vardır sanırım iki dizi arasında.

George Clooney ve Descendants

2012-01-17T13:02:00.002+02:00

"Hii, korsan mı izliyor" demeyeceğinizi umarak; filmin başındaki George Clooney tiradını paylaşmak istedim:

My friends on the mainland think just because I live in Hawaii I live in paradise, like a permanent vacation.

We're all just out here sipping mai tais, shaking our hips, catching waves...

Are they insane?

Do they think we're immune to life? How can they possibly think that our families are less screwed up? Our cancers less fatal? Our heartaches less painful? Hell I haven't been on a surf board in fifteen years...

For the last 23 days, I've been living in a paradise of IVs, and urine bags, and tracheal tubes. Paradise? Paradise can go fuck itself...

"Anakaradaki dostlarım sanıyor ki, sırf Hawaii'de yaşadığım için cennette yaşıyorum, sürekli bir tatil gibi.

Hepimiz burada mai tailerimizden küçük yudumlar alıyoruz, kalçalarımızı sallayıp dalga yakalamaya çalışıyoruz...

Bunlar deli mi?

Bizim hayata karşı bağışıklığımızın olduğunu mu sanıyorlar? Nasıl oluyor da ailelerimizin daha az hapı yutmuş olduğunu düşünebiliyorlar? Kanserlerimizin daha az ölümcül olduğunu? Kalp sancılarımızın daha az acılı olduğunu? Yahu, onbeş senedir bir sörf tahtasının üstüne çıkmışlığım yok...

Son 23 gündür, IV'lerle dolu bir cennette yaşıyorum, ve idrar torbaları, gırtlak tüpleri... Cennet? Cennet gidip kendini becerebilir...

Ayten Salih Spor Salonu

2012-01-17T09:32:00.005+02:00

Ataşehir'de yeni salonun temeli atıldığı andan itibaren ruhsattı, hava koşullarıydı, zeminin uygun olmamasıydı diye dertlendik ettik, bugün "Ne ara bitti?" diyecek aşamaya bile geldik, haftaya ilk maçıyla açılacak salon için. Öyle veya böyle, salon bitti. Galatasaray maçındaki tribünsel, hakemsel ve federasyonsal saçmalıklar olmasa Efes Pilsen maçıyla yapılacak açılış Euroleague maçına kısmet olacak. Heyecanla bekliyoruz.

Bahsekonu tesislerin inşa edildiği yerleşkedeki tek salon erkek basketbol takımının maçlarını yapacağı salon değil. Araziye sinema ve alışveriş merkezinin yanı sıra bir de ikinci salon yapılacak. Bu salonun diğer branşların, özellikle kadın basketbolun yükünü çekmesi planlanıyor.

Salon inşaatında en son iş olarak konulan Fenerbahçe logolarından dolayı doğan ufak infial, arazi, salon vesaireyle ilgili bir aidiyet soru işareti doğurdu. Ülker'le olan ve ayrıntıları hâlâ dedikodulardan öteye geçmeyen birleşme ve işbirliği, salon ve diğer tesislerin inşaatıyla ilgili de "Ne kadarı bizim" sorusunu hâlâ sorduruyor.

Bunun bir nebze giderilebilmesi için bir fırsat var önümüzde.

Erkek basketbol takımının maçlarını oynayacağı salonun adı, malum, Portekizli ismi gibi upuzun bir şey. Galatasaray'ın stadının adından hallice. Bizde tesis ismi sponsorluğu yabancı ülkelerdeki gibi mertçe yapılamadığından, "Aman hepsi olsun içinde, millet zaten adını bulur" denerek böyle abuk çözümler sunuluyor. Ancak tesislerde yapılacak o diğer salon için bu tuhaflığın önüne geçmek için bir öneri var.

Adaşım, tarih bilgisi ve yazı yeteneği konusunda hep gıptayla baktığım Barış Eymen kardeşim, Canarino mahlasıyla Papazınçayırı blogunda bu öneriyi sunan kişi.

"Salonun adı Ayten Salih Spor Salonu olsun"

Açık ve net.

Ayten Salih'le ilgili Halit Deringör'e ait, 1999 senesinden kalma bir alıntı da içeren yazıyı okumanızı öneririm.

Ayten Salih kimdir sorusuna ise, kısıtlı bilgimle cevap vermeye çalışayım;

Ayten Salih, Fenerbahçe Spor Kulübü'nün 1954 senesinde kadın voleybol, basketbol ve atletizm şubesi kurma girişimleri sırasında, Çamlıca Kız Lisesi'ndeki arkadaşlarıyla birlikte kulübe katılarak bu şubelerin kurulmasında önemli pay sahibi olmuş. Bu üç branşın üçünde de üst düzey bir sporcu olan Ayten Salih, bunlar kesmemiş olacak ki kürekte de takım kaptanlığı yapıp birincilikler kazanmış.

Kıbrıs tâbiyetine sahip olduğu için milli sporcu olmanın eşiğinden dönen Ayten Salih, bütün bu branşlarda şubeleri ileri taşırken bir yandan da tıp eğitimini tamamlamış. İngiltere'de aldığı uzmanlığıyla başarılı bir anestezist olmuş. Dönemin Türk - Rum gerginliği içerisinde, Ada'ya dönüp mesleğini icra ederek her iki tarafın da hastalarına pek çok yardımı dokunmuş. Yukarıda linkini verdiğim yazıdaki Halit Deringör alıntısının yanı sıra kabaca bir biyografisi Wikipedia'da da mevcut.

Velhasıl, sürekli söylene söylene sıradanlaşıyor gibi gözüken 105 yıllık tarihindeki, büyük olasılıkla adını bile duymadığımız kimbilir kaç kahramandan bir tanesi Ayten Salih. "Aynı gün hem futbol hem basketbol maçına çıkardı" diye göğsümüzü gere gere anlattığımız Can Bartu'nun yaptığının dahi fazlasını yapmış olmasına rağmen neden bilmediğimizi kendimize sormamız gerekliliği bir kenarda dursun, böyle isimlerin camia tarafından sağken mutlu edilmesinin önemi çok büyük.

Geçen hafta kaybettiğimiz Lefter Küçükandonyadis'in cenazesinde tanık olduklarımız, hissettiğimiz birlik ve bütünlük başka şeylerle sağlanması zor bir şeydi. Ordinaryus, bize bunu giderken yaşattı. Bizler, ne mutlu bize ki, onu stadda onore edilirken de, heykeli dikilirken de gördük, mutluluğunu paylaştık. Belki de bu sayede Pazar günü biraz daha vicdanımız rahat uğurladık Koca Kaptan'ı.

Allah uzun ömür versin, bugün 79 yaşında olan Ayten Salih'e de bu mutluluğu yaşatmak bence boynumuzun borcudur.

Yeni basketbol salonumuzun açılacağı tesisler içindeki salonlardan, gönül isterdi ki asıl büyük olana verilebilseydi ismi. Ama o olmadı, ikinci salona verilsin. Verilsin ki, Pazar günü stadda Fenerium tribününde oturan o turkuaz eşofmanlı çocuklar iyi hatırlanmak için ölmenin şart olmadığını da bir kez daha görebilsinler.

Not: Fotoğrafı yine Barış'ın kendi şahsi blogundaki ilgili bir yazıdan aldım, sanırım o da Milliyet gazetesinin internet sitesine taşıdığı arşivinden almış olsa gerek. Papazınçayırı'nda bir fotoğraf daha var, Google başka görsel sağlamıyor, ki bu da üzücü.

Lefter

2012-01-16T10:56:00.006+02:00

O futbolu bıraktığında, bırakın beni, babam 20 yaşındaymış. Yine de babamdan dinlemişliğim vardı Lefter'i. Can'ı, Cemil'i, Ziya'yı dinlediğim gibi onu da dinlemiştim. "Muazzamdı" diye anlatırdı. Kendi izlemiş midir bilmem, ama büyükler böyle anlatırlar işte. Efsane dediğin o devir kulaktan kulağa zaten.

O zamanların muazzamları bugün oynasalar nasıl olurdu sorusunun cevabını şimdi Lefter'in gittiği yere gidince göreceğiz umarım. Ölümden sonrasına dair beni en heyecanlandıran şeylerden biridir, ne kadar efsane varsa hepsini birlikte görecek olma ihtimali... Fantazi ama olsun.

Arkadaşlarla Büyükada'ya gittiğimizde dönüşte tesadüfen iskeleye yakın kafelerden birinde görüp yanına gitmiştik. Elini öpüp fotoğraf çektirmek için izin istemiştik. Akranı arkadaşlarıyla muhabbetini böldük ama o arkadaşları en az bizim kadar keyiflenmişlerdi efsanenin etrafını bizim için boşaltırken. Geçtikleri yan masadan sataşıyorlardı hatta. Ne iyi, ne güzel yapmışız. Benim gözlüklü zamanlarım, sıkı sıkı tutmuşum kolundan da, kaçacakmış gibi!

(Soldan sağa: Barbaros Şendur, ben, Lefter Küçükandonyadis, Mehmet Çağırıcı, Danyal Kutman)

2005 senesinde Antu'nun geleneksel ödül töreninde efsane ödülü alacağı zaman "Bir daha görmek nasip olmayabilir" diyerek tribündeki yerimi erken aldım. Bugün etrafta bol bol gördüğümü, Aziz Yıldırım'la kolkola sahaya çıktığı gündü. Fenerbahçe Stadı'nda kaç kere oynadı kimbilir, ama o kadar kalabalığın içine çıkmış mıdır bilmek mümkün değil. O zamanki heyecanı, keyfi görmeye değerdi. "İyi ki gitmişim" demiştim.

2009 senesinde heykelinin yapılması için taraftar organize oldu. Açılışında da yine oradaydım. "İyi ki gitmişim" demiştim. Akabinde, heykelin yapılmasına ön ayak olanlar bir de gıyabında imzalı teşekkür anısı gönderdiler sağ olsunlar, yapımı sırasında katkıda bulunanlara gönderiyorlarmış. Ofiste gözümün önünde duruyor hâlâ. Artık ona baktıkça daha bir sızlayacak burnumun direği.

Ve dün.

Prinkipo'nun dışına bir masa koymuşlar, anı defteri açmışlar. Bir iki satır karaladım, nacizane

Cumartesi günkü hava gözümü korkutmuş olsa da staddaki törene gitmekte kararlıydım. Hava yüzümüze güldü de, Ada'ya da gidebildim, ne mutlu. Stadda, normalde maçları da birlikte izlediğim dört arkadaşımla yanyanaydım. Tabii ki eş dost epeyi kalabalıktı stadın diğer yerlerinde de. İnsanı mutlu eden şeylerden biri de o zaten "Kesin gelmiştir" dediğin adamları, kadınları orada görmek. Akabinde o dörtlüden biriyle Ada'ya da gittik. Demokan isimli motora yüklendi Lefter, biz de Valide Sultan motorunda yerimizi aldık. Düdüklerle, tezahüratlarla Ada'ya vardık. "Kalabalık etmeyelim, eşi dostunun yanında olması daha önemli" diyerek kiliseye girmedik. Ardından atlı arabaya yüklendi merasim sonrası, biz de mezarlık yolunu tuttuk.

Son görevimizi yerine getirip uzunca süren bir günün ardından tatlı bir yorgunlukla evlerimize döndük.

Şimdi dönüp baktım da "Ona da gittim, buna da gittim" diye böbürleniyormuşum gibi olmuş, amacım bu değildi halbuki. Ben doğmadan 15 sene önce futbolu bırakmış bir efsaneyle yolumun kesişebileceği kadar kesişmiş olmasına dair kendimi avutmaya çalışıyorum sanırım.

Staddaki törende, Fenerium alt tribünün ortası Fenerbahçeli sporculara ayrılmıştı. Turkuaz eşofmanlarıyla, bütün olan bitene en yakın yerdeydiler. Binlerde kişinin adına ta ne zaman yapılmış besteyi bağırdığını duydular. Onu hiç futbol oynarken izlememiş bir neslin ağırlıkta olduğu tribünlerin nasıl gözyaşı döktüğünü gördüler. Belki içlerinde "İlk idmanımda A takımına dört gol attığım için utanıp Ada'ya" kaçtım diyecek, dinine, soyadına temel ülkenin milli takımı para teklif ettiğinde reddedip kendini ait hissettiği ülkenin milli takımının formasını giyecek, yani özetle Lefter'in vakt-i zamanında geçtiği yollardan geçip bundan 40-50 sene sonra Lefter gibi anılacak sporcu yoktur. Ama belki de vardır. En azından "Lefter gibi uğurlanmak" diye bir kavram oluşmuştur belki kafalarında, kalplerinde. Bu camianın birisini sevdi mi nasıl sevebildiğini bir kez daha gördüler, gördük. Böylesi başkasına da nasip olmaz. Ancak, belki, tabut içeride beklerken başında nöbet tutan Alex de Souza'ya, ona da Allah uzun ömür versin. Lefter'in cenazesinde dünkü gibi olduysam ben Alex'in cenazesinde kendimi hayal bile edemiyorum zira...

Ruhun şad olsun...

Aradaki 7 farkı bulunuz

2012-01-11T13:52:00.001+02:00

Biri bakan, malum demecin sahibi... Zaten mevcut şike soruşturmasıyla ilgili Fenerbahçelilerin çoğu "Bu işin sporla, futbolla alakası yok. Bu iş siyasi ve sporla ilgili siyası rantı hedefliyor" diyor.

Bu denildiği için de mensubu olduğu partiyle anılıyor doğal olarak.

Bir diğeri de (bkz aşağıdaki fotoğraf), yukarıdaki fotoğraftaki atkıya dair ilin milletvekili, ama bu sefer iktidar partisinden değil, anamuhalefet partisinden.

O da seçimler öncesi benzeri manevraları yapmış, Trabzon'u ve Trabzonspor'u seçimlerin gidişatına alet etmeye çalışmış.

Baktığınız zaman ikisinin de derdi aynı, kendisinin, partisinin, içerisinde bulunduğu siyasi gücün menfaati. Başka da bir şey değil, kimse kendini kandırmasın. Kağıt üzerinde birbirine taban tabana zıt iki siyasi görüşün iki askeri, ikisi de kendi illeri için oynamışlar aynı kozu.

Ergenekon, Balyoz vesaire, türlü kapsamlı soruşturma ve yargı süreci gözler önünde. Yaratılma, yürütülme şekilleri malum. Bu soruşturmalara herkesin kendi meşrebince bakış açıları var. Genelde, siyasi tabana oturan bakış açıları bunlar. Hükümet ve onun temsil ettiği siyasi görüşü benimseyenlere göre haklı, tersi düşünenlere göre haksız davalar.

İşin içine spor ve takımlarla ilgili bir dava girince işler karıştı. O davalara "Haklı" diyip Fenerbahçeli olanlar ne diyeceğini bilemedi. Benzeri şekilde o davalara "Haksız" diyip Fenerbahçesiz olanlar da.

Ama bu iki siyasi adamın, Trabzonspor'un şampiyonluğu için sergiledikleri efor ortadayken de, kimin ne konuda ne düşündüğünün çok önemi kalıyor mu? Aziz Yıldırım'ın Alex'le birlikte Recep Tayyip Erdoğan'ı ziyareti de, karşıt bakış açısıyla bu durumun karşısına konulabilir tabii ki.

Stadın konumu, cadde hakimiyeti vesaire nedeniyle kendini Kadıköylü, o yüzden de, yerel seçim sonuçlarının da tasdiklediği şekliyle CHP'li geçinen Fenerbahçeliler için Bayraktar'ın söyledikleri nasıl kuvvetlendiriciyse, Canalioğlu'nun söyledikleri de ezber bozucu.

Bu işin siyasi olduğu kesin, o ayrı konu. Ama koca koca adamların futbol ligi şampiyonluğu üzerinden yerel siyaset kovaladığı bir mecrada da insanın kendine biçtiği piyonluk rolü bile iyice zavallılaşıyor ve mide bulandırıyor...

Kulüp yöneticilerine hitaben "Takım elbiseli adamlar, çekin ellerinizi" diyorduk ki, bir de bunlar çıktı şimdi. Herhangi bir şeyi, herhangi bir sebepten savunmayı imkansız hale getiren bir sürü basiretsiz adam var bizim adımıza düşünen, karar veren lobi yapan. Biz neyin derdindeyiz ki...

Maç günleri hakkında - 2

2012-01-10T16:44:00.003+02:00

"Kim kaç günde bir maç oynuyor" tablosunu da bitirdim, tahmin ettiğim gibi bir manzara var.

En evvela, doğal olarak, lig başladığından bu yana 121 gün geçmiş, fikstürün belirlenen kısmı oynandığında 145 gün geçmiş olacak. Malum, 24. haftanın tarihleri bugünden belli.

Yine doğal olarak, 145 günde 24 maç oynanıyorsa 6 civarı günde bir maç demek bu. Normalde lig maçları 3 günde bir oynanıyor gözükse de iki kez milli maç arası, bir kez de devre arası yaklaşık 15'er günlük aralar koydu.

Yine, bu hesaplamalarda Trabzonspor ve Beşiktaş'ın Avrupa Kupası maçlarını hesaba KATMADIĞIMI belirteyim.

En sık oynayan 6.174 gün ile Orduspor, en seyrek oynayan 6.304 günle Beşiktaş, Eskişehirspor, Mersin İdman Yurdu, Manisaspor ve Samsunspor. Aradaki farkın cüzi olduğu net bir şekilde ortada. Hani, saate çıkarsan 3 saat gibi bir fark yapıyor. Lafını etmeye değmez.

İki maç arasındaki gün sayısı 3 ila 16 arasında değişiyor, anlamlı bir istatistik çıkarsa buradan çıkar diyerek onu saydırdım excel'e.

En düşük aralık olan 3 günde bir sıklığa Beşiktaş, Orduspor ve Samsunspor uğramış, 7'şer kezle. En yakın takipçileri 5 kez 3 günde bir maç oynayan MKE Ankaragücü.

3 gün:

Beşiktaş 7 kez

Orduspor 7 kez

Samsunspor 7 kez

MKE Ankaragücü 5 kez

Bir alt sıklık olan 4 gün için ise manzara şöyle;

4gün:

Gençlerbirliği 9 kez

Bursaspor 8 kez

Fenerbahçe 8 kez

Büyükşehir Belediyespor 7 kez

Mersin İdman Yurdu 7 kez

Medical Park Antalyaspor 7 kez

Trabzonspor 7 kez

4 günden sonrası normal aralığa girdiği için anlamlı değil. Bir de en çoklara değil, en azlara bakalım;

En kısa aralık olan 3 günde bire en az maruz kalan takımlar, ikişer kezle Bursaspor, Galatasaray ve Medical Park Antalyaspor.

3 gün:

Bursaspor 2 kez

Galatasaray 2 kez

Medical Park Antalyaspor 2 kez

Bu verileri daha da detaylandırmak mümkün. Ham haliyle paylaştığım twitter'dan güzel öneriler geldi, misal yakın aralıkla gidilen deplasmanlardaki puan kayıplarına bakılabilir.

Tabloyu aşağıda paylaşıyorum;Üstüne tıklayınca daha okunur boyutta açıldığını belirteyim.

Beşiktaş ve Trabzonspor'un Avrupa Kupası maçlarını da ekleyecek olursak bu iki takımın yukarıdaki manzarada "az oynayan takım" görüntüsünde olmadıklarından "sık oynayan takım" statüsüne geçeceklerini söylemek kehanet olmaz.

En başta dediğim gibi, işi "ortalama kaç günde bir maç oynuyor"a getirmek, sadece tek cephede oynayan takımları kendi içinde değerlendirmeye kalktığınızda anlamlı değil. En baştan belli işte, 145 günde 24 maç demek, yaklaşık 6 günde bir maç demek, e, çıkan sonuç da o. Trabzonspor ve Beşiktaş için o Avrupa Kupası maçlarını da eklediğinizde altışar maç daha eklenir, 145 günde 30 maç olur, ki bu da 4.8 günde bir maç demektir, elbette Trabzonspor ve Beşiktaş'ı ciddi şekilde ön plana çıkartır bu rakam.

Avrupa'da oynayan takımların "Çok sık maç yapıyoruz" diye söylenmelerini çok anlamlı bulmam. Fenerbahçe'nin bu trafiği kaldıramayıp Avrupa'da en iyi sezonunu yaşarken ligde şampiyonluk verdiği 2008 sezonu akıllarda zaten. Bu yolda hedefleri olan kulüplerin buna uygun kadro derinlikleri ve genişlikleri olmak zorunda. Aksi takdirde, 15-16 kişiyle oynanan yüksek sayıda maç o sezonda Fenerbahçe'nin yaşadığı gibi "maç seçme" sendromuna dönüşebiliyor.

Bugün, yeni icat play-off'larla 40 haftaya çıkarılan, soruşturmaya dair basiretsizliklerle ertelenen lig takvimi fikstürü zaten iyice allak bullak etti. Ligin en yüksek ilgiye sahip derbisiyle Trabzonspor'un Şampiyonlar Ligi'ndeki kader maçının aynı güne çakıştığını da gördük. Bütün bu keşmekeş içerisinde normal bir takvimde bile maç sıklığı açısından zorlanan Avrupa Kupası'nda oynayan takımların sıkıntısı bu sezon daha fazladır.Bunları ayıklayıp, geri kalan, Avrupa'da mücadele etmeyen, mücadelesini ülke sınırları içerisinde sergileyen kulüpleri kendi aralarında değerlendirmek lazım.

Bir önceki yazıyla bu yazının söylediklerini birleştirince ortaya çıkan manzaranın takdirini sizlere bırakıyorum.

Twitter

2012-01-10T09:53:00.005+02:00

İlk davet geldiğinde "Bu ne lan, tutmaz bu" dediğimi hatırlar gibiyim. "Neyse, bulunsun..." diyip üye olmam da aynı gündür...

Kaç gün geçti bilmiyorum da 20 bin küsur tweet geçmiş aradan. Ne yazdım, kime ne kattım bilmem, onun takdirini takipçilere bırakmak lazım.

"Ben ne aldım" sorusunun ise envayi türlü cevabı var.

Zaten twitter'ın, varsa, büyüsü de orada. Kimi twitter'da yaşayan sosyal medya böcüğü var ki, onlar orada yazmak için varlar. Yabancısı olduğum bir tavır değil, zamanında forumlarda yazarken de gördüğüm bir şeydi bu. Sadece yazmak için orada olmak. Okumaya kıymet vermemek. Genlerimizle alakalı; Sen sus, ben konuşayım. Şimdi ben konuşayım, sen sus.

Yazarken, anlatırken büyümek gelişmek de mümkün olsa dahi, twitter hiç hayatıma girmeseydi haberim bile olmayacak bir sürü şeyi biliyor sayıyorum kendimi. Bunun bilgi kirliliği ve sağanağı üzerinden boğucu etkilerinin olduğu zamanlar da yok değil. Özellikle kötü haber zamanları buraya yansıyan infialin ve ona bağlı panik halinin tarifi mümkün değil.

Ama belki en önemlisi, twitter olmasa hayatıma girmeyecek bir sürü arkadaş edindirmiş olması. Şimdi isim isim sayıp kimseyi gücendirmenin anlamı yok ama twitter'ın henüz yeni patladığı dönemde kurulan şu cümle güzel bir izahıydı twitter'ın:

"Facebook eskiden arkadaşımız olan, ama artık tanımakta zorlandığımız kişilerle bizi bir araya getirdi.

Twitter ise eskiden tanımadığımız, ama artık arkadaşımız olmasını isteyeceğimiz kişilerle..."

Ben orada geçirdiğim zamandan keyif alıyorum.

Her türlü dijital yeniliğe müptela olma potansiyeli taşıyan biri olarak, bu keyfin lanetli bir bedeli de var, çünkü her sanal ortam gibi, bu da gerçek hayattaki zamanımızdan çalmakta. Bunu inkar etmenin alemi yok. Evde internetsiz geçen bir haftasonundan sonra hafta içi yeniden başladığında "Özlememişim" diye kendini kandırmakla ilk on tweet'i arka arkaya sıralamanın arasındaki süre beş dakikadan fazla değil. Bu yüzden bir müptelalık zaten.

Laneti bununla kısıtlı da değil. Benim gibi, hasbel kader daha geniş kitlelere hitap eden mecralarda da fikir ifade etme şansınız varsa, saadet zinciri misali artan takipçi sayınızla birlikte yazdığınız her şeyle tatmin etmeniz gereken bir topluluğu da inşa etmeye başlıyorsunuz. Bu noktada, o takipçi sayısı azalmasın, hatta artsın deme gafletine düşerseniz oradaki siz, siz olmaktan çıkabiliyor. Tribüne oynamak, popülizm kovalamak vesaire, adına ne derseniz diyin, bunun böyle sarhoş edici bir etkisi var.

Bu etkinin oluşmasında ise, takipçilerin yaygın tavrının da payını yadsımamak lazım. Siz "Gel beni izle, sana çok güzel şeyler yazacağım" dememişken, kendiliğinden sizi takibe başlamış bir kullanıcı, bir süre sonra kendisini sizin yazdıklarınızı şekillendirme konusunda hak sahibi saymaya başlıyor. Çünkü sizi en başta takibe alırken içine koyduğu bir kap var. Bir süre sonra siz o kaba küçük veya haddinden fazla büyük, uçucu, kokucu, batıcı gelebiliyorsunuz. O zaman da "Lan ben bunu mu takibe almışım?" refleksi oluşuyor. Bunun ilk karşı hamlesi sizi irrite edecek bir tavırla ayıplamak. "Bunu sizden beklemezdim". Benden ne beklenebileceğiyle ilgili bir vaadim yokken bununla dürtülmek asap bozucu.

Doğal olarak, ağırlıklı yazı konularımın başında geldiği için, spor ve sporla ilgili yazdıklarım takipçilerimin arz - talep dengesinin ortasında. Bunun da önemli bir kısmı, yine doğal olarak, Fenerbahçeliler.

Eh, Fenerbahçe'nin içinden geçtiği süreç de ortadayken, bir yazı yazıp "Lan helal be" diyen adam, devletin bir bakanına cevaben sitenin girişine kupa fotoğrafı konup üstüne "Kupa Müzemizde" yazısı koyulduğunda "Abartmışlar" dediğiniz vakit "Yakışmadı" diyip takibi bırakabiliyor.

Bu çok taze ve spesifik bir örnek dahi olsa bu koskoca yazının öznesi, nesnesi değil. Sadece tekil bir örneği. Bunun gibi onlarcası var. NBA lokavtı sırasında Ömer Aşık'ın Fenerbahçe'ye dönmesi dedikoduları dolanırken "Başkan içerdeyken dönerse dönsün, başkan çıkarsa hayatta dönemez" dediğinde, bunu üzerine vazife edinip "Böyle diyemezsin" diyenler de var.

Ve tabii ki, başka takım taraftarı olup sizinle tek teması arada laf sokup kaçmak olanlar var. Onlar bile kendini sizin yanında görüp sonra itip kakanlardan daha samimi olabiliyorlar, en azından maksatları belli.

Yukarıda da dediğim gibi, gün içinde başka herhangi bir kaynaktan alamayacağın miktarda görsel, işitsel, yazınsal bilgi edinebileceğin inanılmaz bir mecra Twitter. Elbette ki, kişinin kendi algı ve değer yargısı süzgeçlerinin her daim çalışmasını da gerektiriyor. Aynı anda İngiltere'nin önemli gazetelerinden birinin itibarlı bir spor yazarıyla hayatında dinlemeyeceğin bir arabesk müzisyenin parçasını paylaşan adamın kesişim noktası olmak, sen olmak çünkü. İkisinden de alabileceğini ve alamayacağını kendin belirlemen, kendi belirlediğin bu standartlar yüzünden de sonradan hayal kırıklığına uğramamayı becermen lazım çünkü.

Çünkü, kimse illa beni takip et demiyor. Takip etmek, sana takip ettiğin kişilerin tapusunu da, fikirlerine ve o fikirleri ifade etme özgürlüğüne ipotek koyma hakkını da vermiyor. Olmadığında, yazdıkları, söyledikleri sürekli ensendeki tüylerin ürpermesine neden olduğunda takibi sessizce bırakmak da bir erdem. Son sözü söyleme merakıyla laf sokmaya çalışmadan, unfollow butonuna basmak da öyle.

Not: Yazı bittiğinde bir iki de görsel şey koyayım dedim ve google'ın görsel arama kısmında şunu gördüm, yazıyla alakası olmasa da koymadan edemedim. Güzel olmuş, bulunsa alınır giyilir?

"Ali'nin 7 Sabahı"

2012-01-09T08:51:00.000+02:00

Dün akşam evde Ebru'yla Ryan Gosling'in bu seneki filmlerinden Drive'ı izledik.

IMDb puanı 8.1 olan bir film olunca, beklenti de oldu doğal olarak.

Filmin onununcu dakikası filandı, "Ryan Gosling hiç konuştu mu?" dedim, "Konuşmadı galiba" dedi Ebru. "Ha yok, kadına asansörde 'Kaçıncı kat' diye sordu" dedim, "Aa, doğru" dedi. "Bi de en başta cep telefonuyla konuştuydu" dedim, "Öyle mi yapmıştı" dedi... Çok ilgiyle izledik yani.

Sonra, filmin ortaları gibiydi sanırım, yattığım yerden "Amerikalılar Avrupa filmi çekmiş" dedim. "Ya, aynen, Ayşe'nin sekiz günü, Ali'nin yedi sabahı filan gibi bişi olmuş" dedi. Güldük.

Sonra biraz konu edindi film. Gosling bir yönetmenlik tarzının sonucu olduğunu tahmin ettiğim ama hiç sev-e-mediğim ifadesiz oyununu sürdürdü. Bir çok kafa kırdı, gırtlak deldi filan ama o pause'a basılmış surat ifadesi hiç bir yere gitmedi...

Sonunda da Red Kit gibi bastı gitti...

Bu filmin spoiler'ı da bu kadar olurdu zaten.

Tuhaf hikaye, tuhaf hikayeler, dar kadro, az ama yoğun aksiyon. Gerçekten seyredecek hiç bir şey yoksa izlenebilir ama mutlaka daha iyi bir alternatifiniz olabilir kenarda. Nacizane...

Maç günleri hakkında...

2012-01-06T16:06:00.002+02:00

Play-off icadıyla birlikte hafta içi maçları hayatımızın bir parçası oldu.

Zamanında hafta içi oynanacak Avrupa Kupası maçı yüzünden haftasonu oynanacak lig maçının ertelendiği ülkemizde "Elalem nasıl yapıyor" derdik, onu aştık. Derken, şimdi suyu çıktı ve mevcut durum ortada...

Çıplak rakama dayalı istatistik futbol gibi değişkeni çok, sahada oynayanı çok, süresi uzun ve skoru az bir spor dalında çok anlamlı olmayabiliyor. Topla oynama oranı, koşu mesafesi, isabetli pas sayısı bu tarz istatistiklerden. Güvenmeye kalktığınızda bunu daha gözde canlanabilir örneklerle çoğaltmanız gerekiyor. Stoper ikililerinin birbirleriyle ve ön liberolarıyla yaptıkları isabetli pasların altını çizmek bunlardan biri. Veya saha içinde şuursuzca koşan bir futbolcunun topla buluşma ve isabetli pas sayısını birlikte servis edip koşu mesafesini anlamlandırmak da öyle...

Maç günleriyle ilgili birazdan paylaşacağım rakamlar ise, sadece, dümdüz, abaküs metoduyla saymaktan ibaret olduğu için yoruma o kadar da açık değil. Sadece sayılara bakmanın vereceği mesaj bile net.

18 lig haftasını geride bıraktığımız ligde 18 takımımız toplam 162 maç oynadılar.

Her takım 18 maç oynadı, eksik gedik maçı olan takım yok.

Bu 162 maçın günlere göre dağılımı şöyle:

Pazartesi: 14

Salı: 8

Çarşamba: 21

Perşembe: 15

Cuma: 12

Cumartesi: 41

Pazar: 51

Takımlara göre gün gün dağılım ise şöyle:

Avrupa Kupaları'nda mücadele eden ekipler olan Beşiktaş ve Trabzonspor'un hafta içi - hafta sonu dengesi normal bir durum. Zaten bakıldığında, 18 maçını hafta içi ve hafta sonu oynama dağılımının "neredeyse" normal olduğunu görebiliyoruz. Bir çok 8-10, 9-9 var. İki durum dikkat çekiyor, birisi Büyükşehir Belediyespor'un hafta içi pek az maç oynuyor oluşu, diğeri ise Fenerbahçe'nin hafta sonu pek az maç oynuyor oluşu.

18 maçının 13'ünü hafta içi oynamış durumda Fenerbahçe. Fenerbahçe'den sonra en fazla hafta içi maç oynamış takımın maç sayısı 9! Bunu iç saha, dış saha diye ayırınca iş daha komik bir hal alıyor;

Toplamda 10 deplasman maçı oynayan Fenerbahçe bu 10 maçın hiç birini haftasonu oynamış değil, tamamı hafta içi. 4'ü Cuma, 3'ü Çarşamba, 1'i Perşembe, 2'si ise Pazartesi.

Ligde bu sene Salı - Çarşamba - Perşembe maçlarının icat olduğunu görüyoruz da, Fenerbahçe'nin özellikle Pazartesi - Cuma oynadığı maçların sayısı toplamının 6 olması anormal. Fenerbahçe'den sonra deplasmanda en çok Pazartesi - Cuma maçı oynayan takım 3 maçla MKE Ankaragücü. Ligde bu iki günde hiç deplasmana gitmeyen takımlar var; Gaziantepspor, Büyükşehir Belediyespor, Kayserispor, Mersin İdman Yurdu ve Sivasspor bu takımlar.

İç saha, dış saha diye ayırmadan baktığımızda da 18 maçının 8'ini Pazartesi - Cuma oynayan tek takım Fenerbahçe. En yakın takipçileri 4'er Pazartesi - Cuma maçı oynamış durumda (Beşiktaş, Bursaspor, Mersin İdman Yurdu).

Ligin geride kalan 18 haftasında oynanan 26 tane Pazartesi - Cuma maçının üçte birine yakınını Fenerbahçe oynamış durumda. Bu da biraz fikir verebilir.

Bu konu dile getirildiğinde "Avrupa'da yoksunuz da ondan" diyenlere de tabloya tekrar bakmalarını rica ediyorum. Malum, 18 takımdan sadece ikisi Avrupa'dayken bu tabloyu bu mantıkla açıklamanın bir anlamı olmadığı belki o zaman anlaşılabilir.

Durum, takımını deplasmanda desteklemek isteyen taraftarlar için gittikçe can sıkıcı bir durum almaya başladı. Fenerbahçe'nin deplasmana gittiği illerde o ile İstanbul'dan taraftar taşıma zorunluluğu tabii ki yok. Herhangi şehirde, o şehirde yaşayan Fenerbahçeliler kendilerine ayrılan kontenjanı doldurmaya yetecek durumda zaten. Ancak deplasman kovalamak gibi bir tribün kültürünün de bu senenin linç modasına çeşni edildiği ortada.

Fenerbahçe futbol takımının deplasman maçlarını ısrarla hafta içi oynatılmasının nedenini birisi açıklamalı.

58. madde değişmesin...

2012-01-06T10:17:00.000+02:00

MADDE 58 - MÜSABAKA SONUCUNU ETKİLEME

1 - Müsabakanın sonucunu hukuka veya spor ahlakına aykırı şekilde etkilemek veya buna teşebbüs etmek yasaktır. Bir futbolcuya veya kulübe teşvik pirimi verilmesi de bu kapsamdadır.

2 - Bu hükmü ihlal eden kişiler, bir yıldan üç yıla kadar müsabakalardan men veya hak mahrumiyeti cezasıyla; kulüpler ise küme düşürme cezasıyla cezalandırılır. İhlalin ağırlığına göre küme düşürme cezasına ek olarak puan indirme cezası da verilebilir.

3 - İhlalde sorumluluğu bulunan kişi veya kulüplere ayrıca para cezası verilir.

4 - Anılan yasağın hakemler tarafından ihlali halinde sürekli hak mahrumiyeti cezası verilir.

Meşhur 58. madde bunu diyor. Yasak diyor.Yaparsan diyor, seni en az üç en çok üç yıl stada sokmam, takımını küme düşürürüm. Ahlaksızlığın b.kunu çıkarmışsan düşürmekle kalmam, alt kümede bir de eksi puanla başlatırım. Paranı da alırım. Hakemsen düdüğü anca polisin, istasyon şefinin elinde, boynunda görürsün.Net.

Şimdi Türkiye Futbol Federasyonu'na bu maddenin değiştirilmesi için baskı var. TFF bunu kendi başına yapamadı çünkü, o meşhur ALGI "Fenerbahçe düşmesin diye bu yapılıyor" izlenimini zihinlere kazıdı. TFF, zaten futbolu aslen yöneten kurum gibi durmuyorken, bunu tescillercesine topu kulüplere attı. "Bunu ben tek başıma yaparsam bütün tepkiyi ben çekeceğim. Yemezler. Genel kurula taşıyorum, gelin oy verin" dedi. E zaten TFF, Kulüpler Birliği'nin dediklerini uygulayan bir maket görünümünde olduğundan, Kulüpler Birliği de vazife edindi, toplandı. "Tamam, sen hazırlan, geliyoruz" dedi TFF'ye.

Bunun "Fenerbahçe düşmesin diye bu yapılıyor" izlenimini silmek için sanal/sosyal medyada Fenerbahçe taraftarı 58. madde değişmesin diye bir taraflarını yırtadursun, soruşturma sürecinin ilk zamanlarında arkasına bakmadan kaçan, sonra "hatırlı" kişilerin ısrarıyla geri dönen Nihat Özdemir'in mütemadiyen "Değişsin, küme düşme olursa çok zarar görür Türk futbolu maazallah" söylemi kan doğruyor.

İddianame ve onu izleyen ek klasörlerle kokuşmuş ilişkiler sulandırılarak, mide bulandırıcı şekilde ortaya döküldükten sonra, "Sıra savunmada" diyen, satır satır okuyup şikeye şaibeye dayanak gösterilen diyalogları savunma avukatlarından önce deşifre edip "Bunların maç bağlamasıyla alakası yok" kararına varan, yani eski Genel Kurmay Başkanı bile apar topar tutuklanırken hâlâ yargı sürecinden aklanarak çıkabileceğine inanan Fenerbahçe taraftarı sayın Özdemir'e inat "58. madde değişmesin" diyor.

Ben de bunu diyorum.

6222 no'lu yasanın düzenlemeye tâbi tutulması ve uluslararası emsallerine göre orantısız cezaların indirilmiş olması doğru hareketti. Yani işin spor dışı hukuka dair uygulamasındaki hafifletme, aslında hafifletme değil, normalleştirmeydi.

Bu bir kenarda.

Ancak, şikeyle ilgili fiili suçun sportif cezalandırılmasında küme düşme cezasının şeklinin değiştirilmesi, doğal olarak birileri kurtarılmaya çalışıyor izlenimi yaratıyor. 6222'nin değişmesi gündeme geldiğinde "Aziz Yıldırım'ı çıkartmak için" diyenlerin yasa değiştikten sonra Aziz Yıldırım dışında çoğu ismin tutuksuz yargılanmak üzere serbest kalması sonrası içine girdikleri sessizlik benim umrumda değil. Onlara yakışan oydu. Bunu geçiyorum.

Aynı şeyi şimdi 58. madde için de söyleyenler mevcut. Küme düşme riski taşıyan tek kulüp Fenerbahçe olmadığı halde bunun çığırtkanlığını yapanların 6222'yle ilgili değişiklikte sergiledikleri tavırdan farklı bir tavır sergilemesini de beklememek lazım.

Ama benim derdim, gerçekten, Fenerbahçe değil. Şike suçunun küme düşmeden başka cezalara evrilmesi her halükarda suça karşı denk gelen cezanın caydırıcılığını azaltacağı için değiştirilmemelidir.Fenerbahçe camiasını oluşturan taraftarın büyük kesimi "Yaptıysak düşelim, kimseyle pazarlık yapmayalım, 58. madde değişmesin" derken, maddenin görüşüleceği genel kurulda redden başka oy verecek Fenerbahçelileri Fenerbahçe tarihi yazacaktır.

Çekimser oy verilmesi bile kabul edilebilir bir şey değildir.

58. madde değişmesin...

Eğri oturalım, doğru konuşalım...

2011-12-29T16:53:00.001+02:00

...Geçen hafta Salı günü NTVSpor.net'e bir yazı yazdım, Algı başlığıyla. Doğal olarak Fenerbahçe taraftarı kesimden olumlu geri dönüşler oldu. 3 Temmuz'dan beri kafamdan geçenleri en net ve duru haliyle ifade edebildiğim yazı da sanırım bu oldu. Dimağın o denli oturması için 5 ay gerekiyormuş bana, biraz yavaşım galiba.

Eş dost çevresi Fenerbahçelilerden ibaret değil. Özellikle twitter, ve gündelik her türlü muhabbeti paylaştığım Neurosport ekibi başta olmak üzere, diğer takım taraftarlarına maruziyet had safhada. Böyle olunca "Lube'ye bağlamışsın" diyen de çıkıyor, "Gerçekten Fenerbahçe'nin bu süreçte temiz olduğuna, tamamen haksızlığa uğradığına inanıyor musun?" diye soran da. Bu sorunun gelmesi kadar doğal bir şey yok.

Yazıdaki kısımdan alıntı yapayım bu sorunun cevabının bir kısmı için;

"...Sahaya bakarken hep “Bize karşı kendilerini yırtıyorlar, rakiplerime karşı ise, maşallah, muhallebi kıvamındalar” diye değerlendirdiğim maçlarda, tuttuğum takımın yöneticilerinin, rakiplere bize karşı muhallebi gibi, rakiplere karşı ise kendilerini yırtarcasına oynamaları için skor manipülasyonu yaptığı söyleniyor bana..."

"...Yazının başında da dediğim gibi, Fenerbahçe’nin 2010 – 2011 sezonunda Saracoğlu’nda oynadığı maçların tamamını stadda, deplasman maçlarını ise televizyon başında izlemiş biri olarak benim gözümle gördüğüm şey bana “Fenerbahçe kendi maçlarını bağlamıştır, rakiplerinin rakiplerine de teşvik primi vermiştir” dedirtmiyor. Benim algım bu. Algım yanılıyor olabilir mi? Olabilir..."

Benim konuyla ilgili fikrim bu şekilde yani. Ben, geçen sene izlediğim Fenerbahçe maçlarından sadece üç tanesinde beklediğimden kolay kazandığımızı düşündüm. Biri ligin ilk yarısındaki maçta canımıza okuyan Kayserispor'la Saracoğlu'nda oynadığımız maç. Diğeri rakibin erkenden 10 kişi kaldığı (haklı bir şekilde 10 kişi kaldığı diye düzelteyim) Ankaragücü maçı. Üçüncüsü ise zorlanmamıza rağmen maç bittiğinde kendimi az yorulmuş hissettiğim Eskişehirspor maçı.

Kayserispor maçı soruşturma kapsamında bile değil bildiğim kadarıyla.

Ankaragücü maçı için Cüneyt Çakır üzerinden bir şeyler yapmaya çalıştılar ama bir şey çıkmadı (sanki geri kalanlarından bir şey çıkmış gibi).

Eskişehirspor maçında ise, soruşturmaya dahil edilen isimlerin maça katkıları ortada. Onun da ötesinde, ilk golü bulan Eskişehirspor, maçın ilerleyen dakikalarında baskı kurduğu sırada topu direkten dönen ve maça ortak olma şansını tesadüfen kaçıran yine Eskişehirspor. "Yatmış" bir takım görmedim o maçta.

En komiği ise, bütün Fenerbahçelilerin ecel teri döktüğü, son dakika golüyle 4-3'e gelen Sivasspor maçı ve o maç üzerinden Korcan'a yapılanlar.

Buna karşılık, deplasmandaki Kardemir Karabükspor, içerideki Bursaspor ve Gaziantepspor maçları da, benim neden teşvik şüphesiyle gözaltında değil diye sorduğum maçlar mesela. Cüneyt Çakır'ın komik bir penaltı kırmızı kart uygulamasıyla erkenden 10 kişi bıraktığı Gaziantepspor'un Trabzonspor karşısındaki agresyon eksikliği de bir kenarda. Veya Trabzonspor'un Kardemir Karabükspor, Bucaspor ve Gençlerbirliği maçları. Hele ki Trabzonspor'un Gençlerbirliği maçının Fenerbahçe'nin teşvik primi teşebbüsünde bulunduğu maçlar listesinde olması maçı izlemiş biri olarak iyice komik geliyor bana.

Bunları böyle maç maç, pozisyon pozisyon değerlendirmeye kalkmanın da bir faydası yok aslında. Yani derdim "Yok yok, bizim maçlarda hiçbişi yok, asıl öbür maçlar pis" demek değil, gerçekten değil.

Çünkü daha önce de söylemeye çalıştığım gibi, ben Türkiye'de futbolun temiz olduğuna hiç bir zaman inanmadım. Kendimi inandırmaya çalıştığım şey, Fenerbahçe'nin bu kirliliklere en az bulaşan takım olduğuydu. Bu konudaki inancım bu süreçte sarsıldı mı diye soran olursa "Evet" diye cevap verebilirim. Ama hepsi o.

***

Kulüp yönetimlerindeki adamlara bakıyoruz. Kelli felli, alayı takım elbiseli, iş güç sahibi, servet sahibi, şirket sahibi veya yöneticisi, kodaman adamlar (ve nadiren de olsa kadınlar). Bir işin ucundan tutmuşlar, veya aile mesleğini sürdürmüşler, büyümüşler, büyümüşler, kocaman olmuşlar. Güç ve paranın olduğu yerde olmaya alışkınlar. Bu nedenle bu isimlerden beklenen belli bir klas da var. En azından giydikleri pahalı takım elbiselerin, özel yapım kösele ayakkabıların içini doldurmasını beklediğiniz bir klas. Çoğu zaman bu yok. Bunun olmadığını görmek duymak, her halükarda can sıkıcı.

Ama her şeyin ötesinde, profesyonel hayatlarındaki rekabet ortamında güç ve paraya dair konumlarını korumak zorunda olan bu adamların etik açılardan güvenilirlikleri de, bizim gibi sıradan isimler için her zaman soru işareti. Benim şahsen, kimyager, validasyon uzmanı ve yarı amatör spor yazarı Barış Gerçeker olarak bu isimlerden herhangi birine kefil olmaya kalkmak gibi bir kerizlik yapmamın da imkanı yok. "Yok, bunlar yapmaz, ben kefilim" demek çok iri bir komiklik olurdu. Değilim, olmam, olamam da, istesem bile. Yine bu adamların (ve nadiren de olsa kadınların) kulüp yönetimlerindeki etik anlayışları da kafalarımızda çok net değil, olamaz da.

Şimdi kaç gündür iddianamenin ek klasörleri de döküldü ortaya, her gün başka bir kısmının ekran görüntüsü "Yaa, bak neler olmuş" şeklinde gözümüze sokuluyor, istesek de istemesek de. Üzerine dava inşa edilmeye çalışılan, bence zorlama şekilde kes - kopyala - yapıştır yöntemiyle güvenilirliği yerlerde olan iddianamenin yanına bu ek klasörler geldi. İçerikleri ortalıkta, Sabah gazetesi internet sitesine 70 kısmın 66 tanesini koymuş durumda. Futbolu da geçtim, diyalogların yapış yapışlığı bile yeterince mide bulandırıcı. Tam bir "kimin eli kimin cebinde" durumu.

Türk futbol camiasının hiç öyle sözü edildiği gibi büyük olmadığını filan biliyoruz zaten. Öyle olsa üst seviye iki ligindeki kırk civarı takımı, dönüp dönüp aynı teknik direktörlerle, aynı oyuncularla döndürüyor olmazdık. E, böyle olunca da herkes herkesle kanka, kanka olamadığıyla da bir şekilde düşman.

Federasyon başkanı kulüp başkanına öbür kulüp başkanını çekiştiriyor. O kulüp başkanı kulüpler birliği başkanı aynı zamanda. Bir başka kulüp başkanıyla hakem çekiştiriyor. O başka kulübün başkanı da yine kulüpler birliğinin asbaşkanı. Kim, kimi, kime, neden, nasıl ve hangi yüzle şikayet ediyor inanılır gibi değil. Hepsinin ötesinde, yayıncı kuruluş özelinde marka değeri diye çığırtkanlığı yapılan tiyatronun perde arkasındaki adamlar bunlar. Ki onun da başındaki ismin konuşmaları var. Full empoze. Yüzüne pohpohla, gazı ver, sal gitsin, o kendini maymun edince de berikiyle onun arkasından konuş. Hiç bir suça tâbi değilse bile en basit tabiriyle çirkin.

İddianameyle ilgili ipuçları sızmaya başladığı andan itibaren işin parçası haline getirilen itibarsızlaştırmanın bu tapelerin ilave klasörleriyle iyice sulandırıldığını görüyoruz. Bunların bu şekilde servis edilmesi büyük bir ahlaksızlıktır, bununla ilgili kimsenin "hayır, değildir" demeye hakkı bile yoktur. Bir futbolcunun sevgilisiyle, üstelik kısmen belden aşağı kısmı bile açık açık servis edilmektedir. Bunlar da en basit tabiriyle ayıptır.

Ancak, bizim bilmediğimiz, bilmek zorunda olmadığımız, hatta mahremiyet kapsamında bilmememiz gereken bu konuşmaların gözler önüne serdiği bir gerçeği tamamen görmezden de gelemeyiz. Boşuna dememişler "cehalet erdemdir" diye. Bilmediğin şey seni üzemez.

Türk futbolunu yönetiyor dediğimiz insanların deli gibi birbirinin arkasından konuştuğu, bu konuşmalarının seviyesinin yer yer liseli ergen seviyesine indiği gerçeği, biz istesek de istemesek de, biz talep etmiş olsak da olmasak da, bunların sunulmasının ahlaksızlık ve ayıp olduğunu kabul etsek de etmesek de bütün çıplaklığıyla yüzümüze vuruldu. Federasyon başkanının, kulüp başkanlarının, asbaşkanlarının, teknik direktörlerin, oyuncu temsilcilerinin, gazetecilerin, televizyoncuların, oyuncuların birbirleri için kullandığı tabirleri gördük.

***

Algı yazısıyla ilgili gelen okuyucu maillerinden birine cevap yazarken bir benzetme yaptım; ezelden beridir düzenli olarak gidip yemek yediğimiz bir yer var. Mutfağı bok götürüyor, hepimiz biliyoruz ama yediğimiz şeyden bir şekilde memnunuz. Alışmışız, yemeden duramıyoruz. Biliyoruz ki aşçı burnunu karıştırıyor, çırak ellerini yıkamıyor, kalfanın saçı yemeğin içine dökülüyor. Görmedikçe katlanıyoruz. Sonra, olmaz denilen oluyor ve birileri basıyor mutfağı, dalıyor kamerasıyla, mikrofonuyla. Yediğimiz şeylerin nasıl hazırlandığını görüyoruz, midemiz bulanıyor.

Bütün bu yazdıklarımla ilgili fikir ayrılığına düşeceğim tek bir sporsever olacağını sanmam.

Yazının buradan sonrasıyla ilgili aynı garantiyi veremiyorum, şöyle ki;

Yukarıda tarif ettiğim "restoran"ların, şehrin en janjanlı caddesinde olduğunu düşünün. Ve tamamen aynı şekilde, aynı düzensizlikle, titizlikten uzaklıkla yönetilen onlarca restoran daha olduğunu düşünün aynı caddede. Ve o baskının SADECE tek bir restorana yapıldığını, bütün restoranlar içinde en kirli, en leş, en rezil olanın sadece o basılan restoran olduğunun iddia edildiğini hayal edin. Baskını yapanların "Burayı öyle rezil edelim, öyle rezil edelim ki, kapansın, yıkılsın, bitsin, böylelikle caddedeki tüm restoranlar pırıl pırıl olmuş olsun" diye yaygara yaptığını düşünün. Diğer restoran sahiplerinin de kendi dükkanlarının kapısına çıkıp "Allah belasını versin bunların, hep böyleydi bunlar zaten, leş gibiydi mutfakları" diye alkış tuttuğunu düşünün, kendi mutfaklarını düzeltmeyi akıllarından bile geçirmeden.

Bir isyan, bir itiraz varsa bunadır.

2006 Mayıs'ında Fenerbahçe Denizli'de şampiyonluk verirken, stadda arz-ı endam eden Hakan Bilal Kutlualp'in yeşil gömleğiyle siyah ceketi ve yanında Tahir Kıran'ın olması nasıl tesadüf değil idiyse, aynı anda İstanbul'da oynanan maçta Galatasaraylı oyuncular farklı yendikleri rakip takım oyuncularıyla nasıl kol kola Denizli'den gelecek son düdüğü bekliyor idilerse ve bugün sürdürülen şike soruşurmasında nasıl hiç olmadık isimlerin arkasından yine Hakan Bilal Kutlualp ve Tahir Kıran çıkıyorken Galatasaraylıların "Küme düşürülmezse biz de çekiliriz" tehditleri tesadüf değil.

On gün öncesini unutan bir millet olarak, futbolda perde arkasında geçen ahbap çavuşluk kaynaklı, basın pompalı hatır şikelerini hatırlamıyor olmamıza kimsenin şaşırdığı zaten yok, olmamalı da. Fenerbahçe'nin o dönemde oyuncularının parasını sektirmeden ödemesinin neredeyse kabahat halini aldığı sezonda 11 Metin gazıyla, ondan üç sene önce 100. yıl gazı ve mafya desteğiyle, sorsan HERKESİN bildiği şampiyonluklar kazanılırken çıtı çıkmayanlar bugün dürüstlük timsali olmuş geziyorlar ortada.

Onların lobiyle, transfer aracılığıyla naylon şekilde gerçekleştirilen şike ve teşvikleriyle elde ettiği şeyleri, yine onların verdiği gücü korku cumhuriyetine çevirerek dönüştüren adama ahlak dersi vermek için sırada herkes... Dilinden Emenike'yi düşürmeyenler daha bu sezon bir sonraki maçlarını oynayacakları oyuncuyla ilgili teklif haberlerini basına sızdıracak kadar da pervasız üstelik.

Bir genel kurulda "Maçlar sahada kazanılmıyormuş" lafını bile başını sonunu kırpıp "Vaay, Aziz Yıldırım'a bak, açık açık itiraf etti" diye pompalayanlardan ne beklenebilir ki?

***

Bu kadar laftan sonra, Aziz Yıldırım'a da bir bölüm açıp bu upuzun yazıyı bağlamaya teşebbüs edeyim.

Bu blog'da Aziz Yıldırım, onun yöneticilik tarzı, bana göre doğruları ve yanlışlarıyla ilgili yeterince yazı var aslında. Ama bugün bakınca eklenmesi gereken şeyleri yazmak lazım.

Bunu yapmak için uzun uzun Aziz Yıldırım'ın yöneticilik ve başkanlık profilini anlatacak değilim. 13 senedir camiasının direksiyonunda olan bu adamla ilgili oluşmuş bir ALGI var ve bunu yıkmak zor. Şahsen tanışmış olanların "Fenerbahçe aşığı" dediği, açık havuz müsabakalarından önce "Çocuklar üşümesin" diye sabahın köründe suyun sıcaklığını kontrol etmek için tesise gelen, stat inşa edilirken "Ben varken saatte iki kazık çakıyorsunuz, ben yokken iki günde" diyip sabahın köründe şantiyeye sandalye atacak kadar yaptığı işe bağlı bir adam. Ama herhangi törende, kabulde elini sıktığı adamın yüzüne bakmayacak, şekeri çıktığında ağzından olmayacak laflar çıkan, tehdit eden bir adam aynı zamanda. Bugün "Sen dışardayken önünü ilikleyenler bugün arkandan konuşuyor" deniyorsa bunun payı vardır.

Onun bu karakter profilini suistimal edip, kendine vazife çıkaran, "Nasılsa kimse gidip yüzüne bu işin aslını soramaz" diye kendince hinlik yapıp onun adını kullanarak kulüp içinde iş yapan bir çok isim olduğu da bilinmeli. "Başkan izin vermedi" lafını başkanın haberi olmadan pek çok şeyde kullanan bir kitle mevcut kulüpte. O kulüp binasındaki bir ofise girdiğinde ayağa kalkıp önünü ilikleyen, odadan çıktığında "Yine geldi manyak" diyen de çok. Yani bugün Fenerbahçe'den hazzetmeyen adamlara yakıştırılan şeyleri yapmak için Fenerbahçe'den hazzetmiyor olmak şart da değil.

Aziz Yıldırım, tüm bu geniş çerçevede, yaptıklarıyla, yapmadıklarıyla, yap-a-madıklarıyla, iyi yaptıklarıyla, kötü ettikleriyle Fenerbahçe adına hapse düşmeden önce de sadece Fenerbahçelilerin olduğu bir ortamda bile sağlıklı tartışılabilen bir adam değildi. Şimdi bir de verilen savaşın sembolü haline getirilmiş durumda bu imkan iyice sıfıra yakınsadı. Hatta, bugün, benim bu yazdığım yazı gibi bir yazı yazmanın Fenerbahçeliler arasındaki adının "ihanet" olması olasıdır. An itibariyle, bu savaş ortamında ben saçma ve aptalca bir idealistlikle, kerizce çuvaldızı kendine batıran konumdayım. Bu da düpedüz ihanet işte.

Benim için, bana göre doğru olan şeyleri söylemenin zaman ve mekanı yok. Antu forumlarında yazdığım günlerde de bu böyleydi ve bu yüzden orada da çokca eleştirilirdim. Alışkınım yani. Bu memleket gerçeklerinde böyle şeyleri tartışmanın, menfaat olmaksızın, hesap kitap olmaksızın gördüğünü, bildiğini, en az sayıda süzgeçten geçirerek en çıplak haliyle söylemenin zamanı asla gelmez çünkü. Çünkü böyle durumlarda bu tavırla dile getirilen şeyler her zaman için duymak, bilmek istemediğiniz şeylerdir.

Bu blog'un adı "Çizgiden Çıkaran" ise, biraz da bu yüzdendir. Kast ettiği tek şey "tam gol olduğunu sandığınız anda biri uçarak gelir ve o topu çizgiden çıkarır" değildir. Kimi zaman da herkesin yürüdüğü çizginin bir adım sağına soluna geçip oradan gözükeni anlatmaktır.

Bunun bir bedeli olacaksa da, olsun varsın.

Not: Yazıda kullanılan maç fotoğrafları Fenerbahçe Spor Kulübü resmi sitesinden alınmıştır.

Tökezlemek var, düşmek yok...

2011-12-08T08:29:00.004+02:00

Bir Çarşamba akşamı 19:30'da oynanan bir maça yetişmek mucizelere bağlı İstanbul'da. Nitekim Galatasaray maçında ilk yarım saati izleyemedim, o kısım için kendime ait bir yorum yazmam mümkün değil. Birlikte izlediğim arkadaşlarımdan duyduğum, Bilica'nın o kısımda da saçmaladığı, Volkan'ın ilk iki goldeki komikliklerine rağmen maçın başında mucize kurtarışlar yaptığı, Fenerbahçe'nin rakip kaleye gidemediği, Hoşgeldin'in (jargonumda Bienvenu’nun kod adı bu) süründüğü vs...

İlk yarıda, benim izleyebildiğim 15 dakikada da bu durum değişmedi.

Bilica klasik laubaliliğiyle golü yedirdi, aynı golde Volkan klasik hatalarından birini yaptı. İlk golü de kendi içinden yediğini, üçüncü golde de refleks gösteremediğini sayacak olursak üç golün üçünde de alışılagelmiş, konsantrasyon kaybına uğramış Volkan'sal hatalar ortada. Ama kalecilerin yedikleriyle mi kurtardıklarıyla mı hatırlandıkları algı meselesi. Ben denk tutmaya çalışırım ama tüm kurtardıklarına rağmen bir maçta yediği üç golde de hatası olan kalecinin hatası da akılda kalır.

HERKES Bilica ve Hoşgeldin'in oyundan çıkması gerektiğini söylüyordu mekanda. Yayıncı kuruluşun SMS cinliği de aynı şeyi söylüyordu zaten (Bu arada bu muhteşem ticari fikri bulan kimse aklına sağlık, Türk insanını nereden yakalayacağını süper tespit etmiş, helal olsun).

Bilica'nın yerine Serdar Kesimal niye hâlâ hazır değil bilmek mümkün değildi (nitekim oynamaya başladığında herkes mahrum kalınan zamana daha çok yanar oldu), Orhan Şam Bilica kadar bile stoperlik yapamaz mıydı, bunlar hep makul sorular. Hoşgeldin - Semih forvet rotasyonu ligin bütün takımları içinde en zayıf ve formsuz ikili olabilir. Özellikle Hoşgeldin, gol / dakika istatistiğinde iyi gözükse bile uzunca süre Kezman, Güiza izledikten sonra Niang’ı izlemiş, Emenike hayalleri kurmuş bir taraftar topluluğu için kesinlikle yetersiz. Kezman'ın yeni doğmuş tay gibi, dizleri birbirine bakar hallerini görüp içi acımış bir taraftar topluluğu "fiziksel olarak güçlü ve dayanıklı olmak"la bir tutulan siyahi bir oyuncunun böyle yamulmasını görmek iç burkuyor.

Genel itibariyle de, bir önceki sezona göre belirgin olarak zayıflayan (zayıflatılan) kadro önemli oyuncuların form durumlarındaki istikrarsızlıkla takımdaki gidişatı da eksiye çevirdi. Gökhan Gönül’ün hâlâ maç ritmini yakalayamamış olması, geçen seneki sıra dışı performansından uzak olan Alex’in durumu. Topuz ve Dia’nın sakatlıklarla boğuşup karabatak misali bir dalıp bir çıkmaları.

Geride kalan 14 haftanın özellikle son bölümünde takımın sahaya koyduğu futbolun kimseyi memnun ettiği yok zaten. Futbol dışı nedenlerle, sahada olan bitene "Olsun, canları sağ olsun" diye bakabilen bir grup taraftarın sesi daha çok çıktığı için bu gidişat az dillendiriliyor, hepsi bu. Yani göz önünde olan bir şey, bu ortamda futbol oynamanın başlı başına zor bir iş olmasından dolayı görmezden geliniyordu.

Bu durum pek çoklarının sükutla ikrarda bulunduğu Aykut Kocaman'ın teknik adamlık becerileri için de geçerli. Bugün Aykut Kocaman'ın futbol adamlığı konusunda arkasında duranların yarısı bunda samimi değil. Diğer yarısı ise işin futbol kısmından çok Kocaman’ın lider yokluğunda azimle sergilediği liderlik tavrını futbol yansımalarının önüne koyuyor. Hiç sesini çıkarmayanların ise neredeyse tamamı Aykut Kocaman'ın yetersiz ve kötü bir teknik adam olduğu görüşünde zaten. Yine evvelki Çarşamba, maçı izlediğim mekanda “Bu adam Fenerbahçe’nin teknik direktörü olmak için beş gömlek altta, bir değil, iki değil, üç değil, beş...” diyen bir amca vardı. Amcadır, vardır bir bildiği.

2007-08 sezonu başında göreve gelen teknik direktör için de ben aynı şeyi söylüyordum. Amca değilim, bir bildiğim yokmuş diyip geçelim.

Aykut Kocaman'ın bugün Fenerbahçe teknik direktörü olmasını futbol harici nedenlerle düşünecek olursak, onun yerine yerli yabancı kim olsaydı işin sadece futbol kısmına bakacak düzlükte ve profesyonellikte olacaktı. Fenerbahçe futbol takımı bugün sadece işin futbol tarafına bakarak birlikte durabilecek yapıda değilken üstelik. O zaman büyük olasılıkla şimdi mücadelenin hemen arkasında irdelenen futbol açısından da bugün bulunduğu yerde olamayacaktı. İnsanların görmemekte ısrar ettikleri şey bu bence.

Nitekim, son dört maçının üçünde, maç gününe de şike soruşturmasıyla ilgili önemli gelişmeler denk getirilen takımın, kötü de oynamayarak Bursaspor'u deplasmanda yenebilmiş olması için futboldan başka şeyler lazım. Yine, geçen sezondan bu yana geçen süreç içerisinde sürekli sahada kazanılmış şampiyonluğun aslında kendi hakkı olduğunu iddia eden bir camianın takımına karşı oynanan bir futbol karşılaşmasında dünkü gibi kontrollü olabilmek için de futboldan başka şeyler lazım. Taraftar dünkü maça intikam maçı gözüyle bakarken Aykut Kocaman'ın "Bu bir intikam maçı değil" söylemini hafta boyunca oyunculara da işlediği belliydi. Bu durum skor ve oyun açısından Fenerbahçe'ye handikap oluşturabilecek bir hal bile aldı ama maçın galibiyetle bitmiş olması bunun üzerinde fazla durulmamasına neden olacak. İyi de olacak.

Fenerbahçe taraftarı, 2007-08 sezonunda kulübün Avrupa Kupaları tarihinde en iyi derecesini yakalayan takımını bir kenara koyar ama kimse sorsanız 2005-06 sezonundaki Fenerbahçe kadrosunu da büyük ihtimal tüm zamanların en iyi kadrosu kabul edecektir. Daha hâlâ Nobre'nin Schalke maçında Anelka'ya vermediği pas akıllardan çıkmadıysa da bundandır misal. O kadro, o günden sonra neredeyse sistematik olarak erozyona uğratıldı. Gelinen dip nokta Aragones'li sezondur, sembolü de gariban Josico'dur. Appiah - Anelka'dan Josico - Güiza'ya giden yol kısa değildir.

Orada futbol aklı yoksunluğundan geçilen bu yol, o günden sonra artıya çevrildi, kadro yeniden derinlik ve genişlik kazanmaya başladı. Geçen senenin şampiyon takımı inanması güç ("şikeee ehe ehe" diyenler için kolay) bir seri yakalarken artık ufak müdahalelerle yeniden o 2005-06 sezonu kadrosu ehliyetine kavuşmaya çok yakındı. Ancak bilinen nedenlerle bu olmadı. Fenerbahçe futbol takımı kadrosu bugün yine sakat ve cezalı oyuncu sayısı ikiyi üçü bulunca problem yaşar halde. Taraftar daha sadece iki 90 dakika Fenerbahçe formasıyla izleyebildiği Serdar Kesimal için tahtaya vuruyorsa bundan. Büyük umutlarla oyuna giren Dia sağ kanatta sinip saklanınca hayalkırıklığına uğraması da bundan. Kulübesinde oyunu değiştirmeye dair umut beslediği neredeyse yegane isim çünkü Dia.

Ahmet Ercanlar'ın twitter'da isabetle ifade ettiği gibi, devre arasına kendimizi atmamıza bu kadar az kalmışken ve takımın bariz eksiklikleri de göz önündeyken, yönetimin transferle ilgili sergileyeceği tavır da sadece saha içini ilgilendirmeyecek. Sezon başında "Kümede kalacak mıyız, düşecek miyiz belli değil" söylemiyle bilerek küçültülen takımın yeniden büyütülmesi lazım. Bu durum, iddianame adı altında ortaya salınan soytarılığın da ışığında "Biz bu işten aklanarak çıkacağımıza olan inancımızı pekiştirdik" mesajı da verecek çünkü. Güçlendirilen sadece futbol takımı olmayacak, camianın inancı olacak.

Temmuz'dan bu yana Fenerbahçe taraftarı sportifin ötesinde bir birliktelik sergiledi ve sergilemeye de devam ediyor. Şimdi buna saha içine dair önemli bir destek sağlanması zamanı geldi çattı. Umarım yönetim önümüzdeki ara transfer dönemini bunun için bir fırsat olarak görür.

NOT: Bu yazı, büyük olasılıkla sizlerin de anlayacağı gibi, bir seferde yazılmadı. Ne yazık ki, Galatasaray maçından sonra başlandı yazılmaya, Bursaspor maçından sonra devam etti ve Trabzonspor maçından sonra sona erdi. Baştan sona okuyup dokusunda bir homojenlik sağlamaya çalıştıysam da, yazıldığı anlardaki ruhhaline ve ona bağlı iniş çıkışlara çok fazla müdahale etmedim. Biraz kafası karışık bir yazı gibi gözüktüyse affola.

3...

2011-12-02T19:15:00.000+02:00

Çok sevdiğin bir şarkıyla... 3 yıl...

Özlüyorum...

Metin Tekin, Alper Potuk ve düşündürdükleri

2011-11-24T12:41:00.004+02:00

Abdullah Avcı'nın konuk olduğu % 100 futbol programında Metin Tekin, Rıdvan Dilmen ve Güntekin Onay'ın Avcı'ya sorduğu sorulardan biri de yabancı kısıtlaması hakkındaydı. Avcı çok net şeyler söylemedi ama Metin Tekin'in söylediği şey aklımda kaldı, çünkü benim en başından beri söylediğim şeyin tamamen aynısını söyledi; öncelikle tamamen serbest bırakılmalı, sonra kademeli olarak düşürülmeli.

Bugün gazetelere düşen "Alper Potuk'u almak isteyen cebine 10 milyon Euro koysun" demeci şayet doğru ise, bu argümanın haklılığı bir kez daha çıkar ortaya. İki senedir göz önünde olan, gelecek vaat eden oyuncu pozisyonunda bir orta saha oyuncusunun üzerindeki etikette bu yazıyor: 10 milyon Euro.

Bildiğiniz delilik.

Yurt dışına giden, gitmek isteyen oyuncular "Türk pasaportu, ühühü" diye ağlıyor, ama o pasaport bu ülkede normalde dışarıda rüyalarında göremeyecekleri paraları kazandırıyor onlara.

Hep verdiğim örneği vereyim; Selçuk Şahin mevcut futbol becerisiyle Brezilyalı bir oyuncu olarak Türkiye'ye gelmiş olsaydı Fenerbahçe'de 8 sezon geçiremezdi. Tersi şekilde, Cristian Baroni mevcut futbol becerisiyle Fenerbahçe'nin altyapısından çıkmış bir oyuncu olsaydı, en azından "Neyse ya, dursun" denilen bir oyuncu olurdu.

Alper Potuk günümüz dünya futbolunda etiketinde 10 milyon Euro yazacak futbolcu değildir. Eskişehirspor Alper Potuk'u, Türkiye'de bir çılgınlık yapıp 10 milyon Euro'yu gözden çıkarmaya niyetlenecek takımların Avrupa'daki dengi herhangi bir takıma bu bedele satamaz.

Bir malın değerini o malın piyasadaki pozisyonu belirler. Kaç tane vardır, kaç talibi vardır. Arz - talep anlatacak değilim. Alper Potuk'a bu etiketin yapıştırılmasına neden olan tek ve yegane şey yabancı kısıtlamasıdır.

Bugün yabancı kısıtlaması kalksa, kulüpler de menejer maymunu olmak yerine, doğru düzgün scouting'le ihtiyaçlarını karşılayacak yabancılara yönelip onları memlekete getirse öncelikle bu saçma sapan etiketler iner. Akabinde de ucuzlamaya başlayan bulunmaz hint kumaşı yerli oyuncularımız sözleşme yenilerken de uçmayı bırakmak zorunda kalırlar.

Belki o zaman, "Madem konu para olmaktan çıktı" diyip normal Avrupa futbolunda alabilecekleri gerçek bedelleri ülke dışında aramaya cesaret edebilirler. Şu anda ülkedeki konfor alanları o kadar geniş ki, bir Türk futbolcusunun zahmet edip top-4 lig dışında bir lige gitmeye cesaret etmesi için en baştan koyulmuş idealleri olması lazım, bu da çok az. Tuncay Şanlı'nın yaptığını yapmak için gerçekten deli olmak lazım yani (onun da kariyerinin gidiş yönü başka bir set çekiyordur buna cesaret etmeyi düşünenlere, o ayrı bir konu).

Yani konu şu, yabancı kısıtlaması kalkacak, daha ekonomik ancak iş görecek yabancılar gelecek, yerlilerin piyasası normale dönmeye başlarken kimi yerli futbolcu da yurt dışına gitmeyi tercih edecek. Böylelikle içeride aleni bir şişme de olmayacak. Genç yerli yetenklerin önünü kapatanları hep yabancılar olarak görürüz misal, benzeri pozisyonda memur zihniyetli yerli futbolcuları görmeyiz. Bunlar da ufak ufak tasfiye olacaklar. Yurt dışına gidenlerden başarılı olanlar içeride model oluşturacak. Bütün bunlar biraz planlı programlı altyapı inşasıyla birleşirse orta vadede sınırsız bırakılan yabancı sayısı kulüpler tarafından kullanılmamaya bile başlanabilecek ve piyasa normale dönecek.

Bu "Olmaz!" bir şey değil. Bu vizyona sahip, yerli futbolcu söylemlerini sadece milli takım üzerine kuran, içi boş milliyetçi söylemlere kapılmayan birileri lazım.

Keşke olsa. Keşke, çocukluğumda Kocaeli Ereğli'sinde sık sık gördüğüm, Fenerbahçeli olmama rağmen hayranı olduğum Sarı Fırtına Metin Tekin'in bu vizyonu yetkili birilerine sirayet etse...

Long Live Freddie!

2011-11-24T09:17:00.001+02:00

I think I'm going back
To the things I learnt so well in my youth
I think I'm returning to
Those days when I was young enough to know the truth

Now there are no games
To only pass the time
No more colouring books
No Christmas bells to chime
But thinking young and growing older
Is a sin
And I can play the game of life to win

I can recall a time
When I wasn't ashamed to reach out
To old friends
And now I think I've got
A lot more than just my toys to lend

Now there's more to do
Than watch my sailboard glide
And everyday can be
My magic carpet ride
And I can play hide and seek with my fears
And live my days instead of counting my years

And everyone debates
The true reality
I'd rather see the world
The way it used to be
A little bit of freedom's all we lack
So catch me if you can
I'm going back

Cüneyt Çakır

2011-11-21T12:28:00.006+02:00

Ligimizin elit hakemi. An itibariyle uluslararası platformda da memleketimizi temsil ediyor. TFF'ye ve MHK'ye göre ligimizin en iyi, en formda hakemi. Bana göre değil.

Yenilsen de Yensen de'de pek hakem konuşulmaz ama orada da lafı geçtiği gibi, bana göre ligin en iyi hakemi Fırat Aydınus'tur. Açık ara.

Cüneyt Çakır düdükle maç yönetmeyi şiar edinmiştir ve bu güzelleştirilmeye çalışılan futbolda tezat bir durumdur.

Kendi manyaklığım çerçevesinde istatistik tutmaya çalışıyorum. Kendi kendime çeşitli şekillerde excel'ler hazırladım, içlerini dolduruyorum. Çünkü bunları ha diyince bulabileceğim çevrimiçi bir kaynak maalesef yok. Olanlar bir var, bir yok, enteresan hataları olabiliyor vesaire. Ama suç onlarda da değil, istatistik bu ülkede Dr. Kubilay'ın eline bırakılmış bir alan. Bir de bahise yönelik istatistik var, o ayrı.

Velhasıl, benim elimdeki rakamlara göre, ligimizde (benim imkanlar dahilinde kaydını tutabildiğim 99 maçta toplam 2814 faul yapılmış. Maç başına 28.4 faule denk geliyor. Cüneyt Çakır'ın maç başına faul ortalaması 39.1. Yani ortalamanın yaklaşık 11 faul üstünde çalıyor Cüneyt Çakır. Dün yönettiği Beşiktaş - Galatasaray maçında 40 dakikada 20 faul çalmıştı. Maç bittiğinde 41'i gösteriyordu toplam çaldığı faul sayısı. Kendi ortalamasını bile aştı.

Dünkü derbi sertlik standardı biraz yüksek bir maçtı. Verdiği, vermediği diğer ikili mücadele kararlarıyla birlikte, buna hasbel kader "normal" diyebiliriz. Ancak şu da var ki, Çakır Gaziantepspor - Kayserispor maçında da 40 faul çalmış. Anadolu derbisi mi? Manisaspor - Trabzonspor maçında 46 faul çalmış. Kayserispor - Galatasaray maçında 45 kez düdüğünü faul için üflemiş.

Twitter'da bu rakamları paylaşırken, şöyle bir (haklı) soru geldi; Avrupa'da da mı böyle acaba?

UEFA'nın sitesi arama için çok ideal bir motora sahip değil, Wiki desen yetersiz kaldı bu konuda. Bir çırpıda ulaşabildiğim üç maç var, biri Şampiyonlar Ligi Play off turlarından birinde Belçika ekibi Gent'le Ukrayna temsilcisi Dinamo Kiev maçı. Eşleşmenin ilk ayağını Kiev evinde 3-0 kazanmış, deplasmana gitmiş. Elenmesi için dört fark yemesi gereken, yani oldukçta "rahat" gittiği deplasmanda 90 dakikada tam 30 faul yapmışlar. Evet, maçın her üç reel dakikasında bir faul. Topun bir maçta ortalama 60 dakika kaldığını hesaba katacak olursak iki dakikada bir. Hesaba bir de Gent'in yaptığı 17 faulü katarsak, iki takım 1.5 dakikada bir oyunu faulle durdurmuş.

Daha da enteresanı, bu kadar faule kart sayıları acayip düşük. Dünkü derbi yanlış hatırlamıyorsam üç sarı kartla bitti. Bu 47 faullü Gent - Kiev maçında da iki ekibe üçer kart çıkmış. Yani Gent'liler hep sert faul yapmış olmalılar ki kendilerinin neredeyse iki katı sayıda faul yapan Kiev'lilerle aynı sayıda kart görmüşler.

UEFA'nın sitesi en azından burada biraz yardımcı oluyor, şöyle bir tablo sunabiliyorum, sarı kart gören oyuncular ve faul sayıları şöyle:

Gent
Kenny Thompson: 1
Adriano Duarte: 2
Christophe Grondin: 0

Dinamo Kiev
Danilo Silva: 5
Artem Milevskiy: 1
Badr El Kaddouri: 1

En harikası Grondin, faul yapmadan kart görmüş. Cüneyt Çakır'ın otoritesini filan sarsmış olmasın, Allah muhafaza?

Özellikle Kiev tarafına bakınca Denys Garmash (7), Roman Eremenko (6) ve Danilo Silva'nın (5) çok faul yapan oyuncular olduğunu görüyoruz. Sadece Silva kart görmüş. Gent cephesinde ise en çok faul yapan oyuncu 4 faulle Christophe Lepoint, kart görmemiş. Demek ki Çakır düzenli faul yapanları cezalandırmayı sevmiyor?

Ondan sonra 29 Eylül 2010'da Rubin Kazan - Barcelona maçı yönetmiş (yine bir Rus ekolü takımı maçı?) 19-15'ten toplam 34 faul çalmış. Sarı kartlar 3-2. Rövanşta toplam 15 faul var.

Burada Puyol'a sarı kartı "Göz" işaretinden göstermiyorsa, ikinci sarıyı çıkartması beklenir, hayret, çıkartmamış.

2011'e gelince, 17 Mart'ta Manchester City - Dinamo Kiev maçını yönetmiş bu sefer (Kiev'in kadrolu deplasman hakemi?). 19'ar faul çalmış iki takıma, toplamda 38 faul yapıyor. Bu sefer kartına davranmış, 5 tane City'e, 3 tane Kiev'e kart göstermiş, bir de kırmızı çıkarmış Balotelli'ye (onu atmayanı dövüyolar zaten). Aynı eşleşmenin Kiev'de oynanan ilk ayağında toplam 31 faul var.

Merak etme Balotelli, bizim yüzümüzde de o ifadeyi sık sık bırakıyor Çakır

Son rakamlar, Cüneyt Çakır 2010-11 sezonunda 16 maç yönetmiş, toplam 616 faul çalmış ki bu maç başına 38.5 faule denk geliyor. Geçen sezon ligin faul ortalaması 33.

Cüneyt Çakır, "Çok düdük çalarsam maç benim kontrolümde olur. Zırt pırt oyunu kesersem oyuncuların da oyun iştahı kalmayacağı için, maç prostat olacağı için benim başıma iş açacak hız ve karmaşıklıkta olay gerçekleşme olasılığı da azalır" diyor, veya bunu der gibi yönetiyor.

Bu algıya kanıp "Maçın kontrolünü kaybetmiyor" diyen de çok. Bu algı yanlış bir algı. Maçı en az sayıda düdükle bititmek marifet. Çakır bunun tam tersini yapıyor. Dahası, bu kadar çok faul çalan bir hakem olarak board kurallarının söylediği "Düzenli ve sistemli faul yapanı cezalandır" tavsiyesini de takip etmiyor.

Sözün özü, ilk başta söylediğimi bitişte katmerleyeyim; bu ligin en iyi hakemi Fırat Aydınus, Cüneyt Çakır, bırakın ligin en iyi hakemi olmayı, enikonu kötü bir hakem.

Ekşi Sözlük Kapatılmasın... Size İnat...

2011-11-21T08:55:00.003+02:00

Her geçen saniye, yavaş yavaş da değil, hızla, aceleyle iğrençleşen bir ülkede yaşıyor olmak büyük acı veriyor... EkşiSözlük'e karşı coştular yine.

"İnanç düşmanları" diyor bir tanesi. Peygambere hakaret varmış. Şöyle bir tamlama kurmak için gerçekten bambaşka bir yerlerden gelmiş olmak gerek. İnanca kim niye düşman olsun?

"Peygamber gibi adam" denir ya hani, o lafları edenler, imkan olsa da Hz. Muhammed'in karşısına çıkıp söyleyebilseler keşke o söylediklerini (y.n: girip okumadım ama ekşi'nin fikir kıvamına az çok hakim biri olarak bunları kadar delirten şeylerin nasıl şeyler olabileceğini az çok tahmin edebiliyorum). Hz. Muhammed "Bu ne deyyuslar, böyle fikir mi olur, Allah belanızı versin, siteniz kapatılsın" der miydi? Demezdi gibi geliyor bana. Kılıcı çekip üzerlerine gider miydi, gitmezdi gibi geliyor. Ne bileyim. Savaşmışlar din için zamanında ama lafa lafla cevap vermek, fikri fikirle dövmek, tartışmak dururken... Aklıma yatmıyor.

"Kutsalıma saldırıyor" var bir de. Dine, peygambere saldırılıyormuş. Saldırıdan kasıtları da inkardan öteye pek geçmiyor ya. "Din yok" diyor, "Peygambere inanmıyorum" diyor, belki daha ileri gidip "Allah yok" diyor. Demesin mi, diyemesin mi? İnanmamak hak değil mi? Hadi, kendilerini zorladılar, onu hak olarak gördüler diyelim, ifade etmek zinhar yasak. Sizin kutsalınıza inancınız bu kadar mı zayıf ki, susturulması gerektiğini düşündüğünüz, sizin için ziyadesiyle aciz bu tipler (?) iki kelime edince hasar görüyor o kutsallar. Aklı, hafsalası düşmanlık ve yandaşlık dışında tanım almayanlar için ya onlardansın, ya cehennemin dibine kadar yolun var.

Çocukken okula gidersin. Orda yaramaz birileri vardır. Kötü olduklarından değil de işte, zarar verirler sağına soluna, sataşır, bulaşır. Onlara arkadaşlık etmeye çalışanlar olur. Hasarı azaltmak isterler, dikkatlerini başka yönlere çekmeye çalışırlar, çocuk akıllarıyla bile. Biz de bunları her fırsatta sürekli öğretmene, müdüre, velilerine şikayet edenler vardır. Çünkü o yaramaz gelip de onun yüzüne "Salak!" dediğinde kendini gerçekten salak sanırlar. Ne niye öyle dediğini sorgular, ne kendi cevabını kendi vermeyi akıl eder. Etse de zekası yetmez, bağırır çağırır, altta kalır, altta kalacağını bilir. Onun için hep dayandığı birileri vardır bunların...

"Ekşi Sözlük kapatılsın" diyenler bunlar işte. Ha, "Sana, değerlerine hakaret edilmiyor orada, senin için hava hoş" diyen olacaktır.

Sağ olsunlar, 10 tane entry var benim için bile. Bin tane olsa, hakaret içerse de fikrim değişmezdi. Çok ağır olanla münferit hesaplaşılır. Nitekim o 10 entry'den ikisi çok da lehime değil. Bir tanesi (Oylum) zamanında NTVSpor.net'e yazdığım bir yazıdan dolayı bana emaille de ulaşmıştı, o zaman da yazışmıştık. Entry'i görünce mail arşivime dönüp o emaili buldum, "Nedir sorun?" diye sordum, tekrar yazıştık. Hemfikir olduk mu, hayır. Ama bugün orada o entry'nin yazarının notu var. Birbirimizin niyetini anladık, hemfikir olmadan da olabileceğini gördük, kapattık konuyu. Belki onun gözünde hâlâ "Kötü Fenerli"yimdir, bilemem. Sorun da değil benim için.

Baransu ve onun gibilerin yaptığı, tek bir video için YouTube kapattıranın zihniyeti yine işte. O videoyu kaldırtamayan, başka videoyla cevap veremeyenin zihniyeti.

Bugün sen bir maçtan cep telefonuyla video çekip yüklesen "telif hakkı" diye kaldırılabiliyorken bunu beceremeyenin işi "Kapatılsın" demek.

Okulun gerizekalı müzevir öğrencilerisiniz. Gücünüz yüzünden sevenleriniz var, o güç gidince de, aslında şimdi de yapayalnızsınız. Normalde size bile empati yapabilir, sizin için bile üzülebilirdim. Ama o bile gelmiyor içimden. Beter olun...

Spor İletişimi Sertifika Programı

2011-11-15T08:21:00.006+02:00

Geçen sene bu zamanlardı, Neurosport'a katılmamı müteakip Alican Keser'in "Bence kesin git..." dediği programdan haberdar olmam. Hemen arkasından sınavı açıldı, beklenenin üzerine katılım ve benim doğal olarak biraz tırsmam. Kendime, spor bilgime, genel kültürüme, kalemime güvenirim ama sınava birlikte girdiğim nesil bana nazaran daha "internetin içine doğmuş" bir nesil olduğu için, kendi içinde minik minik psikopatlar barındırdığı için kontenjana girme konusunda endişelerim oldu :)

Korktuğum başıma gelmedi, bilakis, altıncı olarak %60 civarı burs bile aldım.

Yaklaşık altı ay boyunca, hemen hemen her cumartesi pazar keyifle gittim, her gittiğimde bir şeyler öğrendim (İsim vermeyeceğim ama bilerek ve kasten gitmediğim dersler de oldu, hocalarından dolayı ama sadece bir iki isimdir). Üniversitede kimya okuma talihsizliği yaşamış biri olarak gazete televizyon için yeniden üniversite okumadan öğrenilebilecek ne varsa öğrenmeye çalıştım. Altı aylık programdan, stajıyla, şusuyla busuyla dört senelik üniversite eğitiminden alınacakları beklemenin imkanı yok tabii ki. Ancak tamamen bihaber olmanın en az bir adım önüne geçebildiğimi düşünüyorum.

Bütün bunların ötesinde şu linkte listesi verilmiş isimlerden ders dinlemek, onlarla aynı ortamı paylaşmak, fazla kaygı gütmeden soru sorabilmek, tartışabilmek bile epeyi şey katabilir bir insana. Tabii, o listede olmayıp da, sizin gibi aynı sıralardan programı takip etmek için katılan diğer öğrencilerle olan diyalog ve muhabbetler de en az o kişiler kadar şey katıyor. Ciddi sayıda arkadaş edinmeniz işten değil... (Selam Kubi!)

Programın önceki dönemlerinde olduğu gibi, bizim dönemden de insanlara staj imkanı, iş fırsatı yakalayanlar oldu. Sporla ilgili çeşitli işler bulanlar da oldu şimdiden. Ancak, program başlar başlamaz kafanıza kazınmaya başlayan "O işler o kadar kolay değil" olayı da doğru. Bugün bu programa girecek herkesin hayali kapağı NTVSpor'a, LigTV'ye atmaktır herhalde. Hemen olmuyor (bkz. ben!) ama olmayacak demek de değil.

Ödevleri, workshop'ları (çalıştay kelimesini sevemedim gitti) ile olabildiğince de interaktif. Haftanın beş günü sabah 8 akşam 5 çalışan ben için bile, altı ay boyunca erken kalkıp evden taa Balat'a gitmenin çekilebilir olmasının yukarıda anlattığım şeylerin keyifli olmaması halinde imkanı yok zaten.

Ben gittim. Programın liste ücreti herkesin ha diyince çıkartabileceği bir meblağ değil, bunun da farkındayım. Sınav sonucuyla burs kazanabilmiş olmak benim için de çok büyük bir artı olmuştu. Ancak en azından sınav ücreti olan 25 TL böyle bir şansı denemek için gözden çıkarılabilir bir maliyet. Bu şansı değerlendiren, kontenjana girebilen kişiler içinden İzmir'den, Ankara'dan haftasonları için İstanbul'a gidip gelenler dahi vardı, öyle söyleyeyim.

İlgilenen, "Ben de orada olmak istiyorum" diyen, öğrenmeye açık, muhabbeti seven spor aşığı kişiler için ben şahsen tavsiye ediyorum... Pişman olmazsınız...

Alex - UFO Gören Masum Köylü

2011-11-04T09:46:00.005+02:00

Maçtaydım. Benim izlediğim yer olayın geçtiği ortasahaya epeyi uzak... Kaba hesap 75 metre filan mesafe. Faul yapıldı Alex'e, ben Alex'in rakibe kaptırdığı kolunu "Eh bir git be adam" dercesine silkelediğiydi. Anlık izlenim buydu. Adamı itti, adama dirsek attı gibi gelmedi. Aytekin Durmaz'dan korkuyordum ama kırmızı? Bu kadarını beklemiyordum. Belli ki Alex de beklemiyormuş.

Bu ülkede 7 seneden fazla zaman geçirdi Alex, daha hâlâ şaşırabiliyor.

O ne yaptı? Şaşırdı. Takım arkadaşları hakemin etrafını sararken kendini yere atışıyla Alex'i attırdığından utandığından mıdır nedir, Karabüksporlu oyuncu kaçtı olay mahallinden. Alex o kalabalığa girmedi, adamın yanına gitti "Ne yaptım ki ben sana?" der gibi hareketler yaptı. Sonra Aytekin Durmaz'ı itip kakmalara doyamayan Emre Belözoğlu'nun koluna kaptanlık pazubandını takmak için kastı o karmaşanın içinde. Alkışlarla soyunma odasına gitti.

Fenerbahçe cezaya itiraz etti. Başka liglerde, görüntüler incelendiğinde yanlış olduğuna karar verilen kırmızı kart cezalarının iptal edildiğini biliyoruz. Oluyor bu, yapılıyor. Hakemi ezmeyelim demiyorlar yani. Sen saha içinde hata yapsan bile bunu bizim saha dışında düzeltme şansımız var mesajı olarak görürüm mesela ben bunu. Ama "Bizde olsa..."yla başlayan cümlelerde kapalı kapılar arkasında ne cezaların kaldırılması için nasıl diyaloglar geçebileceğini tahmin etmek zor değil. O yüzden Alex'in bunun istisnası olmasını istemedim açıkcası. Ancak direk kırmızı kartın cezası iki maçtan başlar diye biliyorum. PFDK'nin verdiği 1 maç cezası yine bir klasik Türk işi "Herkesi aynı anda hem mutlu hem mutsuz edersek konu kapanır" eyyamına örnek teşkil edecek şekilde gerçekleşti. 2 maç ve üstünü vermediler, veremediler, Fenerbahçeliler mutlu oldu, Fenerbahçesizler mutsuz oldu. Cezayı toptan kaldıramadılar, Fenerbahçeliler mutsuz, Fenerbahçesizler mutlu oldu.

Alex altıncı dakikada atıldı oyundan. 1 maç cezayla Fenerbahçe'nin Alex'ten mahrum kalacağı süre 174 dakika, neredeyse iki maç zaten. Bir de böyle bakılabilir olaya.

Değişim Gelecek

2011-11-03T10:20:00.002+02:00

Bir nehrin kıyısında doğdum küçük bir çadırda
Ah ve aynı o nehir gibi, akıyorum o gün bugündür
Çok ama çok zaman oldu
Ama biliyorum ki değişim gelecek, evet gelecek

Yaşamak çok zor oldu ama ölmekten korkarım
Çünkü bilmem gökyüzünün ötesinde ne var
Çok ama çok zaman oldu
Ama biliyorum ki değişim gelecek, evet gelecek

Sinemaya giderim, şehre inerim
Birileri bana buralarda takılma der
Çok ama çok zaman oldu
Ama biliyorum ki değişim gelecek, evet gelecek

Sonra kardeşime derim
Derim ki kardeşim yardım et
Ama o tutar devirir beni
Dizlerimin üstüne

Ahhhhhhhhh.....

Fazla dayanamayacağımı düşündüğüm zamanlar oldu
Ama şimdi düşünüyorum da, sürdürebileceğim bunu
Çok ama çok zaman oldu
Ama biliyorum ki değişim gelecek, evet gelecek

Bu ülke öyle bir ülke ki...

2011-10-24T14:50:00.005+03:00

...kimse kimseyi sevmiyor.

Ben başbakanı sevmiyorum, o beni sevmiyor.

Ben PKK'lıyı sevmiyorum, o beni sevmiyor.

Eh, başbakanla PKK'lı da pek sevişmiyorlar... Saçma bir üçgen...

İnandığına inanmıyor diye, başka partiye oy veriyor diye, başka takımı tutuyor diye, başka ırktan diye, başka nesilden diye, kıl diye, yün diye... Sevmiyor...

Ben cahilin cühelanın küstah olanını sevmiyorum, mütevazı olanı, dinlemek isteyeni, beni anlamak isteyeni, kendini anlatmak isteyeni için ise sonsuz zamanım var ama buluşamıyoruz.

Okumuş olmak, ülkenin genelinden kopmuş olmak demek, algı bu. Sen 81 ili gezmiş, her birinde bir kahvede oturup hayata dair iki kelimenin belini kırmış olsan bile onları anlayamaz kabul ediliyorsun. Okumuşsun, onları anlamazsın. Onlar da seni anlamaz. Zaten seni dizilerdeki hayatlardan tanıyor. Biraz façan düzgünse, cep telefonun pahalı, sakalın düzgün kirli sakalsa, ayakkabıların boyalıysa kesin Behlül'sün. Seni gördüğü yerde karısını, kızını, bacısını saklama gereği geliyor aklına ilk.

Hor görüyor seni, senin onu hor gördüğünden emin olduğu için. Her seçimde sandıkta cezalandırıyor. Onun yaşadığı hayata dokunmayan ama benim hayatımı giderek kıskaca alan rejim değişikliği onun lehine. İntikam alıyor, 1923'ten beri her yapılanın bunun tersini yaptığı beynine kazındığından. Ümmet toplumu olmaktan birey toplumu olmaya geçemediği, geçmeyi de hiç bir zaman gerçek anlamda istemediği için bugün rüzgarın tersine dönmüş olmasının alabildiğine acısını çıkartıyor. Demokrasiyi sevmiyor ve aslında istemiyor. Yapılan her şeyin onun adına yapılıyormuş gibi lanse edilmesi işine geliyor. Başbakanı gibi, onun için de bu sadece bir araç. 80 yılda kaybettiğini düşündüklerini geri kazanmak için, alet edevat.

O yüzden, Cumhuriyet döneminde meclisin ilk meclislerde üç kez "Umuru Şeriye ve Evkaf (Diyanet İşleri ve Vakıflar) Vekili" olan büyük dedem (babamın dedesi) Mustafa Fehmi Bey'in şapka devrimi sonrası evden çıkarken o şapkayı istemeye istemeye, içine tükürerek takıyor olmasının acısı benden çıkıyor bir nevi. "Devrimdir, destek lazımdır" diyen, böyle dediği için "Gerçek er" soyadını Mustafa Kemal'den alan dedemin bir şekilde içine sindirdiği o gün yapılan o şey bu toprakta tutmamış çünkü. Muassır medeniyetler seviyesi özlenen, aranan bir şey olmamış, hep batının ahlaksızlığını anımsatmış. Ben bugün büyük dedeme şükrederken o günlerde aynı şapkayı tükürerek takanlar, veya hiç takmayanlar galip. Açık ara hem de...

O yüzden onun seçtiği partinin temsil ettiği hükümet ve iktidar ne yapsa bana müstehak. Halbuki ben olasıdır ki, gırtlağıma basıldığı halde ondan daha iyi maddi koşullara sahip olduğum için yine de ondan daha iyi durumdayım. Belki hıncı o yüzden bitmek bilmiyor.

İşte bu yüzden, her vergi zammı, her "güncelleme" ona "Oh olsun" dedirtiyor. "Porsche almasın Volkswagen'e binsin" dediğinde haklı buluyor. İçtiği bir kaç dal sigaranın neredeyse tamamını devlete veriyor olmayı duble yollarla ödüllendirilmenin karşılığı zannediyor. Halbuki ben çocukken TRT'deki KDV tanıtımlarında geçen, bugün hâlâ deyim olarak kullanılan "Yol, su, elektrik olarak geri dönecektir" dediği şeylerden sadece yolları satmış değil aynı devlet. Benden aldığı vergiyle bana getiriyor olması gereken su hizmetinden tekrar vergi alıyor. Elektrik zaten gitti, en sık zamlanan şeylerin başında geliyor ve önemli bir vergi kesintisi var içnde. Elinde tuttuğu tek şey kalan yoldan da OGS, KGS derken, köprü parası derken fersah fersah vergi alıyor. Köprü parasının köprü inşa edildiğinde 'maliyetini çıkartana kadar' konduğunu hatırlayan bile yok. '99 depreminden sonra oluşan maddi durumu kotarmak için koyduğu ÖTV'ye zam üstüne zam yaparken Van depreminden sonra yine bana "E, hadi?" diyor onun devleti.

Doğu mu? Sevmiyor beni. Benim onunla bir alıp veremediğim yok. Ama o beni sevmediği için ben de onu sevmiyorken buluyorum kendimi. Askerdeyken gördüğüm, tanıştığım, konuşmaya, anlaşmaya çalıştığım adamın gözündeki tiksinme ve nefreti aşamama durumu bunu körüklüyor. Bilmeyen ve bilmek istemeyen, öğrenmeye tamamen kapalı, duvarları çok yüksek o insanları nasıl kazanabileceğimi ben bilmiyorum neticede, o sekiz ayda da çözemedim. Lafın gelişi, ağız alışkanlığıyla, yanlışlıkla "Oğlum" diye hitap ettiğinde "Sen benim oğlumsun çünkü senin ananı ben bilmemnaaptım" şeklinde anladığı için "Bana oğlum diyemezin!" diye bana küfreden kafaya girmenin zorluğu yoruyor beni. Dört sene üniversite okuduğum için ondan on ay kısa askerlik yapıyor olmam fikrinden nefret etmeyi aşamıyor olmaları yoruyor.

Doğunun insanıyla sadece askerlikte muhatap olmuş da değilim. Ondan önce 1.5 sene çalıştığım şirket beş kez gönderdi o bölgeye. Mersin'den Bingöl'e. Toplamda bir aya yakın kaldığım bölgenin insanlarının her iki yüzünü de görmüş olmak kafamı karıştırıyor. Otelde kapıdan alıp gideceğim yere kadar götüren, sürekli sohbet eden güleryüzlü Kürt taksi şoförü çıkmıyor aklımdan. İki randevum arasındaki boşlukta "Bizim durakta çay ikram edeyim" dediğinde o bir saat boyunca bana "Bunun burada ne işi var" diyen gözlerle bakıp çay içen ve benim anlamadığım dilde muhabbetini sürdüren diğer şoförlerden biri miydi, yoksa başka biri miydi, bilemiyorum.

Dedim ya, o beni sevmiyor, ben onu sevmiyorum. Ama ölsünler, bitsinler, tükensinler istemiyorum. O yüzden doğal afetlerden ilahi anlamlar çıkartacak kadar şirazem kaymadan durabiliyorum çok şükür. Üstelik sevmediğim ve beni sevmeyen, yukarıda da dediğim gibi sadece onlar değil. Öbürleri de.

Ben kendimi nasıl böyle bir azınlığın ve yalnızlığın içine çekiyorum, onu da çözemiyorum.

Güneydoğu'da terör askeri vuruyor. 24 ölü var diyorlar, yabancı kaynaklar 80'li rakamları telaffuz ederken. Deprem oluyor, 200 küsur ölü var diyorlar, gelen görüntüler bu rakam azmış gibi izlenim bırakırken.

'99 depreminde kaç kişi öldüğünü hâlâ bilmiyorken, onlarca yıldır deprem bahanesiyle topladığı vergileri nereye akıttığı belli olmayan hükümetlerin (sadece bugünki hükümet de değil, evveliyatı da var tabii ki, inkar edecek değilim) bugün söylediklerine inanamıyor olmak beni şaşırtmıyor, kızdırıyor.

Şu yazıyı yazarken, yarın kapımda polis görme ihtimalim olduğunu bilmek de beni korkutuyor. Çünkü ülkenin adalet sistemi de bugünlerde böyle işliyor.

Ben bu haliyle bu ülkeyi, bu ülkenin insanlarını sevmiyorum, sevemiyorum. Bugün sosyal medyada pek çok insan, yüzünü hiç görmediği insanlar için yardım toplamak için kendilerini paralıyorlar. O yardımların gittiği insanlar da büyük olasılıkla asla bilmeyecekler o kadar yardım için buralarda kimler ne kadar mesai harcadı. Dua edecekler tanımadıkları insanlara, minnetle. Bugün o yardımları toplayanlar veya buna zaman ayıramayanların onlar için olan duaları gibi. Bütün bunları görüyorum, twitter timeline'ım enkaz altından sms veya twit atanların feryatlarını yansıtanlarla dolu. Herkes uğraşıyor. Birliktelik, beraberlik, yardımlaşma, fedakarlık insanlık...

Sonra "Oh olsun" diyor biri...

Ben orada bitiyorum... Yine başa dönüyorum, seni de sevmiyorum, ötekini de...

R.I.P Steve Jobs

2011-10-07T08:48:00.003+03:00

Twitter'dan takip ettiğim (ve tavsiye ettiğim) Sertaç Akkan, New York'tan bildiriyor.

Yorumsuz...

Dizi dizi inci - 2

2011-09-28T10:31:00.013+03:00

Yeni sezon, yeni diziler ve eski dizilerin yeni sezonları derken sonbahar resmen geldi.

How I Met Your Mother, Grey's Anatomy ve Fringe en merakla beklediklerimdi. Yeni dizilerden de Person of Interest ve Terra Nova merak uyandırıyordu.

How I Met Your Mother iyi başladı duble bölümle. Üçüncü bölümü de sevimli. Ancak içten içe bir "Artık analarıyla tanışsak da ufaktan sona doğru yol alsak mı" sorusu çınlıyor bilinçaltında. Bence ileride Friends gibi anılacak bir dizi olma şansını kaybedecek sünmeye devam ederse.

Grey's Anatomy ise ShowTV'deki Doktorlar dizisi kadar olmasa da (?) damardan devam ediyor. İyi doktorlar ancak kusurlu insanlar, vah vah... Pembe dizi tadında dahi olsa benim severek izlediğim bir dizi. House'la birlikte TV başında tıp öğreniyoruz en kötü ihtimalle!

Fringe de beklenti altında bir ilk bölümle girdi. Ajan Lee'yi işin içine sokmak için yol yapma bölümü olmaktan öteye geçemeyen bir sezon başlangıcı yaptı. İkinci bölümle birlike tempo kazanacağını umuyorum. Ve yine umuyorum ki onun da bu sezonu final sezonu olur, aksi takdirde "Fringe çok bozdu. Daha bozmaz dedik ama bozdu bozdu" kıvamına sokacak bizi.

Person of Interest gelecek vaat eden bir başlangıçla girdi ilk bölümüne. Lost'ta oynadığı Benjamin Linus'ın hemen hemen aynısı bir karakterle karşımıza çıkan Michael Emerson bu sefer farklı hesapların peşinde ama işi gücü yine manipülasyon. Ona eşlik eden, daha doğrusu esas oğlan pozisyonundaki James Caviezel ise prematüre bir rol olarak çıktı karşımıza. Uzun metrajlı ilk bölümün bende uyandırdığı izlenim, acımasız Amerikan televizyon seyircisi hemen sıkılmasın diye normalde üç-dört bölüme yayılacak aksiyonu bir bölümde verip "Ee, nerde kalmıştık" diye ikinci bölüme koşan bir dizi.

Terra Nova'yı da nihayet izleyebildim. Çok para harcanmış bir duble bölüm sezon girişi yapmışlar. Ortlama bir film bütçesi gitmiştir gibi gözüküyor, ciddi CGI var nitekim. Hikayenin çıkışı iyi, hemen ilk bölümden serpiştirilen gizem öğesi kıvamında. Ama "Ulan 1.5 saat oldu, goygoyla geçmez" diyip, tıpkı Person of Interest'te olduğu gibi aksiyon ve heyecan dozunu aceleye getirmişler. İlk bölümün spoiler'ı olmaz diyerek detaya gireyim; Jason O'Mara'nın oynadığı Jim Shannon karakteri gelecekteki mahkumiyeti ve portaldan yasa dışı geçişine rağmen bir otorite figürü olan Taylor tarafından ilk yararlılığında güvenlik kuvvetlerine alınıyor. Yani bu önünde sonunda olacak zaten de, aceleniz ne? Neyse. Güzel dizi, izlenir sonuçta. Ama biraz incelik bekliyor insan ortalıkta az aksiyon ve düşük bütçeyle giden senaryo incelikli dizileri görünce.

Bir de not, böyle CGI yüklü dizilerde (ki en tırt gözüken dizide bile deli gibi greenbox kullanılıyor bilindiği üzere) zaman zaman bu efekt birleştirme o kadar başarısız oluyor ki hiç yapmayın, maket koyun daha iyi diyor insan. Terra Nova'da da böyle bir iki sahne oldu maalesef.

Planlarım arasında olmamasına rağmen izleyip şans vermeye niyetli olduğum bir diğer dizi de The Playboy Club. Zamanının efsane gece kulübüyle ilgili dönem dizisi tadında başladı. Adındaki Playboy ifadesi akla başka şeyler getirse de, akıllı uslu, efendi bir dizi :)

Önceki sezonun indirilip de sırası gelmediği için izlenemeyen iki dizisi bu aradaki boşlukta evde izlediğimiz dizilerden oldu. Biri "Yine mi avukatlık dizisi ulan" diye önyargıyla oturup kendimden utandığım Suits. Diğeri ise dokusu itibariyle bana The O.C.'yi hatırlatan The Lying Game.

Suits, Alper Öcal'ın tabiriyle "House'vari karakterleriyle" göz dolduruyor. Harvey Specter ve Mike Ross'la kalmıyor, asistanlardan diğer ortaklara, patronlardan yancılara kadar her karakter eğlenceli ve ne yapacağı zor tahmin edilebilir cinsten. Bu da binlerce örneği var denebilecek avukatlık dizileri içinde bu diziye ayrı bir yer ayırıyor. İlk sezonu 12 bölümle bitmiş, ikinci sezonunun ne zaman başlayacağı belli değil.

The Lying Game ise birbirinden haberi olmayan aynı yumurta ikizi iki hatunun biyolojik annelerini arama yolundaki macerası. Bunun macera kısmı, ikizlerden birinin bu arayış için şehri terkedebilmek için kendi yerine öbür ikizini geçirmesiyle gerçekleşiyor. Çok tahmin edilebilir bir senaryosu var ama tabii ki dönüşler, şaşırtmacalar da yok değil. Oyunculuklar klasik gençlik dizisi seviyesinde, o yüzden olur da saracak olursanız beklentiniz yüksek olmasın.

"Birbirinin yerine geçen ikizler" diyince, yeni sezonda başlayan, Sarah Michelle Gellar'ın başrolünü oynadığı Ringer'dan da bahsedeyim. The Lying Game'in üzerine izleyince "Bu ne lan, ikizler modası mı çıktı Hollywood'da" dedirtiyor. Burada ikizlerin birbirinden haberi var ama yine zengin olanı, fakir olanını kendi yerine geçiriyor. Bu kez fakir olanın olan bitenden haberi yok sadece. Dakika bir gol bir, bir de cinayet işledi fakir olan, zengin olan kılığındayken. Çok uzun ömür biçemedim ama şans verilebilir. Sarah Michelle Gellar yaşlanmış yalnız, üzüldüm :)

Terra Nova'nın dışında Zooey Deschanel'li New Girl de indirip henüz izleyemediğim dizilerden. Onu da izleyince yazarım diye umuyorum.

Yine olmadı, yine beceremediniz...

2011-09-27T16:29:00.004+03:00

Orduspor maçında kaldırım tribün oldu. Maç boyu televizyon yayınına bile içeride insan varmış gibi ses geldi. O maçtan sonra "Dekoder alın" dediniz.

Yetmedi, TFF'nin işgüzar kararına sevgisiyle cevap veren 40 küsur bin kız, kadın ve çocuk Manisaspor maçında da doldurdu o stadı, kaldırım yine doluyken üstelik.

Ve nihayet ceza bitti. 3 Temmuz'dan beri Fenerbahçe'yle ilgili hemen her şeye ağlamaklı gözlerle bakanlar çubuklusuna kavuşacakken, Büyükşehir Belediyespor maçı bu hasretin sonu olacakken bugün bilet fiyatlarını açıkladınız.

Geçen sezonun son iç saha maçına göre zam yapılmayan tek yer kale arkası tribünleri.
Geri kalan yerlere 13 ila 85 Lira arasında zam yaptınız. "Nasılsa gelecekler, nasılsa bu tribünler dolacak" dediniz, fırsatçılığı yine ikinci plana atamadınız.

80 küsur gündür, her fırsatta stada, Fenerium'lara koşanlara, kulübün uğratıldığı maddi zararları yüklenebildiği kadar yüklenmeye çalışanlara bunu layık gördünüz.

Yine olmadı, yine beceremediniz.

...Ve ne yazık ki yine beceremiyorken yine şaşırtmadınız. Yazık.

Yer 6

2011-09-23T12:51:00.000+03:00

Yeniden başladı FBTV'de, ilk bölümü dün gece yayınlandı:

YER6 - FBTV - 22 Eylül 2011 from futurama on Vimeo.

"Engelleniyorum"

2011-09-20T15:23:00.002+03:00

Hakan Çetin isimli bir sporseverden bana gelen emaili paylaşmak istedim, yorumsuz:

"Sayın İlgili ;

Ben 30 yaşında,son 1 yılda geçirdiğim rahatsızlıklar nedeni ile tekerlekli sandalyeyle yaşamaya başlayan biriyim.Hayatımda sevdiğim en güzel şeylerden biri futbol karşılaşmalarını izlemek ve stadyumlarda bulunmak.Bursa da yaşadığım için artık maçları engelli trübününden takip etmek zorundayım.Bu sene gittiğim ilk maçta Bursa Atatürk stadyumunda engellilerin aslında engellendiğine şahit oldum.Engellilerin maçı izlemesi için ayrılan bölüme yerleştirildiğimizde,maçı izlemenin ne kadar imkansız olduğunu fark ettim.Saha zeminiyle eşit seviyede bulunduğumuz bölümden maçı ve sahada neler olduğunu görmek gerçekten imkansız.Oturduğumuz bölüm tam köşe bayrağının hizasında bir yer,önümüzde bulunan engeller sırasıyla:

1-Yayıncı kuruluşun maç kamerası ve kameramanı;orta saha ve karşı kaleyi görmemiz imkansız.

2-Yayıncı kuruluşun çizgi kamerası ve kameramanı;bize yakın olan sahanın ortasına kadar olan bölümü görmek imkansız.

3-Köşe bayrağının arkasına sıralanmış ve önümüzde bulunan basın mensupları.

4-Isınmak için kulübeden çıkan yedek futbolcular.

5-Önümüzde 90 dakika ayakta duran özel güvenlik görevlileri.

Bu şartlar altında pozitif ayrımcılıkla statlara alınan engellilerin aslında ne kadar çok engellendiğini ve adeta gelmememiz gerektiğini belirten nedenlerin hangi akılla ve hangi planlamayla bizlere sunulduğunu anlamak mümkün değil.

Sizlerden beklentim bu konuda hoşgörünüzü kullanmanız ve 1 kez olsun düşünmeniz.Biliyorum ki yapabileceğiniz en küçük bir yardım bile olumlu sonuçlanacak bir durumda büyük bir paya sahip olacaktır; Saygılarımla.

"Olanın, olmayana borcu vardır" derler. :)"

Helal olsun Fenerbahçeli kadınlara, kızlara, çocuklara...

2011-09-20T12:40:00.005+03:00

Twitter'dan ekranıma düşenlerden sadece bazıları...

Ne diyim, helal olsun size...

Ordu'nun dereleri

2011-09-13T15:26:00.003+03:00

Fenerbahçe evindeki galibiyet ve gol yememe serisine, başkanı ve şikeden sorumlu (?) diğer yöneticileri içerde olduğu halde devam etti. Ancak futboluna kaldığı yerden devam ettiğini söylemek zor. Bu da son derece normal, ligin genelinde, oynanan ilk dokuz maça baktığımızda bir aylık ertelemenin ritmini bozmadığı takım yok gibiydi. Hasbel kader ligin yeni takımlarının ligin eski takımları karşısında gösterdikleri performanslar "E onlarınki de ertelendi" dedirttiyse de genel itibariyle beklenenin altında bir tempoyla başladı maçlar.

Fenerbahçe - Orduspor maçı da bu genellemeye eklenebilir. Sıkıcı, seyir zevkinden uzak, bireysel yeteneklerin ayağına bakılan bir maç. Orduspor, maçı anlatan spikerlerin sık sık dile getirdiği gibi, 19 transfer yapmış, 19 transferinin onunu sahaya sürmüş bir ilkonbir. Yabancıları daha çok oyunu katılaştırmak için alınmış gibi. Culio ve Stancu gibi az çok fikir sahibi olduğumuz hücum oyuncularının önüne yine enikonu tanıdığımız Fatih Tekke'yi atmış. Ortasahanın ortasında sert, kanatları kullanmaya çalışan, karakterli olmaya aday bir takım. Ancak, yine maç sırasında spikerlerin doğru yorumunda değinildiği gibi, takım olma yolunda zamana ihtiyaçları var.

Fenerbahçe ise geçen seneki onbirinden Lugano, Santos, Niang'ı transferde kaybetmiş, yerlerine Serdar, Ziegler ve Bienvenu'yü koymuş. Gökhan Gönül'ün sakatlığını Orhan Şam'ın sakatlığı takip edince, Serdar da kervana katılınca savunmanın ortasında Bilica'ya mahkum olduğu için Stoch veya Bienvenu'ye kullanabileceği yabancı kontenjanın birisini yakmış ilk onbirinde. Emre Belözoğlu'nun da sakat olması nedeniyle Cristian da bir kontenjan işgal etmekte. Selçuk Şahin durgun, Ziegler hem adaptasyon sıkıntısında, hem de beklendiği gibi hücum açısından Santos'tan beceri olarak da uzak. Bunlara Dia'nın da kötü oyunu eklenince Alex ve Semih'e "E hadi" diyen bir takım çıkıyor ortaya. Topuz'un da hareketli ama verimsiz oyununu ekleyelim.

Orduspor rotasyon delisi olmaz, sezon başında alması olası kimi kötü sonuçlarla sıkıntı yaşamazsa özellikle kendi sahasında can sıkabilecek bir takıma benziyor. Fenerbahçe ise içeride iki maçı seyircisiz oynayacağı, Avrupa'da olmadığı için de iyice konsantre edilmiş fikstüründe aynı şekilde bir seri yakalaması, bu futbolla zor gözüküyor. Sezona Avrupa hüsranıyla başlayan ancak kendi sahasında hep ısırgan olan Gaziantep deplasmanı ilk potansiyel puan kaybı olabilir Fenerbahçe'nin. Dönüşte de ilk hafta Trabzonspor'a çelme takan Manisaspor'u yine seyircisiz ağırlayacak Fenerbahçe. Üç maçtan 7 puan evladır, ama 4 puan da şaşırtmayabilir.

Sakatlarının bir an önce tam hazır olarak takıma katılması gerekiyor Fenerbahçe'de. Moral motivasyonun durumu aşikarken sezona iki seyircisiz maçla başlamak, bunların ortasına da zor bir Antep deplasmanı düşürmek talihsizlik. Serdar, Gökhan ve Orhan'ın aynı anda sakat olması da benzer şekilde. Geçen sezonun sonunda sahaya imzasını atan Stoch'un Alex'e en büyük yardımcı olabilme potansiyeli var. Dünkü gibi bir Dia'yı Stoch kesebilecektir. Aykut Kocaman'ın oyuncu tercihleri genelde soru işareti yaratmaz, o konuda yaptığı yapmadığı her türlü hamlede bir bildiği vardır parantezini açmak şart.

Dünden akıllarda yukarıdaki fotoğraf kaldı. Alex'in ne ara karar verip ne ara yaptığını anlamadığımız röveşatası. Gol olmadığına normaldekinden daha çok üzen bir pozisyondu. Ayrıca stat dışından, sanki içindeymiş gibi ses uzatan taraftara da "Futbol / spor taraftarıyım" diyen herkesin helal demesi lazım. Buna benzer eylemler bundan önce de oldu ama dünkü kadar şiddetlisine rastlanmadı. Rastlandıysa zaten yorumlarda kafama kafama vurulur :)

Bir de Nihat Özdemir'in saçma sapan, akla sığmaz açıklamaları var ki, onlara burada değinip bir kez daha sinirimi bozmak istemiyorum. Tek kelime: Rezalet.

Çeviri: Barça'nın 3-4-3 dizilişi - Jonathan Wilson

2011-09-09T13:19:00.003+03:00

"Baktı ki tercüme işinde iyi reyting var, kendi yazmayı bıraktı, tercümanlığa soyundu" demezsiniz umarım ama, yine bir çeviriyle buradayım.

Sports Illustrated'da yayınlanan Jonathan Wilson makalesi, Barcelona'nın Guardiola'yla giriştiği 3-4-3 denemesinin detaylı analizi. Twitter'da Alper Öcal paylaşmıştı, çevir diye sataştım, sen çevir dedi, kıramadım diyelim :)

Barça'nın 3-4-3 dizilişi, Guardiola için başka bir silah

Bazen futbol çok basit bir spor gibi gözükebiliyor. Büyük Hollandalı teknik adam, altmışlı yılların sonundaki ve yetmişli yılların başındaki Total Futbol okulunun babası, Barcelona'ya da bu futbol felsefesini getiren Rinus Michels kendi takımının her zaman rakibin forvet sayısından bir fazla savunma oyuncusuyla oynaması gerektiğini savunurdu. Rakip üç forvetle oynuyorsa Michels dört savunmacı isterdi, eğer ikiyse üç. Bu iş, uzun vadede teorik bir sabitlik halini aldı.

Ancak, çoğu takımların yaşadığı zorluk esneklik eksikliği. Toplu olarak nasıl oynayacaklarına dair bir yolları var ve rakibe göre topyekün değişiklik yapmak çözdüğünden daha çok probleme yol açıyor. Tek bir mevkiden fazlasında oynamakta iyi olmayan oyuncularla bu konu daha da pekişiyor. Michels'in Ajax takımı, genç yaştan itibaren birlikte oynamaya olan alışkanlıklarından dolayı adapte olmakta daha becerikli olmuşlardı.

Hollanda ekolünü 1971'de Barcelona'ya taşıyan da Michels'di. Ajax'taki kaptanı Johan Cruyff da iki yıl sonra onu takip etti. Birlikte, modern Barcelona'nın yaşadığı ve yaşattığı futbol okulunu inşa ettiler. Savunma ve pres hattını ileri çıkardılar, topla oynamaya öncelik verdiler, pozisyonlara yer değiştirttiler. Ayrıca gerekli durumlarda savunma hattında üçlüyle dörtlü arasında geçiş yapmaktan da memnundular ve bu yöntem doksanların başında Cruyff'un yönettiği Barcelona'nın da gerçeklerinden biriydi.

Bu sezonun başına kadar, Pep Guardiola genel hatlarıyla 4-3-3'e ve onun türevlerine bağlı kaldı. Ancak bu sezonun açılış maçında, Villareal'e karşı Barcelona sahaya 3-4-3 dizilişiyle çıktı. Dahası, o gün geri hattaki üçlünün oyuncularından sadece Eric Abidal geleneksel bir savunmacıydı. O solda oynarken, Sergio Busquets ortada, Javier Mascherano ise sağda oynuyordu. Busquets de, Mascherano da çok gerekli kalındığı zamanlarda stoperde oynamışlardı, kimi zaman beklerin hücum bindirmelerini arttırdığı dönemlerde özellikle Busquets'in iki stoperin arasına gerileyerek üçüncü stoper olduğunu da görmüştük. Bu değişiklik, bu nedenle, ufak bir ayarlamaydı sadece.

Şu söylenmeli ki, bu tamamen yeni bir şey değil. Geçen sene Ekim ayında, Real Zaragoza deplasmanındaki 2-0'lık galibiyette, Busquets ve Seydou Keita ora sahanın ortasında ikili oynarken, Dani Alves'in sağda aşırı derece açıkta oynamasından ve Andres Iniesta'nın da solda çok açıkta oynamasından dolayı sistemin 3-4-3 olduğu tartışmaları yaşanmıştı. Benzer şekilde geçen Aralık ayında Şampiyonlar Ligi'ndeki Rubin Kazan karşısındaki 2-0'lık keçi boynuzu 2-0 galibiyetle sonuçlanan karşılaşmada da, oldukça eksikleri olan takımda Jonathan sağ kanat beki olarak, Maxwell aynı pozisyonun soldaki muadili olarak ve Busquets de merkez stoperi olarak oynamıştı. Ancak yine de, bir sezonun ilk maçı gibi prestijli bir maçta bu şekilde başlamak yeni bir şeydi ve Pep Guardiola'nın bütün efsane takımların yaşaması gerektiği gibi bir evrimi başlattığı anlamına gelen bir mihenk taşı gibi gözüktü.

Zaragoza, Rubin ve Villareal maçlarını bir birine bağlayan şey ise üç takımın da çift forvetle oynuyor olması. Bu takımlara karşı üç savunma oyuncusuyla oynayarak Guardiola Michels-Cruyff mantığını takip ediyordu. Bu da bariz bir takip sorusunu getiriyor: bir çok takımın tek gerçek forvetle oynadığı bu devirde, Barcelona sadece iki savunmacıyla maçlara çıkmalı anlamına mı gelmeli? Cevabı ise şöyle, kenar bekleri o kadar üst düzey ki evet, ki zaten Busquets'in (veya ortasahada tutucu ortasaha pozisyonunda her kim oynuyorsa) potansiyel kontraataklara karşı geriye sarkması da buna imkan tanır.

Sonrasında ise geri üçlüye uygulanan makyaj var, Abidal'in iki yanında iki orta saha oyuncusuyla. Bir ölçüde, Carles Puyol ve Gerar Pique'nin sakatlıklarıyla, Guardiola buna biraz da mecbur kaldı. Bunu demişken, Guardiola'nın maç sonundaki "Topa sahip olma en iyi savunma yoludur" yorumu da Hollanda geleneğiyle bire bir uyuşuyor. Hollanda takımları, hem kulüp hem milli takım düzeyinde, başka takımlarda olsa orta sahada top dağıtıcı veya stoper olarak adlandırılabilecek Ronald Koeman veya Frank De Boer gibi isimlere görev vermiştir.

Hem Koeman'ın hem De Boer'in Barcelona için oynamış olması da tesadüf değil. İkisinde de, savunma yapmak savunma yapmak zorunda kaldıklarında uygun olup olmadıklarına dair şüphe vardı: onları bir Niall Quinn veya bir Jan Koller'le hava topuna çıkartın, zorlanırlar. Ancak bunun kazancı da vardır; topu o kadar iyi dağıtırlar ki rakip onların bu zayıflığından faydalanacak kadar topa sahip bile olamazlar.

Villareal karşısında Guardiola takımının böyle bir hava taarruzuna maruz kalmayacağını biliyordu, Nilmar ve Giuseppe Rossi'ye uzun toplar atmanın çok anlamı yok. Maç büyük oranda yerden oynanacaktı ve Barcelona geride üçe iki durumdaydı, orta sahada ise dörde dörttü. Konu hangi takımın topu daha iyi çevireceğiydi, ve doğal olarak bunun da tek bir galibi olabilirdi. Nitekim oldu da, Barcelona 5-0 kazandı.

3-4-3'ün Barcelona'nın olağan dizilişi olması pek olası değil. Hem Real Madrid'e karşı oynanan Real Madrid maçlarında, hem de Porto'ya karşı oynanan Avrupa Süper Kupası karşılaşmalarında Barcelona 4-3-3 oynadı. Hava hakimiyeti olan bir takıma karşı iki pasörlü (ve hava toplarıyla arası pek iyi olmayan Pique'li) bir 3-4-3 oynamak gereksiz bir zaaf sunuyor. İleride tek oyuncuyla oynayan bir takıma karşı, geride bir fazla oyuncuyla oynamak orta sahada hakimiyeti kaybetmek anlamına gelebilir. Dani Alves Zaragoza maçında oynuyor olmasına rağmen, taktiksel olarak disiplinden o kadar uzaktı ki, muhtemelen arkasını toplayacak bir merkez stoperinin güvenliğine ihtiyacı var. Benzeri şekilde, diğer takımların bunu taklit etmesi de oldukça zor çünkü ancak topa sahip olma konusunda kendinizden çok eminseniz topa sahio olmak sizin için en iyi savunma biçimi olabilir ve kimse de bu konuda Barca'nın yanına bile yaklaşamıyor.

Ancak bu, gerek takımını daha zayıf takımlara karşı olan maçlarda rotasyona sokabilmesi açısından, hem de -- henüz kimse becerebilmiş olmasa da -- ileride bir takım Barca'nın 4-3-3'üne çare bulabilecek gibi olursa rakipleri şaşırtabilecek bir seçenek olması açısından Guardiola'ya bir alternatif sunmuş oldu. Bu Barca'nın gereksinimi olan bir silah değildi, ancak artık buna da sahip olduğunu bilmek bile bunu müthiş kılıyor.

NOT: Orijinal metin için en üstte gizli link var ama bu da alenisi olsun:

http://sportsillustrated.cnn.com/2011/writers/jonathan_wilson/09/05/barcelona.343/index.html

Kalecinin ayağı

2011-09-07T09:58:00.003+03:00

Milli maç seyretmekte, branşı ne olursa olsun zorlanıyorum. Hatta kulüp takımlarımızın yabancı kulüplerle yaptığı, hazırlık maçları dahil tüm maçlar beni gerebiliyor. Maç olmaktan, spor karşılaşması olmaktan çıkarmaya son derece meyilli sunucu ve yorumcular bunun ilk nedenlerinin başında geliyor. Radyodan dinlediğim bir Beşiktaş Avrupa Kupası maçı hatırlarım, Güntekin Onay maçı anlatmak yerine Beşiktaş yermeyi seçmişti ilk yarım saatten son düdüğe kadar. Ha keza, katıldığımız büyük turnuvalar. Bizim oynadığımız, oynayacağımız üç ila altı maçtan ibaret hale getiriliyor turnuvalar. O taraftarın, vatandaşın işidir. Reklamlardaki gibi, sokaklarda tabure dizip 20 metre ilerideki 37 ekran televizyondan izlemeye çalışmak bizim özverimiz olmakla kalabilmelidir. Zaten milli duyguları zayıf bir millet değiliz, hamasetle işin savaş havasına çevrilmesi bana ters.

Tüm bunlardan dolayı, eleme grubu maçlarımızdan sanırım ikincisiydi dünkü maç, tamamını seyrettiğim. Emin de değilim ama işte, Almanya maçı dışında aklımda kalan maçımız da yok neticede, anafikir budur.

Milli takımın dünkü onbiri: Volkan - Sabri, Servet, Egemen, Hakan B. - Arda, Topal, Yekta, Selçuk - Umut, Burak.

Bir başka ifadeyle: FB - GS, GS, TS, GS - GS, VA, GS, FB - TS, TS

Tabii Egemen Beşiktaş'a, Arda Atletico'ya, Umut da Toulouse'a gitti ama bu oyuncuların hâlâ 2010-11 sezonuna binaen kadroya çağırıldıklarını varsayıp böyle yazmakta sakınca görmüyorum.

Dün bu takım işlemedi. Neden işlemedi, anlatalım biraz.

Kale ve geri dörtlüyle ilgili söyleyebilecek çok şey yok. Gökhan Gönül'ün milli şanssızlığı Sabri'nin şansı olmayı sürdürüyor. O da plakasını alan Galatasaraysız futbolseverlere inat canla başla debeleniyor, kendini yırtıyor. Ne veriyor desek çok şey değil. Ama dün sıradışı şekilde iki çok güzel ortası vardı, hakkını vermek lazım. Hakan Balta ise Sabri'nin aksine Galatasaraylıların da plakasını aldığı isimlerin başında. Geçen seneki GS'den BAM üçlüsü dışında en çok gitmesi istenen iki isimden biriydi. Diğeri de hâlâ seveni çok olan (ama bence ciddi anlamda overrated olan) Servet. Milli takımın sol bek sıkıntısı Hakan Balta'yla başlamadı. Zor adam yetiştiriyoruz oraya, çok üzerinde durmayacağım.

Maç sırasında Rıdvan Dilmen'in de dile getirdiği gibi, ortasahanın merkez oyuncuları sıkıntılı oldu. Arda'nın serbeste yakın oynadığı düzende düz 4-4-2'den ziyade, eski Milan tipi 4-3-1-2'ye daha yakın oynadık. Gattuso, Ambrosini, Pirlo üçlüsünün yerine Selçuk, Yekta, Topal üçlüsü olunca biraz kabızlık çektik doğal olarak.

Şaibesi davası bir kenara, geçen sezonun şampiyonu Fenerbahçe'de bu mevkinin isimleri Emre Belözoğlu, Mehmet Topuz, Selçuk Şahin ve Cristian Baroni. Galatasaray'da yukarıda andığım Barış Özbek, Mustafa Sarp, Ayhan Akman üçlüsünün ikisi bir şekilde gitti, Ayhan kaldı. Cana'dan kısmen yararlanabildiler, bu sezon Melo geldi vs. Beşiktaş orayı Necip hariç yabancıya bıraktı. Trabzonspor'dan Galatasaray'a giden Selçuk İnan da ülkenin pozisyonunda belki en iyisi. Kazakistan maçında aptalca gördüğü kırmızı kartla dün oynayamadı. Milli takım seviyesinde, Belözoğlu - İnan ikilisi en ideal ikili an itibariyle. Fenerbahçe'deki istikrarlı performansı ve çabasıyla neden milli takıma giremediği sürekli değerlendirilen Mehmet Topuz belki bu rotasyona sokulabilir. Ancak Topuz'un futbol zekası problemi de aşikar. Korkunç bir fizik, tanrı vergisi bir top kontrolü ama son andaki karar seçimleri ve serinkanlılıkta fos. Fenerbahçe de bundan muzdarip. Bal yapmayan arı tabirinden hiç hazzetmem ama Topuz o. Hiddink'in ekolünden birinin Topuz'a forma vermemesini anlayabilirim özetle. Ha, aynı Hiddink'in Selçuk Şahin'e forma vermesini aynı mantıkla izah edemiyorum, o ayrı konu.

Mehmet Ekici ve Tunay Torun isimleri dönüyor hep "Niye oynamadılar" diye. Bu isimlerin neden oynamadığını sorgulayanların çoğunun bu isimleri izlediğini sanmıyorum. Şimdi bu lafıma yorum olarak "Ben izledim" diyen de çok olacaktır ama çoğunluk izlemedi bilmiyor. Selçuk Şahin'i görmektense, 'değişiklik olsun' diye bu isimleri görmek istiyoruz. Ne verecekleri, verebilecekleri çok dert değil, maksat çeşit olsun.

Kanatlar sıkıntılı, forvet sıkıntılı. Yedek kulübesine baktığında, dünkü gibi bir maça hareket getirebilecek belki tek isim Colin Kazım. Onun da ne verip ne verebileceği yazı tura. Velhasıl, eldeki malzeme belli, sakatlar, cezalılar belli. Sezon başlamamış ülkede oynayan oyuncular için. Kötü zamanlama uzun lafın kısası.

Penaltı mevzuuna da bağlayıp bitireyim yazıyı. Yakın çevremdeki Galatasaraylı iki arkadaşım (Uğur Karakullukçu (aka PCLionFC) ve Emre Özcan (aka parmamaniac, tardinibüfe) şike konulu konferans çıkışı Caner Eler'in bizi götürdüğü tantunicide Arda tartışırken bir tanesi verebileceğini verdi, çok köstek olundu derken öbürü kendisine verilen desteğe rağmen kendini ileri taşımadı diyordu. Nasrettin Hoca misali ikisini de haklı buluyorum. Tribünlerin oyuncularla ilgili tavırlarını genellemekten uzak durmaya çalışırım. Tribünün bir kısmı bir oyuncuya taparken bir kısmı tapılmasına gıcık olup hata arar ve bulur. Tersi de geçerli olabilir. Alex'in yuhalandığı bir ülke burası, Arda'ya köstek ve destek olunması aynı anda mümkün bu yüzden.

Arda'nın camiasından gördüğü destek filan bir kenarda dursun, kendini geliştirme açısından ne yaptı ne yapmadı onu Galatasaray'ın idmanlarını takip edenlere sormak lazım. Sadece sahaya bakınca görülen ise çok cüzi bir ilerleme. Cambaz ipi üstünde top sürebilecek, eskilerin tabiriyle telefon kulübesinde adam geçebilecek kapasitede bir oyuncunun dünkü gibi penaltı, üç dört gün önceki gibi frikik kullanmasının izahı yok. O frikiği o şekilde, dünkü penaltıyı dünkü şekilde kullanan adamın en baştan o topun arkasına geçmesi problem zaten. Özgüven, inisiyatif alma isteği ve liderlik güzel vasıflar. Ama bütün bunların yanında ne yapabileceğini ve ne yapamayacağını bilme bilinci de olmalı ki o liderlik ileri götürsün. "Kimse yokken ben cesaret ettim, ben denedim, olmadı, canım sağ olsun" ideal bir liderlik duruşu değil.

Burak'ın Kazakistan maçında kaçırdığı penaltı sonrası dünkünü kullanmak istememesini ben anlarım. 0-0 giden maçın 90. dakikasında bir kez daha kaçırırsan bir daha o topun başına zor geçersin. Ki Burak'ın kaçırdığı penaltı iyi vuruş ve şanssızlıktı. Arda'nın o günki frikiğinin kötü vuruş ve şans olması gibi. Arda kötü vuruşuna şanssızlık ekleyince en iyi ikinci olma hadisesi rafa kalktı gibi. Galatasaray'da geçirdiği dönemde, biraz üzerine gitmiş olsa duran topların, hem önemli bir boşluğu doldurmuş olurdu, hem de kendisini daha iyi kalifiye etmiş olurdu. Atletico macerasının Arda'yı bunlara mecbur kılması olasılığı onun yurt dışına transferindeki en olumlu şey zaten. Umarım bu değişimi yaşar, Tugay Kerimoğlu'nun geçirdiği evrime benzer bir evrimi geçirir Arda. O zaman kalecinin ayağından dönen şey basit bir penaltıdan fazlası olabilir.

Döküm

2011-08-26T13:34:00.006+03:00

Bucket List filminde tanışmıştım Kübler-Ross modeliyle. Kederin beş aşamasından bahsediyordu; inkar, öfke, pazarlık, depresyon, kabullenme.

Fenerbahçe taraftarı ikiyle dört arasında gidip geliyorken yönetim üçle beş arasında mekik halinde. Ama hemen herkes bu beş aşamanın beşinden de geçti. Kimi birinde takıldı kaldı, kimi birinden öbürüne beş dakikada geçebilir durumda...

3 Temmuz'da herkes inkardaydı, doğal olarak. "Yok canım, yapmamıştır bizimkiler" diyordu. "Öylesine, ifadeleri alınsın diye çağırıldılar, göstermelik" diyordu. Tutuklamalar geldi. Öfke aşamasına geçildi hemen. "Allah belalarını versin, çürüsünler içerde, biz de küme düşelim, hak ettik" diyen pek çoktu. "Hadi yaptınız, niye yakalanıyorsunuz" diye kızanları da dahil edebiliriz. Sonrası karışık. "Küme düşmeyelim ama eksi puan olsun" diyenler pazarlık aşamasına geçiverdiler. "Bittik, sokağa çıkamayacağız" diye depresyona saplananlarla, "Küme düşürsünler, eksi puan versinler, elimizdeki iyi oyuncuları da ziyan etmeyelim onlar da satılsın" diye en kötü senaryoya gel gel yapanlar sardı etrafı.

Sonrasında neler oldu; Fenerbahçe taraftarı yürüdü. Basit gözüktü, yanlış mesajlarla lanse edildi, rakamları kırpıldı ama yürüdü. Başkanı, şikeyi savunuyor gösterildiler ama umursamadılar. "Yaptıysa yaptı, başkaları da yaptı ve dışarıdalar" diyen yok muydu, vardı. Ama çoğunluk Aziz Yıldırım'a "Fenerbahçe Spor Kulübü Başkanı" ve camianın lideri olarak temsil ettiği sembolik pozisyon yüzünden sahip çıkıyordu. Kendisiyle tribün politikaları yüzünden çok kereler ters düşen, hâlâ da yıldızı tam barışmamış tribün gruplarının oralarda olmasının başka türlü izahı olamazdı. Bazı gözler gördü, bazıları görmezden geldi, bazıları gördüğünü yanlış yansıttı. Ki bu bir savaştı ve dezenformasyon da önemli bir silahtı.

Akabinde deliller sızdı ortaya. Telefon dinleme kayıtları ve bu kayıtlar üzerinden şüphelilere sorulan sorular. Kimi konuşmalar kesinlikle birilerinin bir şeylere yeltenmiş olabileceğini gösteriyordu. Bu konuda teşebbüs bile bağlayıcıydı, bunu herkes biliyordu. Ama genel resimde, ipe sapa gelmez konuşmaların saçma sapan yorumlanmaları, o saçma sapan yorumlar üzerine birbirinden çanak sorular da gözler önüne serildi. Olmayan şeylerin varmış gibi gösterilmesi de sunuldu. Arayan gözler şike delili bulurken bu konuşmalarda, diğer gözler nasıl saçma sapan şeylerin delilmiş gibi servis edilmesine odaklandı.

Bir de işin saha içi boyutu vardı tabii ki. Özellikle Eskişehirspor maçlarıyla ilgili savlar telefon delilleri ve tutuklanan isimlerle desteklenir gibi gözüküyordu. Fenerbahçe ve Trabzonspor'un Eskişehirspor maçları senaryoya uyan belki de en belirgin iki maçtı. Fenerbahçe Eskişehir deplasmanından beklenenden kolay çıkmış, Trabzonspor ise aynı takıma kaybettiği puanlarla geri düşmüştü. İnsanların aklına en kolay yatacak maç ikilisi buydu belki de. Nitekim benim çevremde bile bu iki maçın kafa karıştırıcı olduğunu söyleyen Fenerbahçeliler vardı. Aynı Fenerbahçeliler, Fenerbahçe ve Trabzonspor'un Gaziantepspor ve Bursaspor'la oynadıkları maç ikilileriyle ilgili performans farklarıyla ilgili sorulara cevap veremiyorlardı. Çünkü o maçlarla ilgili olarak "Sanat Eseri Soruşturma" dahilinde herhangi bir telefon kaydı vesaire yoktu. Olmayabilirdi, polis herkesi dinlemek zorunda değildi tabii ki! Sonuçların sebeple ve delille desteklendiği Eskişehirspor maçları dikkatleri oraya çekiyordu, benzeri performans farklarına sahne olan diğer dört maç ise, her nedense dikkat, menzil ve odak dışındaydı.

İş bu denli sarpa sarmaya başladıkça, Fenerbahçelilerden kabullenen, depresyona girenler safha değiştirmeye başladılar, ancak geriye doğru oldu bu, öfkeye dönüldü. Sokak eylemleri arttı. Şike soruşturmasının pek çok yönüyle benzediği, ülkenin diğer yılan hikayesine dönmüş Ergenekon, Balyoz soruşturmalarıyla ilgili oluşturulamamış sosyal tepki, konu futbol olunca oluşur gibi olmaya başlamıştı. "Ordu mu? Kesin darbe girişiminde bulunmuşlardır" diyenler, "Basın mı? Kesin yardım ve yataklık yapmışlardır" diyenler, konu futbol olunca "Fener mi? Kesin şike ve teşvikte bulunmuşlardır" dediler, ama karşılarında diğer ikisinde olmadığı gibi "Bir dakika, bir bakalım şu işe, pek akla yatmayan işler var" diyen bir cephe buldular.

2006 14 Mayıs'ta Denizli'de şampiyonluk kaybedildiğinde "Denizli'nin kümede kalması da garantiydi ikinci yarıda, neden maçı, Denizlispor kalecisini bağlamadı ki bizim başkan?" diye kızanlar olmadı mı? Oldu. Böyleleri her camiada var. Nitekim "Şike, şaibe, teşvik hep vardı" diyip "ama"yla bağlarken kendilerini hep işin dışında tutanların da onlardan farkı yoktu. 2006 Mayıs'ında onu diyenler, bugün de "Yaparken yakalanmayacaksın abicim" tarafındalar ve misal Ali Şen'i pek severler! Trabzon'da Aygün'ün kafasının sarılmasını pek takdir ederler. Onlara göre bu oyunun kuralları dahilindedir bunlar. Herkes yapar, en çok yapan kazanır ve hakkıdır. Makyavelizmin rengi yok, varsa da yeşil! Bu süreçte de bu duruşunda kalanlar oldu elbette ancak camianın genel tavrı asla şikeyi, teşviki, şaibeyi sahiplenen bir tavır olmadı. Münferit söylemlerin ötesine geçmedi bu durum, olduysa bile.

Fenerbahçe taraftarı "Yöneticilerimiz bu işlere karıştıysa cezalarını çeksinler, kulüp de çeksin, gerekiyorsa küme düşülsün, eksi puan verilsin. Ama bu soruşturma daha geniş bir zaman aralığını kapsasın, bugünki haliyle bile daha büyük bir çapa yayılsın. Yayılsın ki, bu soruşturmanın bu işlere karışan herkesin cezalandırıldığı bir soruşturma olacağına ikna olalım" dedi. Başından beri bu böyle. Ama ne gördü? Göstermelik gözaltılar, kendi başkanları sağlık sorunları nedeniyle hastaneye giderken bile terörist muamelesine maruz bırakılırken kendi aracıyla ifade vermeye gelip elini kolunu sallaya sallaya giden, randevularını öne sürerek ifade verme saatlerini kafasına göre belirleyen yöneticiler gördüler. Şikeyi, teşviki çok net bir şekilde ortaya koyduğu iddia edilen, para sayan oyuncu, hediye edilen saat, araba gibi maddi unsurların ortada olmadığını gördüler. "Teşebbüs bile kanaat oluşturmaya yeter" denirken, şampiyonlukta çekişilen takımın yöneticilerinin ellerini kollarını sallaya sallaya gezindiklerini gördüler. Bütün bunları görüp "Bunlar adalet için yapılmıyor, futbol temizlensin diye yapılmıyor. Maksat politik, maksat herkese futbol ve Fenerbahçe üzerinden gözdağı vermek" dedikçe, derme çatma delillere inananların "Bunlara rağmen şike yok nasıl diyebiliyorsunuz" sorularıyla karşı karşıya kaldılar.

Ve bütün bunları yanlız omuzlamak zorunda kaldılar. 104 yıllık tarihinde başka kulüplerle herhangi konuda işbirliğine girmekten uzak duran tavırları ve 80'ler, 90'lar öncesinde özellikle ülke futbolundaki şampiyonluk bazındaki başarılarıyla zaten tek başına olan camianın, 20. yüzyılın sonu ve 21. yüzyılın yarattığı akımlarla ülkeye sirayet eden dejenerasyonun beslediği kibir bu yalnızlığın en önemli öğelerinden biri. Bu konuyu Fenerbahçeli dostlarla çokca tartışırım, onlar bu kibirin Fenerbahçe'ye karşı kurulan ittifaklarla beslendiğini iddia eder, ben o ittifakın bu kibir yüzünden güçlendiğini anlatmaya çalışırım. Bu zaten aleni bir kısır döngüdür, önce hangisinin başladığının çok da önemi yoktur, çünkü her halükarda bu ikisi bir birini sürekli ve aynı miktarda beslemektedir. Bu döngüyü kırmak için adım atması gerekenin kim olduğu apayrı bir konudur. Büyüklüğüyle bu denli övünen bir camia olarak Fenerbahçe'nin bu kalenderliği gösterip ilk adımı atması bence Fenerbahçe'ye yakışan olacaktır, ama genel kanı, böyle bir adımın bile karşı cepheden kabul görmeyeceği, olası bir sempati kırıntısının bile fırsat kollayıcı bir tavırda, her an eski haline dönmeye meyilli olacağı savunulur. Nitekim, Aziz Yıldırım'ın Fenerbahçe başkanıyken savunduğu çoğu şeyin, onun Kulüpler Birliği başkanı oluşundan sonra kabul görmesi, ve bu kabullerden de Fenerbahçe dışındakilerin de çok ciddi kazançlar sağlaması (en önemli örnekleri yabancı sayısı konusu ve tabii ki çok ciddi artan havuz gelirleridir) bile mevcut antipatiyi ortadan kaldırmaya yetmemiştir.

Soruşturmayla ilgili gözaltlarının başlamasından bu yana, cezaevine konulan isimlerin tamamı Fenerbahçeli olmamasına rağmen, Sivassporluların, Eskişehirsporluların ve belki de en önemlisi Beşiktaşlıların bu soruşturmadaki yamuklukları görmezden gelip sus pus olmaları da, büyük ihtimalle soruşturmanın sadece onlardan ibaretmiş gibi gösterildiği Fenerbahçe'yle yanyana gözükmek istememelerindendir. Asıl cezalandırılmak istenenin yanında gözüküp kendileriyle ilgili cezai tavırların sertleşmesinden endişeleniyor olabilirler. Zaten hiç sempati beslemedikleri bir camiaya karşı, gördükleri ve ikna oldukları bir haksızlık olsa bile, destek göstermelerini beklemek iyimserlikten bile öte bir şey olabilir.

Süreç ilerledikçe, Galatasaray Spor Kulübü yönetimi, soruşturmada adı geçmeyen, ancak kimi münferit basın mensubu girişimleriyle 2006 senesi dillendirildiğinde usulen, bir ayı aşkın süre sonra göstermelik olarak lütfen zikredilen büyük kulüp olmanın verdiği rahatlıkla federasyona salvolara başladı. TFF başkanı seçimi döneminde Trabzonspor'la birlikte başkan adayı olarak Aziz Yıldırım'ın adayı olan Göksel Gümüşdağ'ın karşısına aday olarak sürdükleri, Fenerbahçe kadın voleybol şubesi sponsoru Acıbadem Grubu sahibi Mehmet Ali Aydınlar'ı bombalamaya başladılar. Aydınlar'ın TFF başkanı olurken Fenerbahçe'yi şike soruşturmasına tabi tutmak gibi hayalleri elbette yoktu, ancak ağırlıklı olarak Galatasaraylılardan oluşan TFF yönetiminin koyu Fenerbahçeli başkanı olarak atış için uygun hedefti. Aydınlar da TFF nezdinde Galatasaray Spor Kulübü'nün ardı ardına gelen açıklamalara verdiği sert cevaplarla "TFF'nin Fenerbahçeli başkanı" imajını perçinlemeyi başardı.

Galatasaray Spor Kulübü de önce ligin ertelenmesini talep etti, TFF'den ret cevabı aldı. Sonrasında TFF sıcakları bahane ederek ligi erteledi ve kendi ayağına sıktı; önce "Olmaz" demiş, sonra paşa paşa kendi o kararı almak zorunda kalmıştı.

TFF üzerindeki karar alma baskısı, TFF'nin delillere erişim kısıtlaması nedeniyle ilk başlarda karşılık bulamadıysa da, şüpheli konumundaki kişilerin savunma hakkını yerine getirmek için belgeleri görmek isteyen savunma avukatlarına tanınmayan hak, TFF'ye tanındı ve kozmik oda tesisiyle TFF etik kurulunun delilleri incelemesine olanak sağlandı. TFF etik kurulu karar mercii değildi, ancak tavsiyede bulunabilirdi. Kendilerine sunulan delilleri inceleyen etik kurul, savunma hakkı yerine getirilmeksizin olayın PFDK tarafından karara bağlanmasına yetecek netlikte bir şey olmadığını TFF'ye bildirince federasyondan iddianamenin tamamlanmasına kadar karar almama görüşü çıktı. Bu bazılarına tabii ki yetmedi. TFF'nin etik kurul değerlendirmesinden sonra karar vereceği izlenimi yaratması ve "iddianame tamamlanmadan cezai uygulamaya gidilemeyecek" kararının karardan sayılmaması beğenilmedi.

Akabinde Galatasaray yönetimi Fenerbahçe'nin küme düşürülmesi gerektiğini "söylemeden söyledi" ve o metinde dışarıya karşı zor duruma düşülebileceği imasında bulundu. TFF yine Galatasaray yönetimini azarladı, akabinde de neden, kimin talebiyle geldiği hâlâ belli olmayan UEFA müfettişlerinden, yine karman çorman bir yazışma süreci sonrasında Fenerbahçe'yi Şampiyonlar Ligi'ne katılma hakkından men ettiğini açıklamak zorunda kaldı.

Bir kez daha Galatasaray Spor Kulübü yönetiminin açıklamalarındaki ima, öncesinde gelen karşı ataklara rağmen TFF kararı olarak gözler önüne serilmiş oldu. Bugün TFF'yle UEFA arasındaki bilgi alışverişinin ortasında yer aldığı söylenen ismin, Galatasaray'ın sembol basketbolcularından Lütfü Arıboğan olmasına dikkat çekiliyor.

UEFA ise sürpriz bir şekilde, ön eleme turunda Benfica'ya elenen, UEFA Avrupa Ligi ön elemesinde Atletic Bilbao'yla ilk maçını bile oynamış olan Trabzonspor'u Fenerbahçe'nin yerine Şampiyonlar Ligi'ne aldığını ilan etti. Fenerbahçe'yle ilgili gelen mektupta şaibe delilleri arasında başkanının tutuklu bulunması yer alırken, Trabzonspor başkanı Sadri Şener'in yurt dışı yasağı olması aynı derecede ikna edici bulunmamış olmalıydı. Nitekim, soruşturmada adı geçen takımlardan üçü Avrupa Kupaları'nda mücadele etmekteydi ancak men edilen sadece Fenerbahçe'ydi. UEFA fark etmeden, alel acele, neden alındığı anlaşılmayan Sadri Şener'in yurt dışı kararı, yine neden olduğu anlaşılmadan bir çırpıda kaldırılıverildi. Neden yasaklandı, hiç bir gelişme olmamışken neden kalktı bu yasak, belli değil. Dahası, Şampiyonlar Ligi'ne katılım hakkı kazanan Benfica, olur da Şampiyonlar Ligi veya UEFA Avrupa Ligi'nde bir kez daha karşı karşıya gelirse bu herhalde UEFA tarihinde bir ilk olacak; bir takım aynı sene elediği bir takımla ilerleyen turlarda karşı karşıya gelmiş olacak.

Fenerbahçe yönetiminin Aziz Yıldırım'dan ibaret olduğu, onun izni ve kararı olmadan kulüpte kuş uçurulmadığı hep söylenegelen bir şeydir. Başkanın asabi yapısı ve medeni ilişkilerdeki kimi kusurlarını bu tek adamlık düzeniyle birleştirip, bunu kendi lehine kullanan şube yöneticileri de sık sık var olmuşlardır hatta. "Nasılsa kimse başkana gidip bunu sormaz" diye düşünerek "Başkan böyle emretti" diyerek iş yapan, yaptıran isimler var kulübün içinde, bunlar biliniyor. Kulübün idari işlerinde, özellikle hukuki süreçleri ve federasyonla ilişkileri yöneten bir diğer isim ise Şekip Mosturoğlu. Bu iki isim de hapiste. Kulüpte maddi sıkıntılar olduğu dedikoduları her an etrafta. TFF'nin gelirleri dondurması, UEFA'dan gelecek gelirlerin yok olması, mevcut maddi koşullar altında zaten faizi yükselen banka kredilerinin de alınmasının bankalar açısından taşıdığı risk nedeniyle ortadan kalkması kulübü zor durumda bıraktı.

Fenerbahçe yönetimi de, günlük işleyişinde delegasyondan mahrum yönetiliyor olmanın ceremesini dışarıda olan ancak inisiyatif almanın yanıdan bile geçmeyen yöneticilerinin sessiz ve pasit kalmasıyla çekti. Mikrofon önünde, yazılı metinden okurken bile hitabeti yetersiz Nihat Özdemir'in liderlik koltuğu dolduracak bir yapısı olmadığı zaten aşikar. O konuma layık görülen Ali Koç'un, Özdemir'in varlığı süresince arka planda kalma tercihi ise Özdemir'in istifasıyla ortadan kalktı ve Koç, iki üç kez mikrofon karşısında geçerek taraftara biraz olsun güven aşılayan tarz ve üslupta açıklamalar yaptı. Ki bu açıklamalar bile ne taraftan baktığınıza bağlı şekilde hâlâ yetersiz bulunabilir, bulanlar var. Bütün bu süreç boyunca, Fenerbahçe'de teknik pozisyonlarda görev yaptığı iki senede her türlü ağır eleştiriye maruz kalan Aykut Kocaman ise yönetimden doğan liderlik boşluğunu teknik direktör ve sportif sorumlu olarak doldurdu ve kendisine güvenmeyenlerden dahi tam not almayı başardı.

Özellikle Şampiyonlar Ligi'nden men kararı sonrasında, yazışmaların takibi TFF'nin farklı davranabileceği bir süreci teslimiyetle sonlandırdığı izlenimini pekiştirince, Fenerbahçe yönetimi ve oyuncu kadrosu, "Şampiyonlar Ligi'ne gidemeyecek kadar zan altındaysak, o zaman TFF zaten bu soruşturmadan aklanarak çıkabileceğimize inanmıyor, o zaman bizi küme düşürün, Bank Asya 1. Ligi'nden devam edelim" kararını açıkladılar. UEFA'nın Fenerbahçe'nin Şampiyonlar Ligi'nden men kararını TFF'nin kucağına bırakmasının ardında yatan olası CAS süreci sonrası tazminat endişesi, Fenerbahçe'nin küme düşme talebini sözlü olarak iletmesiyle katlandı. TFF, yine olası tazminat hakkından feragat gerektirecek bu talebi yazılı olmadığı gerekçesiyle reddetti. İşin komik tarafı, yazılı olmadığı için işleme alamayacağı bu talep için bir Cumartesi günü 3.5 saat toplandılar. Talebin yazılı olmadığını anlamak için epeyi uzun bir süreç.

Fenerbahçe ikinci ve üçüncü kaptanı Emre Belözoğlu ve Volkan Demirel'in Aykut Kocaman'la birlikte düzenledikleri son basın toplantısında bu sürecin bilerek sündürüldüğü, uzatıldığı, bu haliyle bir süründürme politikası haline getirildiğinin üzerinde durulmuştu. Mevcut durumda Fenerbahçe taraftarından başlayarak, resmi ünvanlarla donatılmış her Fenerbahçe Spor Kulübü mensubuna, en üst seviyeye kadar yaşatılan süreci bu kadar doğru tanımlayabilecek bir sözcük de yok gerçekten; süründürme. Kulüpler Birliği'nin başkanı olmaksızın yaptığı toplantıdan çıkan "Kimsenin düşürülmesini istemiyoruz" talebinin tamamen ekonomik nedenlerle çıktığını herkes üç aşağı beş yukarı tahmin edebiliyor. Bir teknik direktör ve bir asbaşkanı içeride olan Beşiktaş'ın da Fenerbahçe'yle birlikte düşürülmesi örneğin, Lig TV'nin zaten ödemekte zorlandığı iddia edilen havuz gelirlerinin karşılığı olan abone katkısına ciddi darbe vuracaktır. Nitekim Fenerbahçeli taraftarların ciddi miktarlarda abonelik iptaline gittiği gelen haberler arasında. Bu abone kaybı dedikoduları sonrası, süper bir zamanlamayla TFF'nin Belçika, Hollanda ve Yunanistan ligi gibi, kağıt üzerinde bizim ligimizden alt kalite liglerde uygulanan play-off uygulamasını yürürlüğe koyması tesadüf değil. Üstelik, şampiyonluk belirlemede sadece 16 takımlı Belçika liginde uygulanan play-off sisteminin adaptasyonunun 18 takımlı lige neden uygulanacağı da muamma. Bana göre 1, en fazla 2 sezon uygulanıp kaldırılacak bir sistemin böyle bir gündemin içinde karambole getirilerek apar topar yürürlüğe sokulması komik bile değil.

Bugün, küme düşürülmesi halinde havuz gelirlerini sekteye uğratacak olan Fenerbahçe'nin ligde tutulmaya çalışılması bu maddi sıkıntıları ön plana çıkartıyor. Aynı Fenerbahçe'nin yıllık ortalama 20 milyon Euro gibi bir kazanca yol açabilen Şampiyonlar Ligi'nden men edilmesi ancak küme düşürülmeyerek Süper Lig yayın havuzunun içinde tutulması da manidar. Tüm bu kararların alındığı takvimler ise, kulübün karar mekanizmalarını felç edecek darlıkta. Şampiyonlar Ligi için takviye transfer peşinde olan Fenerbahçe, soruşturma süreci başladığından bu yana, bir maç bile oynatamadığı Emenike'yi elinden kaçırdı. Şimdi olası maddî sıkıntılar nedeniyle Lugano Paris Saint Germen kulübüne satıldı, Gökhan Gönül için Valencia'nın ciddi teklifleri olduğu, bir dönem alevlenen Niang'ın yüksek bonservis bedeliyle bir Arap takımına satılacağı haberleri de gündemde. Kadrosunu güçlendirmeyi planlayan Fenerbahçe, yerini doldurmakta zorlanacağı oyuncularını da kaybetmeye başladı. Kan kaybı büyük.

Yukarıda satırlarca anlattığım süreç sonunda iki ihtimal görüyorum. Birincisi, Fenerbahçe taraftarı, belki uzadıkça abuklaşan süreç içerisinde bugüne kadar görmediği diğer camia taraftarlarının da desteğiyle, ilgisini kaybetmeyecek, kurcalamaya, sorgulamaya, soruşturmadaki absürtlükleri el ve göz önünde tutmaya devam edecek. Son çıkış sonrasında taraftar karta hücum ettiği gibi, kulübe maddi desteğini sürdürecek. Organize edilen eylemlerle sokakta da manevi desteğini eksik etmeyecek, yorulmayacak, sıkılmayacak, inancını ve sabrını kaybetmeyecek. Ve böylelikle bu sürecin sonuna kadar herkesin gözü önünde cereyan etmesini sağlayıp oluşan kamuoyuyla bazı şeylerin gözlerden ırak kitabına uydurulmasına mani olarak sonuca tesir edecek. Hatta belki bu soruşturmanın elde patlatılmasıyla, yukarıda sözünü ettiğim diğer iki adli sürecin de ne derece yalan dolan ve düzmece olduğu konusunda bir ışık yakacak.

İkincisi ve karanlık olanı ise, soruşturmayı başlattığında zaten sonunu bilenlerin herşeyi kitabına uydurmasıyla, belki olmayan delillerle, yıldırma politikalarına pes ederek, gardını düşürerek bu işi başlatanların amacına ulaşmasına izin verecek. Belki bu sürecin uzaması sonucunda başsız kalmanın verdiği hezeyanla Aziz Yıldırım ve yönetiminin yerine monte edilmesi için çerçeveleri şimdiden çizilmiş yönetimlerin vaatlerine kanıp önüne bakmayı seçecek, kulübün yönetiminin el değiştirmesine sessiz kalıp sus payı olarak elinden alınmış haklarına "sözde" yeniden kavuşacak. Kendisine yapılanları unutacak, bütün bu süreç içerisinde yakaladığı her fırsatta bir hançer daha saplayanların isimlerini yazdığı defterleri tozlu raflara kaldırıp unutmayı seçecek. Yeni ve eskiden tuttuğuyla hiç alakası olmayan bir Fenerbahçe'nin arkasından, sırf arması, forması ve renkleri aynı diye gitmeye devam edecek.

Hangisi olacak? Kahin değilim. Olmasını istediğimle olacağını tahmin ettiğim seçenekler aynı değil, o kadarını söyleyeyim...

İlk Clasico

2011-08-15T11:21:00.004+03:00

El Clasico sezonu erken açıldı. 2010-11 sezonunun toplamda beş Barcelona - Real Madrid karşılaşmasına sahne olması yetmiyormuş gibi, o sezonun İspanya'daki iki kupasını kazanan iki takım yeni sezonun ilk karşılaşmasında da karşı karşıya geldiler. Yani aslında 2010-11'in devamı diyorsak yediye bağlayacağız toplam sayıyı, Allah bereket versin!

Mourinho'nun isabetli demecinde buyurduğu gibi, "Yazın en önemli, sezonun en önemsiz karşılaşmaları"ndan ilkinde maça Real Madrid inanılmaz aç ve zinde başladı. Özellikle alan kapatmadaki iştahları baş döndürücüydü. Buna bir de dikine paslarla hızlı hücuma çıkışlar eklediler ve fırsatlar yakaladılar. İlk beş dakikada iki pozisyona giren Real Madrid golü 13. dakikada Mesut Özil'in ayağından yakaladı. Hızlı çıkılan hücumda Benzema'nın güzel asistinde topu oyalamadan yakın köşeye bırakan Mesut takımını 1-0 öne geçirdi.

Twitter'da doğal olarak "Messi'yi gören oldu mu?" "Real'in kalesinde kim var, göremedik hâlâ" sataşmaları başladı bu dakikalarda. Real Madrid gerçekten sezon önü için inanılmaz bir futbol oynuyordu. Geçen seneki kadrosundan farklı hiç bir yeni isim barındırmayan Real Madrid'de karşı, Barcelona'da ilk onbirde yeni yüzlerden Thiago ve Alexis Sanchez vardı. Barça'nın geri dörtlüsünün ortasında da Abidal ve Mascherano vardı. Sol bekte Adriano, sağ bekte Alves beklenen çıkışları yapamıyordu. Barça'nın ileri üçlüsünün en uç noktasında ise Messi yer alıyordu, Villa solda, Sanchez sağdaydı.

Real'in dominasyonu ve gol pozisyonları sürerken Messi kareye girdi, topu solundaki Villa'ya aktardı. Villa topu sağ ayağına çekip muhteşem plasesiyle Casillas'ı avladığında dakika 36'ydı. Barcelona'nın kaleye ilk şutu, kaleyi tutan ilk şutuydu ve gol olmuştu. Messi'yi ve Casillas'ı görmüştük!

Real Madrid Barcelona'yı çok iyi durdurduğunu sanırken yediği bu golle moral bozukluğu yaşadı, doğal olarak. Artı sezon önü için anormal bir fizik güç harcadıkları ilk dakikalardan sonra tempolarında da düşme yaşandı. Bunun sonucunda 45 dakikada bücür yeniden sahneye çıktı ve Barcelona'yı deplasmanda 2-1 öne geçirdi.

İkinci devreye iki takım da aynı onbirleriyle çıktılar. Barcelona mı kaldığı yerden devam edecek, Real mi soyunma odası fırçasından sonra maça başladığı gibi ikinci yarıya girecek diye merak ediyorduk. İştah ve güç yeniden Real'in yanındaydı, nitekim çok geçmeden Xabi Alonso'nun golü geldi; 2-2.

Golden hemen sonra Di Maria'yla Coentrao yer değiştirdi Real'de. Çok geçmeden Barcelona yeni yıldız adayı Thiago'nun yerine mevkinin asıl sahibini, Xavi'yi sahaya sürdü. Aynı dakikada Khedira'nın yerine de eski Espanyol'lu Callejon ayakkabı fırçası modeli saçıyla dahil oldu. O saç modelini bulanı yakalarsam...

Bu dakikalarda oyun bir El Clasico'dan beklendiği gibi gerilmeye de başladı. Hakemin dengeyi koruma çabasına rağmen oyuncular arasındaki ikili husumetler canlanır gibiydi. Pepe ve Alves bunun başrollerindeydiler.

Real Madrid'in baskısı sürdü, pozisyonlar da üretildi ancak Real'in gol ayaklarındaki tutukluk geçmek bilmedi. Benzema geçen sezona göre iki ayağının üstünde daha dengeli ve daha tutarlı oynamasına rağmen pozisyonlardaki bitiriciliğindeki ağırlık sürüyor. Cristiano Ronaldo ise sezon öncesi için biraz formsuz gözüktü. Di Maria kanadını pek işletemedi. Xabi Alonso ve Mesut'un orta sahadaki hareketlilikleri ve ceza sahası önü etkinlikleri ise bir noktadan sonra yetersiz oldu. Sonlara doğru oyuna giren Higuain de etkili olamadı.

Barcelona'da ise maçın ilerleyen dakikalarında oyuna giren bir diğer isim sol bekteki Adriano'nun yerine giren, sakatlığı da bulunan Pique idi. Bu değişiklikle Abidal normal yerine geçti. Sonrasında ise Villa'nın yerine Pedro dakika aldı ve Barcelona ileri hattını nispeten hareketlendirdi.

Karşılaşma 2-2 sona ererken her iki takım da sezon öncesi için 90 dakikaya yayamadıkları performansla sahadaydılar. Barcelona daha hayati eksiklerle başladığı maçta hücumda oldukça az etkin olarak ve alışılagelmiş topa sahip olma, pas yüzdesi performanslarından uzak kalarak deplasmandan beraberliği kurtamış oldu. Burada en büyük silahları olan topa sahip olma konusunda kötü olmalarına rağmen skor avantajıyla ayrılmış olmaları verim açısından kayda değer bir konu. "Topu alamıyorsun ki yenebilesin" argümanı bir maçlığına da olsa çürüdü diyebilirim; zira Real Madrid topu aldı, hatta maçın çoğunda vermedi de, ama ne skora gidebildi, ne yakaladığı skoru koruyabildi.

Real Madrid cephesinde de büyük değişiklikler yok. Maça başlangıç şekilleri itibariyle Barcelona'yı top oynayarak yenmeye epeyi yaklaştılar ama girdikleri pozisyonları gole çevirme oranları düşük kalınca sonuç alamadılar.

Karşılaşmada iki takımın da birer penaltı pozisyonu vardı bana göre. Pedro'nun yerde kaldığı pozisyondaki topa müdahale ayağa yapılan müdahaleyle karışıktı. Yeni oyun kuralları dokuz kusurlu hareketi ona çıkartırken bu tür pozisyonları ihlal kapsamına aldı, bana penaltı gibi geldi. Real'in itirazları ise Ronaldo'nun bir pozisyonda Valdes'in arkasından gelip geçerken kalecinin sağ dirseğini dışarı çıkartmasıyla kendini yerde bulmasınaydı. Valdes'in bir hareketi vardı ama Ronaldo'ya engel olabilecek kuvvette miydi, bence değildi.

Maçın rövanşı Çarşamba gecesi, bildiğim kadarıyla bu kez TSİ 00:00'da. Barcelona sakatlarından arınmış bir halde sahaya çıkarsa, saha avantajını skora yansıtabilir. Fabregas transferi de netleşti ancak ben oyuncunun bu rövanşta oynayacağına pek ihtimal vermiyorum, belli de olmaz.

Sezon önü için kalite olarak fena bir maç olmadı. Futboldan uzak (hem de ÇOK uzak) geçen günlerden sonra en azından temposu ve gol pozisyonlarıyla keyifli bir maç oldu. Berabere bitmiş olması ikinci maça da heyecanın büyük kısmını taşımış olacak. Bekleyip görelim.

Teoman

2011-08-05T08:18:00.003+03:00

İlk albümündeki Ne Ekmek, Ne de Su şarkısının ismini sevmediğim için zaplamıştım zamanında. Sonra aynı albümden Papatya şarkısıyla "Bunun öbür şarkısı neydi, ekmekli, sulu bişidi" dediğimi hatırlıyorum. Papatya güzel şarkıydı, hem sound olarak, hem sözleriyle, hem de şarkının önüne geçmeyen ama gözlerinizi ekranda tutan klibiyle. O albümü başlarda satın almamıştım.

'98 senesinde O albümünü çıkardığında ise işler en azından benim için değişti. Hem sound olarak, hem ses olarak ilk albümün tek şarkısıyla beni yakalayabilen Teoman neredeyse tamamını sevdiğim bir albümle hayatıma girdi. Ondan itibaren de, yanılmıyorsam çıkardığı tüm albümleri aldım, O albümünden sonra ilk albümü alarak başladım biriktirmeye. Ki benim için hâlâ ilk albüm en iyisidir, en safıdır.

İlk albümündeki Vur Sen Beni şarkısındaki esinlenmeyi kendi tabiriyle "Yazarken farketmemiştim ama sonradan dinleyenler benzetince mecburen kapağa da koyduk" diye nitelendirmişti, şarkının nakaratı Aerosmith'in Dream On şarkısına epeyi benziyordu gerçekten. O albümündeki Kardelen şarkısındaki Uriah Heap - Lady in Black benzerliğini de yine inkar etmemekle birlikte kredi vermiyor olması çok sempatik değildi.

Ekşi Sözlük'te çok daha fazlası da mevcut, hatta detaylı bir çalışma (?) bile var, benim bilmediğim şarkılara benzetilen şarkılarıyla ilgili bir şey söylemem mümkün değil ama hepsine rağmen ben yaptığı müzikle sevdim bu adamı.

Amatör kariyerden gelip bar gruplarından solo kariyere geçen bir adam olarak gelebildiği nokta kim ne derse desin başarı öyküsüdür.

Ama bu başarı öyküsünün kendisine yaptırdığı, bence yanlış olan işler de yok değil. Örneğin ilk albümlerde daha "Nasıl yapsam da çok satsa" mecburiyeti ortadan kalktığı andan itibaren "Artık ben ne yapsam çok satar" duruşuna dönmüş olması. Bana verdiği izlenim bu oldu Teoman'ın. Üstelik bu izlenimi doğru kabul edersek (ki olmayabilir de?) önceki albümlerin samimiyeti de ortadan kalkıyor. "Önce sizin istediğinizi size verdim, benim istediğim o değildi. Artık o günler geride kaldı, şimdi ben ne istiyorsam onu dinleyeceksiniz" der durumda kalıyor. Benim paranoyam mıdır, olabilir. Ama yeni albümler çıktıkça tarzını git gide daha sert bir uca çeken eğilimi bana böyle düşündürttü. Bu tavır konserlerinde de hissediliyordu. Şaklabanlık yapmadan da sahnede müzik dışında iki satır diyalog kuran adamları severim. Bunu yapmadığı gibi "Ne kadar gürültülü, o kadar iyi" dercesine tuhaf işler yaptı. Çubuklu Hayal'de ve, (onun talihsizliğidir) Chris Cornell öncesi Rash-it'le birlikte Rock'N'Coke'ta dinlediğim canlı performansları kötü ötesiydi.

Yine de, Bülent Ortaçgil gibi bir ustanın bile "Söz yazan adam severim" diyip sahne paylaşmaktan geri durmamayı seçtiği adamı boklamak bana düşmez. Teoman'ı boklamam da zaten, dedim ya, sevdim, severim. Hikayesi olan, o hikayeyi şarkıyla anlatabilen, hayatıma şarkı sözü olarak anlamlı birden çok cümle sokabilmiş kimseyi de boklamak haddime değil.

Güzel müzik yaptı, güzel söz yazdı. Çizmek zorunda hissettiği imajla kendi kendini uzaklaştırdı ve sonunda da "E artık yeter" diyip bıraktı.

Bir şekilde müzikle ilgilenmeyi sürdüreceğini, belki ileride sürpriz bir geri dönüşle müziksiz geçireceği zamanların acısını çıkartıp "İyi ki ara vermiş" dedirteceği bir albümle yeniden bir "Selam" diyeceğini umuyorum.

Benim için en güzel şarkısı ilk albümünün son şarkısı olan Hiç Kimse Bilmez'dir bu arada.

Cliché

2011-08-02T09:52:00.006+03:00

Sezon öncesi hazırlıkları için İstanbul'da toplanan Çizgidençıkaranspor'da yüzler gülmüyor. Yaz tatiline doyamadıklarını belirten futbolculardan kaptan Barış Tarkan "Bütün sezon boyunca yüksek seviyede fiziksel performans gerektiren iş yapıyoruz. Mayıs sonu gibi lig bitiyor, Temmuz başında toplanıyoruz. Herkes yan gelip yatıyoruz zannediyor ama işimiz kolay değil. Lig Ağustos'tan Mayıs'a diyince herkes sanki talebeymişiz de üç ay tatil yapıyormuşuz gibi yaklaşıyor. Hani? Geldik işte, hepi topu bir ayımız oldu" şeklinde serzenişte bulundu.

"Zaten maç günü hariç haftalık tatil günümüz bir gün. Onun dışında da dışarıdan bakanlar 'Günde 2-3 saat idman yapıyorlar, onun da yarısı zaten çift kale. Zevkli yani. Geri kalan zaman da yatış, oh kebap' diye düşünüyor ama kazın ayağı öyle değil. Çok ciddi idman yapılıyor, fiziksel olarak yoruluyoruz. İşin bir de maç stresi ve başarı beklentisi kısmı var ki onu anlatabilmem mümkün değil" diye sözlerini sürdüren öfkeli kaptan "Şahsen ben bir iki ay daha tatilim olsa, bitse de dönsem demem" diye sözlerini noktaladı.

Takımın teknik direktörü Emre Yaşar ise "Oyuncular yine iyi kötü tatil yapıyorlar, teknik kadronun öyle bir şansı da yok. Onlar gidiyor, biz transfer peşinde oradan oraya sürükleniyoruz. Kolombiya'da çok iyi bir çocuk var, hop, atla uçağa. Bilmem kaç saat yol, jet-lag'i bir yandan, iklim değişimi bir yandan. Oradan dön, kamp için idman programları bilmem ne. Hiç tatilimiz yok" diye kaptanının şikayetlerinin üstüne kat çıktı. "Sonra yeni transferler geliyor, yer bilmez, yol bilmez. Onlara laf mı anlatacaksın, daha saçındaki klor kokusu gitmemiş oyuncuya koşu idmanı mı yaptıracaksın? Anneleri babaları bizim kadar uğraşmamıştır bu haytalarla" diye sözlerini sonlandırdı.

Çizgidençıkaranspor'un yeni transferi Göksel Şenol takımdaki arkadaşlık ortamıyla ilgili olarak kendisine yöneltilen soruya "Valla geldim, herkes bir yalandan elimi sıktı. Tesisleri bile tesislerdeki bir görevli kerhen gezdirdi. Takımdaki eski oyuncular çok sıkı fıkı, aralarına kimseyi almıyorlar. Resmen dışlandım. Benim gibi takıma sonradan katılan Çağrı'yla birlikte kek gibi geziniyoruz. Hayır, bizim için burası sadece yeni bir takım değil, yeni bir şehir de. Allah'ın dağında bir site içinde ev tutmuşlar bize. İyi güzel, ev lüks, her türlü konforu var ama tesislerden arabayla gidip gelirken sürekli kayboluyorum. Daha dün değil evvelki gün çıkışı kaçırmışım, Avrupa yakasına geçtim, nasıl döneceğimi bilemedim. İlk işim navigasyon cihazı almak olacak ama MediaMarkt'a gitmeye korkuyorum, dönüşte yolu bulamam diye" şeklinde cevap verdi.

Basın mensuplarının şaşkın bakışları arasında Göksel'in ifadelerini gözleri dolarak dinleyen Çağrı Çoğalan da "Valla basından hep okurduk 'Yeni sezon çalışmaları neşeli başladı, takımda adeta bir kolej havası var' diye, hepsi yalanmış. Herkes tatilden döndüğüne bin pişman, suratlar bir karış. Toplu idman yok gibi bir şey, olanlarda da herkes birbirinin canına kastedercesine oynuyor. Hele yenilere direk düşman muamelesi var, sanki yerlerinde gözümüz varmış gibi. Biz de ekmek paramızın peşindeyiz, futboldan hayatımızı kazanıyoruz. Daha ilk günden düz koşuda bana çelme takan oldu, düşünün artık. Ben hiç böyle..." dedi ancak sözlerini tamamlayamayarak mikrofonlardan uzaklaştı.

Çizgidençıkaranspor, hazırlıklarına 5 gün boyunca günde çift idmanla devam edecek. Beş günün sonunda yurt dışı kamp için Hollanda'ya uçacak takımda yüzler gülmüyor.

NOT: Bu yazıdaki takım ve şahıs adları temsilen kullanılmıştır, herhangi bir takımı, özellikle Neurosport'u temsil etmemektedir :)

Çeviri: Tıkla ve satın al (Scouting) - The Independent

2011-07-29T14:59:00.003+03:00

Bu sefer röportaj değil makale çevirisi. Konu futbolda istatistiki verilerin toplanmasıyla birlikte değişmeye başlayan scouting politikaları. Bilindik kimi firmaların yanı sıra, en azından benim adını duymadığım firmaların da kulüplere ve scout'lara sağladıkları verilerle transfer politikalarında değişiklik olacağa benziyor.

Yazının orijinali The Independent'ta yayınlanmış, yazarı Mark Fleming.

Tıkla ve satın al: Oyuncu izleme 21. yüzyılı nasıl benimsedi

Manchester United, bir yıl önce Meksikalı forvet Javier Hernandez'i Guadalajara'dan 7 milyon sterline satın alırken yakın zamanların en iyi transferlerinden birini yapmıştı. "Chicharito" (yn: Küçük Bezelye) geleneksel yolla keşfedilmişti, United'ın scout'ları (yn: "izleyici" diyeceğim yazının burasından sonra) 2005 yılında Meksika U-17 milli takımında oynarken dikkatleri üzerinde toplamıştı ve ancak şef izleyici Jim Lawlor Meksika'da oyuncuyla ilgili derinlikli değerlendirmesini üç haftada toparladıktan sonra imza attırılmıştı.

Her kulüp Hernandez gibi Old Trafford'daki ilk sezonunda 20 gol atmayı başarabilmiş, kıymetli bir cevheri yer üstüne çıkartaiblmenin hayaliyle yaşıyor. Ancak her kulüp Manchester United'ın sahip olduğu onlarca yılda inşa edilmiş izleyici ağına, eski oyuncu ve gayriresmi kontak isimlere sahip değil.

Kulüpler git gide bu boşluğu doldurabilmek adına teknolojiye yüzlerini çevirmekteler, böylelikle genç yetenekleri izlemek için pahalı ziyaretlerin maliyetlerinden de kurtulabiliyorlar. Geride bıraktığımız yılda, önde gelen futbol veri şirketleri son on yılın potansiyel artışını göz önüne alarak odaklarını oyuncu keşfine çevirdi ve ürünlerini giderek zorluyorlar. Bir sonraki Hernandez'in futbol sahasındaki bir izleyici tarafından keşfedilme olasılığı neredeyse bilgisayar ekranı önünde oturan bir inek tarafından keşfedilme olasılığı kadar.

Opta'nın ürün müdürü John Coulson "Şüphe yok ki bu iş giderek hızla büyüyor. Üç yıl önce kimse bu tarz veri sağlamıyordu. Şimdi diyebilirim ki en az yedi Premier League takımı kendi oyuncu takip sistemlerini desteklemek için bu verileri kullanıyorlar" diyor.

İstatistiksel analiz kullanımının oyuncu takibinde yaygınlaşması Prozone, Amisco ve Opta gibi son on yılda kulüplere oyuncularının bireysel ve kollektif performanslarıyla ilgili sofistike değerlendirmeler sağlayan firmaların bir sonraki mantıklı adımı olacağa benziyor.

Temelde, bu firmalar Football Manager oyununda var olana benzer şekilde çalışan programlar sağlıyorlar; bir oyuncunun yaş, pozisyon, kuvvetli yan, çalışma verimi gibi verileri belirleyip bunlara uyan oyuncu aranıyor. Bu tarz kriterler uygulanarak seçenekler daraltılıyor ve sonunda sadece bir kaç isim süzgecin üzerinde kalabiliyor. Ondan sonrasında ise izleyici veya teknik adam o oyuncunun oynadığı maçların görüntülerini izliyor.

Prozone bu pazara geçen sene Recruiter (yn: asker, işçi toplamak için yaygın olarak kullanılan bir tabir) adında, geçen üç senede, dünya üzerinde oynanan 6,000 maçta oynamış yaklaşık 35,000 oyuncunun detaylı bilgilerini kapsayan bir programla piyasaya girdi.

Prozone'un pazarlama müdürü Simon Edgar "Her Premier League menajerine, oyuncu temsilcisi ve izleyiciler tarafından gündelik olarak ulaşılıyor ve menajerlerin bunların hepsini gözden geçirebilmesine imkan yok" diyor.

"Bunu ben geleneksel izleyiciliğin yerini alacak değil, onu destekleyecek bir şey olarak görüyorum çünkü izleyicilerin kendisi bu programı kullanıyor zaten. Almayı düşündüğünüz belki 10 oyuncu var, biz bunu son üçe kadar indirebiliyoruz. Ondan sonra menajer bunları kendisi görebiliyor, böylelikle 10'unu birden izlemesi için gereken değerli zaman yanına kâr kalıyor."

Everton Prozone'un Recruiter'ını kullandığı konusunda açıklamada bulunan kulüplerden biri. Everton'ın performans müdürü "Recruiter'ın sağladığı verinin derinliği ve tarafsızlığı Everton'un amaçlarına bire bir uyuyor. Takımın, oyuncuların ve kulübün gelişimi için en iyi performansları ve oyuncu analizlerini çıkartmamıza yardımcı olacak, kullanabileceğimiz en gelişmiş araçları kullanmaya inanıyoruz." diyor.

Everton gibi bir kulüp için hedef, büyük potansiyeli olan, 2004 yılında 24 yaşındayken Milwall'dan 1.5 milyon sterline satın aldıkları Tim Cahill gibi genç oyuncuları, izleyicilerin ve menajer David Moyes'in görüşlerinin Prozone'un sağladığı istasitiklerle desteklenmesiyle bulabilmek.

Opta kendilerinin İzleyici Veri paketini üç sene önce hizmete sundu ve bu pakedin Avrupa ile Latin Amerika'da oynanan 15 ligin, zaman zaman 2000 senesinden bile öncesine giden verileri kapsadığını iddia ediyorlar.

Opta'dan Coulseon "Hangi izleyici bir oyuncuyu bulmak, onun istatistiklerine bakmak ve sonrasında attığı tüm gollerin veya yaptığı tüm asistlerin elinin altında olmasını istemez ki?" diye soruyor.

Her iki firma da bir menajerin kulüp yönetimlerini belli bir oyuncuyu satın almak için ikna edebilmesi için önemli rol oynayabilecek veriler sunuyorlar.

İstatistiksel analiz, 1980'lerde herhangi bir takımın en değerli ve en değersiz oyuncularını belirleyen yarı-bilim dalını icat eden beyzbol yazarı Bill James'in ortaya koyduğu sabermetrik'in arkasındaki belirleyici güç. Bu yarı-bilim dalı Oakland Athletics'teki Billy Beane'in de çalışmaları sayesinde beyzbolda kaydadeğer bir evrime yol açmıştı.

Beane bilgisayarda geliştirilmiş istatistiksel analizle, gözlem altında tutulan oyuncuları ucuza mal etmek ve bu oyunculardan başarılı olarak beyzbol maçları kazandıracak formülleri yaratabiliyordu.

İlgi alanı o zamandan beri futbola kaymış durumda. Beane, Chelsea sportif direktörü olan Mike Forde'un Bolton'dayken adapte ettiği, oyuncuların elektronik yöntemle tarandığı bir yazılımı geliştiren, Leeds Üniversitesi'nde Yüksek Ticaret Okulu'ndan Dr. Bill Gerrard'la birlikte çalıştı.

2005'ten itibaren Dr. Gerrard Forde'a izleyiciler tarafından izlenebilecek potansiyel transfer hedeflerini belirlemekte yardımcı olan bilgisayar verisini sağlamakta yardımcı olmuş. Şu anda piyasada bu konuda birbiriyle üstünlük yarışı yapan üç büyük firmanın ürettiği şeylerin kıvamını belirleyen de bu çalışmalar olmuş durumda.

Avrupa liglerine daha çok ağırlık veren Fransız firması olan Amisco da bir Recruiter paketi sunuyor. Geçen ay Amisco'nun ana firması olan Sport Universal Process (SUP) Prozone Sports'un tamamını Sky Blue Sports and Leisure firmasından satın aldı ve şu anda her iki firmanın da geleceği belirsizliğini koruyor.

Kimse bilgisayar analizinin geleneksel oyuncu izlemenin tamamıyla yerini alacağı iddiasında bulunmuyor. Ancak görünen o ki, kulüplerin paralarını harcayacağı oyuncuları belirlemek açısından istatistiktel kaynaklara güvenecek olmalarıyla birlikte, oyuncu izlemeler azalacak.

Yeowil'in 'twansfer'i bir teknoloji ilki

Bu yaz futbolun gelişen yüksek teknoloji açılımlarına iki yeni ekleme gördü. Yeovil Town menajeri Terry Skiverton, takımını geliştirmek için oyuncu arayışı içerisindeyken Twitter'daki taraftarlardan kendi hesabına oyuncu önerisinde bulunmalarını istedi. Geçen ay BBC Radyo'ya verdiği demeçte "Bu benim için eğlence unsuru değil, bu ciddi bir iş. Oyuncu izleme sistemine harcayabileceğim param yok" dedi.

Skivverton cevapların altında tabiri caizse boğuldu, taraftarlar lig dışı oyuncu adayları ve Premier League rezerv liginden pek çok oyuncu önerdiler. Ancak @seb_hoyle kullanıcı adlı Yeovil taraftarının "Everton'ın serbest bıraktığı süratli forvet Kieran Agard'a bir bakın" yazmasıyla altın buldu. Kullanıcı oyuncuyu Everton'un Aralık 2009'da Europa League'de BATE Borisov'la oynadığı maçta izleme şansı yakalmıştı.

İki gün sonra Agard Yeovil tarafından denendi, daha sonra bir yıllık bir sözleşme imzaladı ve dünyanın ilk 'twansfer'i olarak kayda geçti.

Diğer ilk ise eski Manchester United'ın Owen Hargreaves'in kendi form durumunu ispat etmek için idman videolarını YouTube'a yüklemesi oldu. Videoyu izleyen West Bromwich Albion oyuncuyla temasa geçip anlaşma imzaladı.

İlaç...

2011-07-28T15:51:00.008+03:00

Bir önceki yazıda anlattığım süreç bir molekülün laboratuvardan hastaların evine kadar olan süreci anlatıyor ve tüm bu süreç en önemli gider kalemi bir ilaç firması için; AR-GE. Yani araştırma - geliştirme.

İlaç sektöründe iki tip firma var, orijinatörler (kendilerine farma [pharma] da diyorlar) ve jenerikler. Orijinatörler, adından da anlaşılabileceği üzere orijinal molekülleri araştırıp geliştirenler. Bunların en babalarından Eli Lilly 2009 yılında 4.32 milyar dolar, 2010 yılında 4.88 milyar dolar harcıyor AR-GE'sine. Adı bilinen bir diğer dev Roche'ta bu rakam 11 milyar doların üstünde örneğin.

Bu nedenle, bu orijinatör firmalar bir molekülü piyasaya çıkartabildiklerinde o molekülün patenti bitene kadar parsayı toplamak zorundalar. Amaçları insan sağlığına katkıda bulunmak olduğu kadar kasalarını da doldurmak çünkü. Bir molekülün patenti genelde 10 sene kadar sürüyor, bu süre zarfında bir firmanın o molekülü geliştirme yönetimini bir başkası çözüp aynen üretebilse bile patent koruması nedeniyle pazara giremiyor.

Orijinatör bir firma, hele ki endikasyonunda tek olan bir molekülle piyasaya girdiğinde buna blockbuster diyor. Piyasanın anasını bu ilaçla ağlatması lazım. Pfizer'in Viagra'yla yaptığı gibi. Arkasından Cialis (Lilly), Levitra (Bayer - GSK) filan geldi ama hepsinin adı halk arasında hâlâ Viagra, bilmem anlatabiliyor muyum? Detay için Love and Other Drugs filmini tavsiye edebilirim :)

Jenerik firma ise kenarda bekliyor. Bir molekülü kendine hedef seçiyor ve ters mühendislik teknolojisiyle o molekülle üretilen ilacın aynısını üretmeye çalışıyor. Genelde molekülün kendisini sentezlemekle uğraşmıyorlar da ilacın son halini, tablet, kapsül, şurup, krem her neyse, onu üretmenin yollarını araştırıyorlar. Sonrasında deneme üretimini yapıp patentin bitmesiyle birlikte ruhsat başvurusu yapıyorlar. Bu sırada patenti bire bir kopyalamamış olmaları gerekiyor. Patentte karartılan kısımları onların bilmesi mümkün değil, o noktada sağlık otoritelerinin yorumları önemli.

Ve patent dolduğu anda piyasaya orijinalinin AYNI (?) ilaçla giriyor jenerik. İlacı mal etmesi orijinatöre göre çok daha ucuz olduğu için piyasaya çıktığında da orijinal ilacın çok daha altında fiyatta etiketle çıkabiliyor. Tabii bu da, özellikle devlet güvencesinde doğrudan ilk yazılan ilaç olmak demek. Ayrıca senden 3-5 kat daha pahalıya satan orijinatörün canına ot tıkamak demek.

Bu nedenle jenerik piyasasına ilk girmek önemli. AR-GE'ler bu konuda yarışırlar. Genel prensip "ilk gir - son çık"tır (first in - last out). Şayet bir ilaçta jenerik olarak piyasaya girmekte geç kalırsanız pazarı kaptırırsınız.

Jenerikle ilgili şöyle bir yanlış algı vardır; ilaç aynı değildir, aynı etkiyi göstermesi beklenemez vesaire. Tabii ki bir ilacın her şeyini avcunun içi gibi bilen, onu karbonlardan, hidrojenlerden, azot ve kükürtlerden azim azim dizerek önce moleküle, sonra ilaca çeviren orijinatör kadar iyi bilmesi mümkün değildir taklitçinin, ters mühendislikçinin. Ancak orijinatörün ilacıyla aynı biyolojik etkileri olmasa ruhsat alamayacağı gerçeğini de unutmamak lazım.

Biyo-eşdeğerlik çalışması denilen çalışmalarla, orijinal ilaca yüksek oranda benzerlik gösterdiğini ispat etmeden muadil olarak piyasaya girilmesi mümkün değildir. O nedenle, orijinalinin aynısı olmaz, ama orijinaline gerçekten ÇOK benzer.

İlaç sektörüyle ilgili en sevilen komplo teorisine de değinmeden geçmeyelim;

Kanser, AIDS gibi hastalıkların tedavisi bulundu ama mevcut ilaçlarla piyasayı domine eden firmalar bunları halkın hizmetine sunmuyor denir. İmkansız denecek şey değil ancak bu tarz dev ölümcül hastalıkların tedavisini bulmuş olmanın maddi getirisinin yanında çok ciddi itibar kazancı da vardır. Benim aklım böyle bir çareyi bulmuş bir firmanın, piyasada daha az etkili bir ilacı olduğu için üstüne yatacağına ermiyor.

Ben İstanbul'a iş için taşındığımda Abdi İbrahim'de 2.5 sene çalıştım. En büyük yerli firmadır an itibariyle, adı yüzünden midir nedir, pek yüz verilmese ve kozmetik, banyo ürünleri vs gibi yan kolları olan Eczacıbaşı'nın gölgesinde kalsa bile. 2003'ten bu yana hem kutu bazında satışta hem ciroda yabancı orijinatörler de dahil olmak üzere Türkiye'de birinci olmaktadır. IPK (In Proses Kontrol) uzmanı olarak başladım, daha sonra validasyon uzmanı olarak iki sene geçirdim ve temizlik validasyonu yaptım. Sonrasında Eli Lilly'e Ankara Omega'daki görevimin aynısına döndüm, CRA olarak çalıştım. Bu macera bu kez kısa sürdü (8 ay). Akabinde yeniden fabrika pozisyonu bularak şimdiki firmama geçtim. Eylül ayında 4 senem dolacak. GMP (Good Manufacturing Practice - İyi İmalat Uygulamaları) uyum uzmanı olarak başlayıp akabinde yine validasyon uzmanlığına kaydım. Bu sefer proses validasyonuyla ilgileniyorum.

Spor yazarlığı, yorumculuğu vesairesi hâlâ hayal olarak B-planı statüsünde anlayacağınız.

İlaca giriş...

2011-07-28T09:56:00.008+03:00

Bilen biliyor, aslen kimyagerim ve "Yapma" denildiği halde paçayı önce 2001 Nisan'ında part-time CRA olarak Ankara'da, sonra da 2004 Temmuz'unda kaliteci olarak İstanbul'da ilaç sektörüne kaptırdım. Babamın arkadaşı Ahmet Pınar kimya okuyacağımı öğrendiğinde "Kolonya mı yapacaksın, ne işin var kimyada" diye sormuştu gerçi, o "İlaç sektörüne girme, girdin mi çıkamazsın" türünden geç uyarıların daha da temeline inmişti, kimyaya karşıydı!

Ama benim lisede kanıma girmişti işte kimya. Bir tanesi akrabam olan kimya hocalarım hep iyiydi Kolej'de. Sevdirdiler velhasıl kimyayı, büyülü kısmını gördüm, 16-17 yaşında bir salak olarak aldandım. Ben aldandım, siz aldanmayın diye söylüyorum! 10 kere daha üniversite sınavına girecek olsam bir kere daha kimya yazmam misal. Neyse, bu ayrı konu.

Ankara'da, o dönem annemin de çalıştığı ve patronunun beni sevdiği için sürekli "Mezun ol da başla bizde" diye takıldığı şirkette başladım, Omega CRO. Şirketin yaptığı iş klinik araştırma, benim yaptığım iş de klinik araştırma sorumlusu. CRA diye geçiyor, Clinical Research Assistant/Associate diye geçer.

Bu noktadan sonra ilaç endüstrisinin hikayesini başa sarmam gerekiyor işte, bir ilaç nasıl rafa çıkar, o zamana kadar geçen süreç nedir diye.

Doğal olarak, normal kimyayla başlar iş, laboratuvarda bilinen bir hastalık mekanizmasına karşı iyi gelecek molekül alenen 'tasarlanır'. Çeşitli varyasyonları vardır uygun gözüken molekülün, oynanır oynanır, sonunda işe yarayacakmış gibi gözüken bir kaç moleküle iner sayı. Buna preklinik faz denir. Hayvan testleri bu fazda olur.

Bir sonraki faz sıfırıncı faz diye geçer ve ilaç ilk kez insana verilir. Ancak verilen doz çok düşüktür, asıl amaç ilacın insan vücudu içinde ne yaptığının tespit edilmesidir.

Birinci fazda yine insan üzerinde deneme yapılır ancak bu sefer ilacın üzerinde denendiği "gönüllüler" genelde hastaneye yatırılırlar. Bir ilacın insan vücuduna ilk girdiği andaki miktarının yarısına indiği süreye yarılanma süresi denir ve hastanede yatan hastalarda ilacın etkileri bir kaç yarılanma süresi boyunca takip edilir. Yatırılan hastaların (aslında hasta değil de denek demek daha doğru ama ağız/el alışkanlığı) her türlü salgısı (gözyaşına kadar) toplanır. Bu fazda doz ayarlaması da yapılır, vücudun kimyasala karşı toleransının belirlenmesi gerekir. Hayvan denemelerinde kullanılan denekler için ölümcül olan dozun altında kalınır. Bu aşamaya gönüllü katılan denekler, doğal olarak bundan maddi kazanım sağlarlar yani para alırlar. Konvansiyonel tedavi yöntemlerinin kısıtlı olduğu ölümcül hastalıklara karşı geliştirilmeye çalışan ilaçların faz 1 çalışmalarında zaman zaman sağlıklı değil, tedavi edilmeye çalışılan hastalığa yakalanmış denekler de kullanılabilir. AIDS ve kanser gibi.

İkinci faza geçildiğinde gerçek anlamda doz ayarlaması ve fayda ölçülür. Zaman zaman bu fazın A ve B diye ikiye ayrıldığı da olur. Hasta/gönüllü popülasyonu faz 1'e göre daha fazladır. Yeni bir molekülün geliştirmesinin patladığı bir aşama varsa bu genelde faz 2 olur. İlaç ya beklenen derecede faydalı çıkmaz veya toksik etkileri beklenenin üzerinde çıkabilir.

Üçüncü fazda araştırma iyice büyür, sadece hastalar üzerinde denenir. Hastalara çalışmanın dizaynı açıkca anlatılır ve her türlü hakları açıklanır. Bu haklar arasında araştırmanın herhangi bir anında çalışmadan çıkmak isterlerse tedavi süreçlerinin mutlaka devam ettirileceği vardır örneğin. Yani hastada "Çalışmadan çıkarsam ilaç firması / doktor kızıp da beni kovar mı" endişesi olmasın istenir. Bu aşama özellikle yan etki / advers olay çeşitliliği ve sıklığının belirlenmesinde kullanılır ve ruhsat başvurularına referans olur. Tek kör veya çift kör olabilir çalışma ve kontrol grupları içerebilir, şöyle ki; doktor veya hemşirelerin yanlılık göstermemesi için hastalara verilen ilacın denenen ilaç mı yoksa karşılaştırma yapılan ilaç veya plasebo mu olduğu körleştirilir. Körleştirme şu anlama gelir, verilen kutular ve ilaçlar şeklen tamamen aynıdır ancak içeriklerini belirten bir ibare yoktur. Kutular benzersiz numaralar içerirler ve hangi kutuda neyin olduğunun kaydı ayrı bir kaynakta tutulur, en sonunda sonuçlar değerlendirilirken açılır. Tabii bir de acil durum olması durumunda körleme kaldırılabilir. Bunun teknik bir sürü detayı var, onlara girmeyeceğim.

Normalde klinik faz bu üç aşamada sona erer ama bir de dördüncü faz vardır. Bu daha ziyade ticari bir fazdır aslında. Farklı hastalık gruplarında prospektüse endikasyon girmek için olmaktan tutun da, farklı anabilim dallarında ilaçların yazılmasına önayak olmak gibi amaçlarla tasarlanırlar. Örneğin kilo verdirici bir ilacın kilo kontrolüyle şeker hastalığının seyrine iyi geldiğini iddia edip endokrine sıçramak isteyebilir bir firma.

Tüm bu klinik fazlardan geçip eczanede rafa çıkma hakkı kazanan bir molekülün hikayesi ÇOK ÖZET OLARAK böyledir diyebilirim. Klinik araştırma toplantı ve seminerlerinde şu ifade kullanılır; bir milyon molekülden ancak bir tanesi ilaç olabilir.

Viagra gibi, aslında başka hastalık için tedavi edici olması beklenirken bir yan etki / advers olayla bambaşka seyre giren ilaçların rota değiştirmesi bu araştırmalar sırasında ortaya çıkar mesela. Veya ilaç endüstrisinin ciddi şekilde dönüşmesine yol açan Thalidomide skandalı gibi olaylar klinik ilaç araştırmalarının seyrini değiştirmiştir.

1950'lerin sonunda gebelikteki sabah mide bulantısına karşı geliştirilen Thalidomide bu ilacı kullanan anne adaylarının uzuvlarında ciddi sorun olan (eksik kol, bacak, parmak vs) çocuklar dünyaya getirmesiyle yasaklanmıştır.

Ülkemizde klinik araştırmaların seyri ilaç firmalarının kendi klinik departmanları tarafından veya üçüncü partiler tarafından, ilaç firmalarının gözetimi altında yürütülmektedir. Üniversite hastaneleri ve eğitim - araştırma hastaneleri dışınd klinik araştırma yapmak (benim en son bildiğim kadarıyla) mümkün değil. Bu hastanelerin de klinik araştırmalara karşı bakış açısı benim bu işi ilk yapmaya başladığım zamankine göre değişmiş durumda. İlk zamanlarda angarya olarak gelen, incelenmesi ve onaylanmasında gerekli özenin gösterilmediği klinik araştırmalar bugün hem tıbbi tesislere yaptıkları maddi katkılarla daha ciddiye alınıyor, hem de onaydan sorumlu etik kurullar daha sorumlu davranıyorlar.

Ruhsatlanıp piyasaya çıkan ilaçlarla ilgili bilgi bir sonraki yazıda.

Modum budur...

2011-07-26T16:20:00.002+03:00

Bir Perşembe akşamı hikayesi

2011-07-22T08:05:00.006+03:00

20 gündür "Şikeci" damgasıyla hayatını sürdürmeye çalışan bir camia var, adı Fenerbahçe. Dahli olmadığı süreçlerle ilgili kafa patlatmaktan asla bıkmamış bir camia bu. Bir peçetenin üzerine bir sonraki maç için ilk onbir yazmakta ne kadar tesiri varsa, her transfer sezonunda FM bilgisini parlatıp önerilerde bulunurken ne kadar tesiri varsa o kadar, belki daha bile az tesiri olan bir süreç yüzünden sokakta ahlaksız adam muamelesi görüyor.

Olan bitene anlam veremiyor. Başta inanmak bile istemedi ama öyle bir 'delil' bombardmanına tutuldu ki gardı düşer gibi oldu. Sonra o 'delil'lerin, gözaltına alınıp bırakılanların şekline şemaline baktıkça işin şekli değişir gibi oldu. Masumiyetine inanmayanı bile süreçle ilgili olarak "Bu işin içinde başka bir iş var" diyecek hale geldi, getirildi.

Bütün bu 20 gün içerisinde en büyük kösteği basından, yazılı ve görsel medyadan gördü. HaberTürk gazetesi başkanın sabıka kaydı fotoğrafını manşetten vererek sert vurdu. Tahir Kum'un yayınlayamadığı geçmiş şaibe dosyaları yerli yerinde dururken Fenerbahçe epeyi yer tuttu. Camia kinlendi. Buna saçma sapan haber, başlık seçimleriyle Taraf'ı da ekleyin. "Fenerbahçe 'bööööö' dedi" diye sürmanşet girecek, 19.07 Dünya Fenerbahçeliler Günü'nde yapılan Anıtkabir ziyaretini "...anlamsız ziyaret" manşetiyle verecek kadar şirazesi kaymış olan bu gazete de tepki aldı. Ama tepki bu ikisiyle kısıtlı değil. KanalTürk spor servisi sansasyonla yaşar. Serhat Ulueren başta olmak üzere, o programda koltuk işgal edenlerden kendi eski kaptanına bile tepkilidir Fenerbahçe taraftarı. CNN Türk de, bu soruşturma sürecinin jargona kattığı 'embedded gazeteci' Ekrem Açıkel'e ev sahipliği yapmasıyla kara listede.

20 gün boyunca tek bir kez, 10 Temmuz günü sokağa çıkıp ses verdi taraftar. Topuk Yaylası'ndaki tesislerde takımla kucaklaştı, döndü Bağdat Caddesi'nde yürüdü. Bu yürüyüşte de tepki odakları basın, hükümet, cemaatti, olabildiğince. Kimse şikeyi sahipleniyor değildi, şikeci bir başkana arka çıkıyor değildi ama böyle lanse edildi. Sorun değil, başka türlü olması beklenemezdi. İnternet eylemini 'bir kaç yüz porno meraklısı' diye veren basının Cadde'deki kalabalığı küçültme çabası şaşırtıcı değil. O yürüyüşün sonunda da polisin ayarsız müdahalesine maruz kaldı, çoluklu çocuklu, erkekli kadınlı, gençli yaşlı topluluk.

Onun üzerinden 10 gün daha geçti, iddialar hafiflemedi, bilakis ağırlaştı, sündürüldü. Basında, medyada Lube Ayar ve Aziz Yıldırım'ın avukatı Faik Işık haricinde Fenerbahçe temsiliyeti olmadı desek yeridir. Herkesin canı burnundaydı yani.

Shakhtar Donestk maçı tam bu dönemin tepe noktasına denk geldi. Topuk Yaylası'na gidemeyen, Cadde'ye inemeyen taraftarın takımına kavuşması için fırsattı bu. Mayıs'tan bu yana ilk kez kalabalık şekilde bir arada olup tepki göstermek için fırsattı. Bu tepkiden yine basının, hükümetin payını almayacağını düşünmek saflık olacaktı. Yukarıda sözünü ettiğim, adını verdiğim basın kuruluşlarını ayıklamanın imkanı yoktu. Tepki toplu olacaktı, bu tek yoldu ama ayarı kaçtı mı, kaçtı.

"Hiç suçu olmayan, ekmeğinin derdinde foto muhabirinin kafasına pet su atmak neyin nesi" sorusu doğrudur. "Basın tribününde oturan ama aslında diğer tribündekiler kadar Fenerbahçeli olan basın mensuplarını basın tribününü terk etmek zorunda bırakmak da neyin nesi" sorusu da doğrudur. 20 gündür, kendi seçmediği, seçilmesinde dahli olmayan insanların, yapıp yapmadıkları bile adam gibi delillendirilemeyen suçlarını koskoca camiaya sistematik olarak işkence aracı olarak kullanmak da neyin nesi diyen var mı? Yok. Sorun da orada başlıyor.

Toplumsal tepki refleksimizi kaybedeli çok oldu. İki gündür televizyonlarda iki haber dikkatimi çekti, biri Banaz'da gurbetçi bir ailenin evini basıp linç etmeye kalkan, yapamayınca arabasını devirip hasar veren yerel halk, diğeriyse yine yukarıda sözü edilen medyanın hiç bir şey olmuyormuş gibi görmezden geldiği Zeytinburnu'ndaki kitlesel tepki. Yani halkta bir hareketlenme var, birikmiş bazı şeyler, bastırılmış bazı tepkiler bulabildiği her çatlaktan sızıyor. Dün sonunda "Hükümet İstifa!" noktasına varan stadyum tepkisinin basına yönelik kısmında da ayarın kaçmasını ben o yüzden yadırgamıyorum.

Tasvip ettiğimi tabii ki söylemiyorum ama her ortamda, her fırsatta sürekli bastırılan, sürekli korkuyla terbiye edilen memleket insanının üzerine artık işin ucu kendi onuru şerefine varacak noktada sistematik olarak gelinirse bir yerlerde bir şeyler kırılacaktır. Nasıl ki bu sözde şike operasyonu salt saha içindeki pislikleri temizlemek amacının çok ötesinde, saha dışında, kulüp yönetimlerinde nüfuz boşlukları yaratmak amacıyla yürütülüyorsa, sokakta her fırsatta patlamaya fırsat kollayan kitlesel tepkilerin bu şekilde ortaya çıkmasının da yine sadece şike operasyonuyla bağdaştırılması büyük saflıktır.

Basına olan tepki ve bu tepkinin fiziksel şiddete dönüşmesi doğru değildi. Ancak öyle ya da böyle, bu gerçekleşip basın tribünü boşaldıktan sonra da tribünler normale dönemedi. Tribün psikolojisinde zafer olarak tanımlanabilecek bu eylemin devamını getirmek isteyen taraftar başka muhatap aradı. Bu noktada açıkcası stadın içinde polis olmaması herkes için hayırlı oldu diyebilirim, bir sonraki hedef onlar olurdu çünkü. Nitekim polisimizin de, özellikle hükümete yönelik tepkileri kendi üzerine alınma refleksini de göz önüne alırsak daha vahim işler olabilirdi. Ancak saha içine girişler münferit olarak başladığında da polisin yokluğunu içeride sözde dolduran özel güvenliklerin ne kadar traş olduğunu gördük.

Saha içine girişlerin asıl kırıldığı enstantaneyi aktarayım; Fenerium alt tribünden iri yarı biri girdi sahaya, üzerinde Fenerium'un 10 liraya satma fırsatçılığı gösterdiği Aziz Yıldırım tişörtüyle. Üzerine giden 2-3 güvenlik görevlisi bu adamı tutamadılar. Tutamadıkları gibi, bir de adamın dayılanmasıyla geri bile kaçtılar. Adam bundan cesaret alıp sahayı terk etmemeyi sürdürürken onu kenara almak isteyen güvenlik grubu kalablıklaştı. O grubun saha içinde kalabalıklaşması demek, zaten pek kimsenin ilgilenmediği bir maçta (?) sahaya girmek için fırsat kollayan şuursuz taraftarın önündeki kordonun yok olması anlamına geliyordu. Nitekim hemen hemen aynı noktadan biri daha girdi, Migros tribüne doğru depara kalktı. Peşine takılan lapacı bir güvenlik bu deparsever taraftarı 70 metre boyunca kovaladı, yakalayamadı. Bu komik manzara güvenliklerin onurunu zedelemiş olacak ki aut çizgisi sonrası bu zâtı karga tulumba götürmeye kalktılar. Yine birden çok güvenlik görevlisi üşüştü. Bu sefer Migros alttaki taraftar renkdaşını kurtarmak için sahaya daldı, ortalık iyice karıştı. Artık alt tribünlerde yüzü tribüne dönük olması gereken güvenliklerin hepsi sahada birilerine mukayyet olmaya çalışır hale geldi, bunu fırsat gören taraftar da (gerçi benim bunlara 'taraftar' diyesim yok ama) üçer beşer sahaya dolmaya başladı. Son manzara aşağıdaki gibi oldu.

Bu noktadan sonra olan bitenin şike operasyonuyla, ona gösterilen tepkiyle filan tabii ki alakası yok. Zihniyet 2010 Mayıs'ındaki Trabzonspor maçında "Yanlış anons!" uyarısına rağmen sahada mal mal şampiyonluk kutlamaya devam eden, "Ehe, ehe" tadında timsaha giren, çim yolan, fotoğraf çektiren zihniyetin tekrarı. Maç kültürü sıfırın altında, goygoycu kitlenin aptalca kendini eğlendirme çabasıdır olan biten. Yerlere yatanlar, korner bayrağını söküp tura çıkanlar, kale direklerine asılıp tepinenler, tekli, ikili, üçlü, grup fotoğrafı çektirenler. Düpedüz aptallık. Ondan sonrasının bir açıklaması, izahı, mazereti yok. Sahada olabildiğince güzel, keyifli, sezon başı ve sıcak havaya rağmen nispeten tempolu, pozisyonları olan bir maç oynanırken, rakip takımı da zor durumda bırakan bu hareketlerin hiç bir açıklaması zaten olamaz. Ama yandık bittik, rezil olduk triplerine de girmeyeceğim. Yurt dışı kamplarında sürekli tekrarlanan manzaranın bir benzerinin İstanbul'da yaşanması olsa olsa bu durumun olayın geçtiği lokasyonla alakası olmadığının ispatıdır. Bizde futbol maçına giden adamın, kadının içinde bitmek tükenmek bilmeyen bir sahaya girme arzusu var demek ki. Yeşile hasretten midir, nedir, bilmiyorum. Saçma.

Konunun başına dönüp bağlayalım; "Fenerbahçe 104 yıldır var, Aziz Yıldırım 13 yıldır" argümanıyla işin kişiselleştirilmesine tepki gösteren Fenerbahçeliler de var. Aziz Yıldırım tişörtü ve ürkütücü Aziz Yıldırım maskesi* gibi atraksiyonlara kayıtsız şartsız karşı bu kitle. İşin sömürü kısmına bakınca ben de o kitledenim. Olayın algılanma şekli olabildiğince yanlışken, sürekli olarak neyin savunulduğu tartışma konusu hale getirilirken, başkanın da duygu yüklü mektubuyla aynı güne gelen bir maçta sapla samanı karıştırtıyor her şey. Ben şunu iddia edebiliyorum; son genel kurulda Şadan Kalkavan hasbel kader başkan seçilmiş olsaydı da bu operasyon yine gündeme gelseydi, içerideki başkan da Aziz Yıldırım değil de Şadan Kalkavan olsaydı dün herkesin üzerinde Şadan Kalkavan tişörtleri vardı, yüzlerinde de Şadan Kalkavan maskesi. Savunulan şeyin başkanlık makamı olduğunu daha nasıl anlatabilirim bilmiyorum. Ha, tabii ki biri çıkıp diyebilir ki "Aziz Yıldırım demokratik yöntemlerle Fenerbahçe başkanlığından indirilebilecek olsaydı zaten bunlar olmazdı, yani Fenerbahçe'nin başkanı Aziz Yıldırım değil de x kişisi olsaydı zaten ülke futbolu hâlâ temizdi, bugün gündemde bir şike operasyonu filan yoktu", ona bir şey diyemem. Benim anlatmak istediğim şeyin çok net olduğunu düşünüyorum. Demiyorum ki %100 budur. Fenerbahçe camiasında Aziz Yıldırım'a kayıtsız şartsız, tapınma derecesinde destek veren bir kitle yok değil, var. Onlar için farklı olabilirdi işler belki de.

Bu işin şöyle sakıncalı bir boyutu da yok değil, bu dava sürecinin sonunda, işin arkasında olduğu iddia edilen siyasi boyut gerçekten varsa ve bu boyut amacına ulaşırsa Fenerbahçe'nin başkanı zaten değişecek. O zaman Aziz Yıldırım'ın yerine, atıyorum Murat Ülker veya Hamdi Akın geçerse Fenerbahçe taraftarının büyük bir kısmı ilk zamanlarda düşük dozda bir tepki verecek, sonrasında bir iki transfer ve sportif başarıyla birlikte "Neyse ya, sonuçta bu adamlar da senin benim gibi Fenerbahçeli ve kulüp için mesai harcıyorlar. Vizyon da var, belli, bakalım neler yapacaklar" noktasına çok kısa sürede gelecek. O saatten sonra dün yapılanların bugün anlamlı gözükenleri bile olabildiğince boş ve anlamsız gelecek. Elbette bazıları(mız) bugün durduğu yerde olacak o gün de, belki bu operasyonun perde arkasındaki amacına ulaştığından hareketle hayatında Fenerbahçe'yi yeniden konumlandıracak, belki tamamen çıkartacak, çıkartmaya çalışacak. Belki de yüreğine taş basıp kendini akıntıya bırakacak, bilemiyorum.

* NOT: "Ürkütücü Aziz Yıldırım Maskesi" tabirinin bazılarını rahatsız edebileceğini tahmin ettiğimden şu açıklamayı düşeyim: O maskeleri çoğu taraftar kafasının arkasına taktı. Hal böyle olunca sen sahaya bakarken simsiyah büyük gözlerle asabi bir şekilde insanların ensesinden gözünün içine bakan Aziz Yıldırım yüzlerinden oluşan bir deniz vardı tribünde. Kim ne derse desin, şu manzara ürkütücü yahu.

Çeviri: Totalbarca Menotti röportajı

2011-07-21T16:32:00.002+03:00

O kadar kafa patlatıp kendimce fikirlerimi yazıyorum, bu blog'un en çok okunan yazısı hâlâ The Guardian'ın Xavi röportajının çevirisi :) Sitem ediyor değilim, o çevirinin özellikle de Bülent Timurlenk'in blog'una linkini koymasından sonra patlaması çok şaşırtıcı değildi.

Yine bir çeviriyle buradayım. Geçen seferkiyle ilgili İngilizceme ve çeviri yeteneğime gelen eleştirilere rağmen bir kez daha soyunuyorum bu işe. Çeviri yöntemimi de belirteyim bu arada; orijinal metni kopyala-yapıştır, sonra çevir, çevirdikçe sil.

Bu sefer Totalbarca sitesinin El Pais'ten yaptığı çevirinin çevirisiyle birlikteyiz. Röportaj konuğu ise '78 Dünya Kupası'nı kazanan Arjantin milli takımının o dönemki hocası César Luis Menotti.

Arjantin milli takımına 1978 senesinde Dünya Kupası'nı kazandırmanın ötesinde, César Luis Menotti 1983-84 sezonunda Barcelona'yı da çalıştırmıştı, tıpkı River Plate, Boca Juniors ve Santos FC gibi diğer üst düzey takımları çalıştırdığı gibi. Menotti yakın zamanda El Pais'le oturup Guardiola'nın oyununun güzelliği, Arjantin'daki Messi saldırganlığı ve modern oyundaki Mourinholar denizini konuştu. Gerçekten efsanevi bir röportaj için okumaya devam edin.

Bu çeviri El Pais'teki röportajın çevirisidir (y.n. Bu blog girişi de o çevirinin çevirisidir). Orijinal röportaja buradan ulaşabilirsiniz.

Rosario!da 1938'de doğan El Flaco 'Sıska', futbolun en büyük kahinlerinden biridir. Burada Copa America, ulusal takımının güncel oyun planı ve Guardiol'anın Barça'sıyla Mourinho'nun Madrid'i hakkında konuşuyor.

Buluşma yeri Buenos Aires şehir merkezindeki ofisi. Sokaklar ve binanın içerisi soğuk. César Luis Menotti özür diliyor: Bu sabah kalorifer kazanı bozuldu. Bir tane alacaktım ben de, çünkü donuyorum. Masanın üzerindeki camın altında çocuklarının bir sürü fotoğrafı var. Üstünde yığınla kitap. Sollarında Eladia Blazquez'in Benim Şehrim, Benim İnsanlarım kitabı, Vazquez Montalban'ın La Aznaridad kitabı ve Tejeda'nın Kanımın Zavallı hali kitabı duruyor. Sağda eski bir salon sandalyesi ve çok uzun olmayan bir zaman önce burada olsaydık odayı dolduracak olan sigara dumanını anımsatan temiz bir kültablası.

P: Sigarayı bıraktığınızdan beri nasılsınız:

R: Kötü. Dediler ki 'İlk ay çok zor olacak ama sonra..." Yok, her ay daha beter canım çekiyor! Doktorlar hayatı daha uzun ve daha az zevkli kılmakta ısrarlı. Hayatımızı tatsızlaştırıyorlar, yaptıkları bu ve cerrahlar daha da beter! Şimdi böyle ufak bir zamazingoları var, Game Boy'a benziyor, bip bip, ve neymiş, ameliyat olmuşuz. Eski usul, yavaş, metotlu tedavi yok, ameliyat odasında kan bile görülmüyor.

P: Ameliyattan beri nasılsınız?

R: Bir şey değildi. Hastanede üç gün kaldım. Küçük bir şeydi, bana kalsa o şeyin alınmasına gerek olduğuna bile emin değildim, o yüzden doktora dedim ki 'Karar senin. Ben futboldan anlıyorum, ciğerden değil.' Bana sigara içmememi söyledi sonra, ama normal bir hayat yaşayabilirmişim. Kime göre normal? Benim normal hayatım senin normal hayatın gibi değil ki. Bir bağımlı için sigara inanılmaz bir partnerdir, bir dosttur. Benim için şimdi bir dostum yitti gitti, öldü ve dönüşü yok. Tek başımayken ve özellikle de yazarken çok arıyorum tütünü. Biri suratıma duman üflediğinde minnettar oluyorum. Restoran kapılarında arıyorum. Dün, bir adam bir barın kapısında bir puro çıkardı ve 'Dışarı çıkıyorum' dedi, 'Yok' dedim, 'gelebildiğin kadar yakınıma gel.'

P: Futbolu da bırakıyor musunuz?

R: Futbolun, birisinin aidiyet hissine ihanet ettiren boğuşmasının bir ödülü var. Huracan Arjantin futbolunu kurtarırken İspanya da beni futbolla barıştırdı; bana oyunla ilgili tutkumu geri verdiler. Onları daha ufak olanlarla oynarken izlemek ufak bir rahatlama oldu. Futbol kandırılmaktan hoşlandığım yegane alan. Futbol üç şey; zaman, boşluk ve kandırma. Ama şimdi zaman yok, boşluk bulamıyorsun ve beni asla kandıramıyor. Futbol dediklerinin benim anladığımdan başka bir şey olduğunu düşünecek kadar sıkılıyorum. Teknik direktörlerinin %99.9'unun Barcelona'nın oynadığı oyunu kıskanarak hayatını sürdürdüğünü söylüyorum. Herkes Guardiola gibi olmak istiyor. Ama çoğu nasıl olunur, onu da bilmiyor.

P: Diyorlar ki, büyük oyuncularla...

R: Yok yok, o cevabı ancak bir salak yutar, ben değil. Bu adam kenar çizgisinde durup sürekli 'Pas, pas, pas...' diyen bir adam değil ve ancak iyi oldukları için bunu kotarabiliyorlar. Guardiola'nın stratejisi bundan çok daha karmaşık. Bu idman, anlaşılır fikirler, oyuncularına bunu anlatma ve taraftarlar üzerinden kazanma ürünü. Guardiola gösterdi ki, kendisi oyuncularından daha önemli. Kendisi tabii ki tam tersini söylüyor. Ne diyecekti ki? Ben en iyisiyim mi? Ona da inanmıyor zaten. Ama gelin Guardiola'dan önceki Piqué'ye bakalım, Pedro'ya bakalım, Busquets'e bakalım. Iniesta'dan bahsetmiyorum bile. Hepsi fenomen şimdi. Gerçek şu ki, işin içindeki şans faktörü pek az.

P: Ne anlamda?

R: Tabii ki onlar için (Frank) Rijkaard tarafından açılmış bir yol vardı. Bazen giden hoca felaket bir enkaz bırakır. Rijkaard, bu anlamda halihazırda başarılmış bir şey bıraktı. Ama hepsinin ötesinde inanç oaradaydı. Hep derim ki, büyük bir yönetici çok iyi müzisyenlerle muhteşem bir orkestra oluşturabilir ve normal müzisyenlerle de hepsini akorda sokar ve güzel ses çıkarttırır.

P: O zaman oyuncularla ilgili olarak...

R: Guardiola'nın Guardiola olmasında oyuncularının payı olmadığını söylemek yalan olur. Bu yalandır. Eto'o'su vardı, Henry'si vardı, Ibra'sı vardı. Şimdi Villa'sı var. Ve sol bekte dört veya beş oyuncu geldi geçti. Mascherano'yu stoepr oynattı. Guardiola'nın adamları ciddiler ve bu ben de dahil olmak üzere kıskançlık yaratıyor. Başka bir şeyle de hemfikir olmam mümkün değil.

P: Ne gibi?

R: Mesela Cruyff'ın da (Barcelona stilini) ilk başlatan olduğu gibi. Takımı Guardiola'nın Barcelona'sı gibi oynatmaya çalışan ilk kişi César Menotti'ydi. Ve bu beni öldürdü. Çok fazla pas yapıyoruz diye ıslıklandık biz! Öncesi var mıydı bilmem ama, Maradona'yı 9 numara oynattım ben, Messi'nin şimdiki rolü gibi. Carrascı ve Marcos kenarlarda, Schuster Xavi'nin rolünde. Geri kalanı da soyunma odasına gidip iyi huylu oyuncularla sıfıra bağlanırdı. 'Böyle oynamaya devam edemeyiz' diyorlardı çünkü Schuster topu her Alexanco'ya verdiğinde bizi ıslıklıyorlardı. 3-0 öndeysek oley çekiyorlardı. Üstümüzde büyük yük oluşturuyordu bu durum. Ben bıraktığımda Migueli dedi ki, benden sonra başa geçecek hocanın 'adamı marke edin' diyen birisi olması durumunda oynamayı bırakacaktı, çünkü forvetlere yapışık olmaktan bıkmıştı. Bazen ortalıkta gözükmüyorlardı bile. Marke etmek için bir 9 numara arıyor ve bulamıyordu, bulamayınca da oynayamıyordu. Endülüslü olduğu için topa dokunarak oynamayı seviyordu ve iyi de oynardı ama uzun boylu ve güçlü olduğu için ayağı da çok iyiydi. Hayvan gibiydiler.

P: Barça'dan neden ayrıldınız?

R: Annem öldü, Arjantin'e demokrasi geldi ve ben de dönmek zorunda hissettim. Nuñez'le öğlen yemeği yedik, önüme açık çek koydu ve kalmam için hangi oyuncuları istediğimi sordu. Ben kimseyi istemediğimi, yapmaları gerekenin büyük oyunculardan, prestijli inanılmaz oyunculardan kurtulmak olduğunu ve gençlerin önünü tıkadığımı söyledim. Kral Kupası'nı kazandıktan sonraydı, ufak bir kupaydı sonuçta. Şimdi Madrid kazanıyor ve sanki Intercontinental'i (Kıtalararası Kupa) kazanmışlar gibi davranıyorlar. Neden bahsediyorduk?

P: Hocanın öneminden bahsediyordunuz.

R: Evet, odur. Hocanın önemini belirtmek için derin bir benzetme yapmak istedim. Profesör gibidir. Öğretmenlerin nasıl etkileri oldu üzerimizde? Adamına göre değişir. Eğer çok iyi idilerse %99. Kötülerse, sadece boktan. Matematikten nefret ederdim çünkü üç sene boyunca hayatım üç hoca yüzünden cehenneme döndü, her biri bir öncekinden daha aptaldı. Ama kimyaya aşık oldum çünkü hoca ilk gün geldi, sigara içerek tahtayı formüllerle doldurdu ve dedi ki 'Bütün bunları Salı gününe kadar öğrenmeniz lazım. Ama bu imkansız'. Sonra dedi ki 'Bunu bilin ki, hayat da kimya gibidir, tercüme etmeniz gerekir.'

P: Sanırım o profesöre pek itibar edilmiyordur...

R: İspanya'yı bilemem. Kültürsüzleştirme burada 50 yaşına bastı. Üzüntü verici. Marjinallik şimdi üst-orta sınıfa ulaştı. Günde sekiz saat çalışarak kendini mahvedenler vardı, şimdi insanlar hayatta kalabilmek için 14 saat çalışıyorlar ve şikayet de etmiyorlar. Buna bir de adı olsun olmasın zengin ülkelerin korkunç insanların güç kazanmasına izin vermesini ekleyin. İlk yaptıkları şey insanların aidiyet duygularını köreltmek oldu. Her şey onların artık, futbol bile. Hükümet bir sokak yaptığında sanki kendi ceplerinden ödemişler gibi yapıyorlar. Müziğimizi çaldılar, parklarımızı çaldılar, meydanlarımızı çaldılar, hatta futbolu bile. Bir de şaşırıyorlar, insanlar yorgun ve plazalarda yaşıyor diye.

P: Sizce anlıyorlar mı?

R: Tabii ki anlıyorlar. Bu düpedüz saçmalık. Şüpheci olmak istemem ama ben yılmaz bir kötümserim. Yaşadıklarıma, tecrübelerime dayanarak, ideolojik bir temeli olmaksızın, hormonal olarak Maksistim. Hayatımın 70 yılında gördüm ki, kapitalizmin yarattığı keşmekeş çevremdeki her şeyin içine etti, futbol dahil. Bu ülkenin hiç bir açıklaması yok. Geçenlerde Barcelona'dan buraya karides endüstrisini incelemek için gelen bir dostuma ne dedim biliyor musun?

P: Hayır, bilmiyorum

R: Arjantin jeopolitik devrimi başlatmadığına göre kimseye inanma. 3,000 kilometre boyunca 600,000 insanı topladık ve Matanzas civarında, tek başına dört milyon insan yaşıyor, eskiden bu rakam 500,000'di. 14 milyonluk bir şehirde yaşamanın imkanı yok. Hiç anlamı da yok. Bunlar sadece bütün bir ülkeyi kontrol edebilmek için oy potansiyeli, ötesi değil. Fakirlik bazıları için kârlı. Onlara inanmayın. Sokakta tek bir çocuk bile yokken bana yalan söylemeyin artık. Cro-Magnon'un ne olduğunu hatırlıyor musun?

P: Evet, Cro-Magnon diskotekinde yangın çıkmıştı.

R: Independiente'de oynuyordum o zamanlar. Skandaldı. Bir çok genç öldü ve aileleri kulüp sahiplerine dava açmak istedi, ne saçma fikir. Sonraki günlerde idmandan dönerken (sokakta)kaç tane (genç) var diye saymaya karar verdim. Bir kırmızı ışıkta dokuz tane, diğerinde sekiz. Köprüden evime kadar 120 tane yazdım, hepsi 15 yaşının altındaydı, Cro-Magnon'da ölenler gibi ölmeye gidiyorlardı, uyuşturucu, şiddet ve adaletsizlik yüzünden. Peki onların ölümlerinden kim sorumlu olacaktı?

P. What do you think of this “football for all” stance that this government has taken?

P: Hükümetin yaymaya çalıştığı 'herkes için futbol' duruşu konusunda ne düşünüyorsunuz?

R: Futbol halktan çalındı ve artık onlara ait değil. O nedenle, Arjantin milli takımının sadece seyircisi var. Futboldan anlayan kim varsa, o artık maçlara gitmiyor. Taraftarları, halkları yok artık, seyircileri var. Futbol bir ülkede ne rolü işgal edebilir? Bu bir iş koludur ve ne kadar iyi olursa olsun zamanı yiyip bitiren bir iş dalıdır. İyi bir şey değil. Ve bu geldiğimiz nokta işte. Futbol eğitimsel bir tutku, bir kendini ifade etme yeri. Hükümetlerin kâr amaçlı olmadıkları için bir gözetimi olabilir ancak. Ama onlar başka şeyleri gözetlediler, firmalara ve şimdi tarihi kulüpler yok oldu gitti bu yüzden. Hepsini imha ettiler. Kulüpleri 3 milyon Euro'ya satın alıp içine 300,000 koyup gerisini kendine alan yatırımcılar var. Bu ülkede spor, organize seviyede değerlendirirsek bir felaket. Bu ülkede spor ve turim bakanlığını birleştirdiler, sanki birisi hem kasap hem terzi olabilirmiş gibi! Bu çılgınlık. Ordu her zaman çok daha aptalca şeyleri sporun önüne koymuştur, daima.

P: Hiç teknik adamlığa dönme isteği duyuyor musunuz?

R: Evet, ama burada değil. Sahayı gördüğüm zaman gitar görmüş müzisyen gibi oluyorum ama burada değil, hiç bir şey için bunu hissetmiyorum. Bazen Barça'nın altyapı takımlarını görüyorum televizyondan ve kendi kendime diyorum ki 'Vasat yeteneğe sahip oyunculardan bir takım kurup kazanabilirim' ama oyuncular bana ancak altı ay dayanabilirler. Başkan 16 yaşına gelmeden takımın yarısını satar. Yazık.

P: (Julia) Grondona'yı suçlayan cepheden misiniz?

R: Hayır. Yani, bu Grondona'nın hatası tabii ki. Tanım gereği bir hata varsa herkesten çok onun hatası. Ama o tek başına değil. Diğer projeler nerede? Arjantin futbolunun Grondona'yla gittiği gevşeklik nereden çıktı? Korku da olabilir. O 35 senedir canı ne istiyorsa onu yapıyor. Burada olup biten ise daha ciddi bir şey. Harika kurumlar yok edildi, lokomotif, Platense. Olabilir, aynısı İspanya'da da oldu. Tenerife'ye bakın, Segunda B liginde veya Cadiz'in çaresizliğine. Cadiz'i severdim, hep hoşuma gitmişlerdir. Betis'i de çok severim. Colina Delisi (El Loco de la Colina - Arjantinli bir radyo karakteri) Betis'i çalıştırmam gerektiğini söylemişti. İkilem ise benim Atletico Madrid'den geliyor ve River'la (River Plate) imzalamış olmamdı ve bana tam da o hafta Betis'e gitmemi söyledi. Ölmek istedim, gerçekten, daima Betis'i çalıştırmak istemişimdir.

P: Arjantin'de, Guardiola gibi bir figür çıkamaz mı?

R: Hayır, sadece bir tane Guardiola var ama eğer çıkabilseydi de varlığını sürdürmesine izin vermezledri. Daha ortaya çıkamadan süikaste uğrardı. Bizim burada şimdi Mourinho'lar var ve onun gibiler, sadece kazanmayı düşünebilenler ve kaybettiklerinde de hatayı asla üstlenmeyenler. Bu türü çok uzun zamandır biliyoruz aslında. Çok dev çelişkileri vardır. Yine geçenlerde bir dordum İspanya'ya gitti ve Mourinho'nun idmanlarını izledi. Sonra Pep'in idmanını da görmeye gitti. Çok farklı antrenman yapmadıklarını söyledi, yaptıklarının çok benzediğini. Mou çok iyi çalıştırıyor. Kavramsal olarak, ikisi çok benzer. Ama sahada, gerçeğin saatinde ortak hiç bir noktaları yok. Bir sürü Mourinho var. Sadece bir tane Guardiola var. Barça ve İspanyol milli takımı futbola büyük kazanç oldular ve ben bundan dolayı onlara teşekkür ediyorum. Son noktada, Luis Aragones boğa güreşçisi olmayı kabul etti, boğa olmaktan vazgeçti. Zamanında söylemiştim ona, İspanyol futbolu tanımlanmalı, adı konmalı demiştim ve delirmişti, ama yine de çok severim Luis'i.

P: Del Bosque Busquets gibi olmak istediğini söylemişti, en uzunu. Peki ya siz, kim olmak isterdiniz?

R: Busquets'in ne yaptığı aşikar. İspanyol futbolunun bize verdiği en büyük yeteneklerden biri. O bir keşif. Onu ilk gördüğümde bir dostumu aradım ve dedim ki 'Yok olmuş bir türün futbolcusunu gördüm'. O bir deli. Benim hayatımda gördüklerimin en iyisi Pele'ydi. Sanırım ben Pele gibi olmak isterdim. Sizi her zaman şaşırtmayı becerebilecek kapasitedeydi, örneğin kafa topuna çıkardı, biraz daha yükselip topu göğsüyle durdururdu. Ne yapacağını asla kestiremezdiniz.

P: Messi gibi yani...

R: Bana göre futbolun dört kralı var ve beşincisi henüz doğmadı. Di Stefano, Pele, Cruyff ve Maradona. Şimdi hepimiz beşinciyi bekliyoruz, bu Messi olabilir, veya kimse olamaya da bilir. O en yakını. Ama ona bu tacı daha bir beş sene daha takamayız. Messi'ye o tacı takabilmemiz için onu Barcelona dışında görmemiz lazım, Maradona'nın Napoli'de yaptığı gibi. O takım bir bandoydu, Maradona'yla orkestraya dönüşmüştü. Messi bir hazine, harikulade bir şey ama ne olacağını göreceğiz. Bu zamanın dünyasında en iyi olmak için bir şey göstermek zorunda değil. Ama en iyi olmak için bir adımı eksik. Beşinci kral olarak taca ulaşacağından şüphem yok, ama şimdilik değil. Yalnız asıl güzel olan ne biliyor musun?

P: Hayır...

R: Messi öğreniyor. Önceleri ne zaman topu alsa maçı nasıl kazanacağını düşünüyordu. Evrildi. Ustanın elinin değdiğini oradan anlayabiliyorsun. Pep olmasaydı bu oyuncular nerede olurlardı? Pique'yi Pep'si hayal edebiliyor musun?

P: Ben edemem.

R: Pique Franz Beckenbauer oldu. İnanılmaz yetenekli bir futbolcu oldu. Ama başka herhangi bir teknik adamın ona Pep'in verdiği izni vereceğinden şüpheliyim. Bu serbestlik de değil. Sahada kimseye özgürlük vermezsin. Bilgiyle kazanılır o. Senin mesleğinde mesela, git ve bir gerizekalıya özgürlük ver, gazeteni batırır. Aynı şey. Oyunculara ne yapmaları gerektiğini söylemen gerekir çünkü kendiliğinden yapamazlar. Bir kapsam içerisinde özgürce oynarlar ve işler görürler. Pique canının istediğini yapmıyor. Barça içinde mutlak bir serbestlik yok. Oyunculara kendilerini çok serbest ve çok mutlu hissettirecek standartlar var, ama o standartlar oradalar, yerli yerinde.

P: 4-2-3, 3-4-3, bunlardan bahsediyorsunuz...

R: Yok canım, o senin dediğin telefon numarası. 4-2-3-1, 3-4-5-1. Bir keresinde Di Stefano'ya 2-3-5 oynamanın nasıl mümkün olduğunu sordular, o da dedi ki 'Ne zannediyorsunuz ki, daha öncesinde iki kişiyle beş kişiyi tutmaya çalışan götler olduğumuzu mu?'

P: Pep'le bir kaç sene evvel teknik direktör olmak istediğinde görüşmüştünüz. Onda o zaman ne gördünüz?

R: Bir konuda farklıydı; buraya kafasında çok net fikirlerle geldi. Buraya diğerleri gibi benden ilham istemeye gelmedi, onları sanki bir mesihmişim gibi bir yola sokmam değildi aradığı. Bir fikri vardı, buraya onunla geldi, onunla gitti. Gerçeğin arayışı içerisinde bana gelen genç hocalardan bıktım. Pep buraya ne yapması gerektiğini söyleyecek birinin arayışında gelmedi. Zaten biliyordu. Bu beni üzüyor çünkü ateş altında artık.

P: Sanırım bunu ilk günden beri bekliyordur.

R: Bir avantajı var, ne olursa olsun kimsenin değiştiremeyeceği bir geçmişi var. Birinin anılarında kendisine hizmet eden geçmişinden aldıkları vardır. Birisi şayet geçmişe sahip değilse, bugünün hizmeti bir işe yaramaz. Madrid daha fazla oyuncuyla anlaşabilir, sonunda herkesi toplayabilir ve kazanabilir ama Camp Nou'daki El Clasico'daki 5-0 sonsuza kadar orada kalacak. Düşünüyorum da, o maçtaki gibi bir oyunu aklım almıyor, ne gördüm, ne oynadım. Mourinho'yu ömrünün sonuna kadar fethetti.

P: Ondan sonra saçmaladılar demiştiniz.

R: Benim mahallemde ona patilerin sıçmak deriz. Kendini vurdu. Higain, Adebayor, Benzema ve Kaka'nın kulübede başladığı bir sonraki maçı gördüm düşündüm ki; tabii, kazanacak ama kendini bir kez daha vurdu. Çok uzun zamandır gördüğüm en büyük korkaklıktı bu. Ve bu Madrid'de pek hoş karşılanmaz. Boğa öldürülemedi ve boğa güreşçisi kaçtı ve bir daha da boğanın yanına bile yaklaşamadı. Ama olan biten gerçekten çok ağırdı. Bir clasico derbisinden o şekilde çıktığını hatırlayan yoktur. Ben hatırlamıyorum. Çok zordu, çok çok zor.

P: Arjantin'in Messi'ye bu kadar kötü davranmasının arkasında ne var?

R: Arjantin futbolu kültürsüzleştirmeye maruz kaldı derken, Borges'i kastetmiyorum. Futbol kültürü eğer kötüysen diğer on kişinin de mahvolduğu bir şeydi. Bir gün, hiç unutmam, maçın bitimine bir dakika kala faul kazandırdım. Herkes ileri gitti, kafa golü için. Kale çizgisinde bir savunmacı vardı ve topu durdurdu. Bir ay boyunca bana 'Bir frikik varsa Menotti atsın' diye dalga geçtiler. Arjantin'de neler olup bittiğini biraz olsun anlatabildim mi?

P: Anlıyorum.

R: Futbol hayat gibi. Sabahın altısında kalkıp hayatının kadınını aramazsın. Onu ya bulursun, ya bulamazsın. Her topa değdiğinde kazanmanı isterler. Felakettir, korkunçtur. Eğer pas verecek oyuncumuz yoksa neden oyun kurucumuz var ki? Barcelona'da insanların pas vermek istediği bir sürü asistçi var. Golden çok pas var. Ve bu onların yapmaya çalıştığı şey, pas yapmak. O kadar zor değil. Biliyorum Batista'nın da niyeti iyi ama...

P: Barcelona gibi oynamalarını istiyor.

R: Salaklar... Ne zannediyorlar ki, Juan Manuel Serrat gibi şarkı söylemek kolay mı? Hayır, bu imkansız. Batista'nın ben hastaneye yatar yatmaz beni aradığını biliyor musun? Elemanı severim ama beni gerçekten zorluyor. Dedi ki 'Hey ihtiyar, niye kendini mahvetmeyi bırakıp kendini sigara içmekten daha önemli şeylere adamıyorsun?'

P: Dinlediniz mi onu?

R: Artık sigara içmiyorum ve daha önce yazdıklarım ve sakladığım röportajlarımı içeren bir kitap yazmaya çalışıyorum. Nasıl bir şey çıkar bilmem, veya futbolun hangi gizemlerini keşfedeceğimi de...

Adaş...

2011-07-21T08:48:00.006+03:00

Barış Eymen, Antu forumu günlerinin en büyük kazanımlarından biri benim için. Orada muhalif olmak hain olmakla hemen hemen eşdeğer olduğu için fazla barınamayanlardandır ama ne gözünü budaktan sakınır, ne lafını. Benim gibi 30'lu yaşlarında olanların "Babalarmızdan dinlediğimiz Fenerbahçe" lafı dilinden düşmez ya, akranız sanırım, o hâlâ babalarımızdan dinlediğimiz Fenerbahçe'yi arar, özler. Unutmamıştır. Hâlâ ona dönebilmek için savaş verir gücü yettiğince.

Çok da sağlam okur, ve ağır. Benim rahmetli peder gibi, Kemal Tahir ortasındadır okuduklarının. Çoğu atıp tutanın aksine, ciddi tarih bilir. Hem Osmanlı, hem Cumhuriyet, hem Fenerbahçe tarihi. Bu konularda benim bildiğimden çok fazlasını unuttuğu vardır.

Hem yazıda, hem konuşmada lisanına da hastayım. Severim eski Türkçe de, o lisanın kulağa verdiği tınıyı da. Benim hasbel kader bir yerlerde yazabildiğim bir ortamda onun bizi 140 karakterlik tweet'leriyle idare etmek zorunda bırakmış olması kayıptır kendi adıma. Blog'u da vardı ama illallah dedi kapattı.

Aşağıda 3 Temmuz'dan bu yana yazdığı tweet'leri derledim, izin filan da almadım edepsizce! Madem o birleştirmiyor, ben birleştireyim dedim. %100 aynı fikirde olduğum yerler var, çok katılmadığım, fazla sert bulduğum yerler var. Benim umudumu kaybettiğim konularda onun hâlâ inatla (iyi ki) savunduğu yerler var.

Kimine fazla hamasi ve sert gelebilir, yüzünüzü ekşittirecektir muhtemelen. Bu ülkenin, bu camianın bize pompaladığı hamasetin yanında onunki daha gerçek, daha elle tutulabilirdir. Yüz ekşimesi ise zaten eksik olmaz halde, varsın bir kez de adaşım yüzünden ekşisin yüzünüz. Buyrun efendim...

Türkiye Cumhuriyeti'nde cumhurun başı olmak ile Fenerbahçe'nin başı olmak aynı şeydir. Fenerbahçe ne semt ne de zümre takımıdır. Fenerbahçe halktır... Bugün susanlar, devran döndüğünde "Fenerbahçeliyim" demesin.

25 milyon Fenerbahçe taraftarı ve Fenerbahçe'nin en büyük STÖ olduğu yalan... O işlerin mezarı takvim 21. yy'a döndüğünde çoktan kazılmıştı. Sayının az olması, tepkinin öz olmasının önünde engel değil. Yeter ki koordine olunsun. Daha doğrusu yeter ki "Ne oluyor?" denmek istensin. Tribündeki "çekirdekçi" dediğine büyüklük taslamadan, oturarak izleyen tezahürat yapana "it" gözüyle bakmadan bir ve büyük olur Fenerbahçe. Bugün Fenerbahçe'nin medyası yok. Her kriz anında kaybolan yönetim yine yok. Yaralı parmağa işeyen muhalefet hiç yok. Sadece taraftarı var. Fenerbahçe'nin taraftar büyüklüğü, kulübün başına bir iş geldiğinde sokağa haykırmaya fırlayan insan sayısıyla doğru orantılıdır.

Fenerbahçe'siz bir milli lig hem Fenerbahçe için hem düşmanlığı çekilmez ve açık hale gelen Anadolu için daha hayırlı olur belki de - İ.Çupi

Bu kavga şikeye karşı ise amenna. Ama hedef "eşhas üzerinden Fenerbahçe" ise başta siyasi irade, sonra kolluk olmak üzere herkes pişman olur. Fenerbahçe'deki derin tepkisizliğin sebeplerinden bazıları, yıllardır yaratılan sevgisizlik ortamı ve kitle reflekslerinin yok edilmesidir. "Mağrur olma padişahım, senden büyük Allah var" sözünü unutan kulüp yönetimleri, siyasi iktidara "okunacak ders" olsun. Toplumun çakmak taşı her zaman sosyo-ekonomik olaylar değildir. Kitlelere zerk edilen "sadece biz mi?" duygusu da rövanş arzusu yaratır. Fenerbahçe, Fenerbahçe olmaktan çıkarılıp monşer takımı yapılmaya çalışılırken, endişemiz böyle zor zamanlar içindi. Şanlıurfa'da ve sair muhitlerde "Fenerbahçe neden bizden kaçtı?" diye ağlayan çocukların babasından dünkü yüksek aidiyeti bekleyemezsin.

Biz lisanslı ürünler ve plastik kartlarla kendimize sunî bir Fenerbahçelilik yaratıp, Bağdat Caddesi'ne hapsolurken kitleye arkamızı döndük. İstiklâl Harbi sürecinde cepheden kaçan, sonra dönen binlerce eratın da sebepleri vardı. Marifet, liderlik yapıp kitleyi savaşa dahil etmek.

Ey Fenerbahçeli! Kulübüne "hayatın tam da içinde" yani sokakta, yani stadyumda sahip çıkmak için Pazar akşamı Bağdat Caddesi'ne...

Rasim Ozan Kütahyalı'nın iddia makamının mensubu olduğu bir davada sanık olmak Fenerbahçelilerin üzüleceği bir şey olamaz.

Mert dayanır, namert kaçar. Meydan gümbür gümbürdenir. Şahlar şahı divan açar. Divan gümbür gümbürdenir.

Bazıları tepki için "Kulüp kapatılsın" falan diyor. Kulübü kuranların, ona gönül verenlerin kemiklerini sızlatmayın. Fenerbahçe kapatılamaz. Süreç içinde adliye önünde toplanan Fenerbahçe taraftarlarından çıkacak çok ders var. Tahakküm altındaki hukuka başkaldırı böyle başlasın. Ve birileri de düşünsün; "Buradaki sayının binleri bulması işten değilken, ne yaptık da Fenerbahçe taraftarının reflekslerini erittik?" diye. Türkiye'de adalet, demokrasi, insan hakları yok. Hiç olmadı. Düzen "kör tuttuğunu" düzeni. Hele kör bir de muktedirse halkın üstünden inmez. Son yıllarda ne kadar değişmiş olursa olsun, Fenerbahçe taraftarı hâlâ bu ülkenin bir numaralı inisiyatif sahibi kitlesidir.

Fenerbahçe taraftarı, direkler arasından çıkan lise monşerlerine ve onların "asla asıl unsur kabul edilmeyen" kitlelerine benzemez. Fenerbahçe taraftarı, emniyetten yediği sopanın üstüne giyinip kuşanıp "özür dilemeye" giden semt takımı mensubu kofti anarşistlere benzemez.

Lokomotif(ler)i olmadan yola devam eden tek tren, Fenerbahçe... Aynı anda hem cesaret hem de yüreksizlik örnekleri... Halit Deringör gibi değerlere sırt dönüp, Fenerbahçe'yi sırtlanlarla doldurmak, bizi bugünlere getiren hatalar zincirinin baş halkasıydı. Kemal Tahir'in, Kurt Kanunu'nda Kara Kemal'e söylettiği "müteakip" cümleler Aziz Yıldırım'ın tecrübe ettiği şeyleri gayet güzel açıklıyor.

Bizim memleketimizde, suikastçılığa yakın serserilerle iş yapmaya kalkmak kuduz kaplana binmektir. Sürsen ipe götürür, ineyim desen paralar. Fenerium'a alışverişe koşulmasından daha mânâlı olacak şey, belli platformlarda (bilhassa çocuk) taraftarlara bedava forma vb. dağıtmaktır. "Lisanslı ürün, taraftar kart" denerek kaybedilen kitleselliği tekrar kazanma zamanı. Dar gelirli Fenerbahçeliler olmadan, Fenerbahçe olmaz. Devamlı "Camianın değerli isimleri nerede?" falan deniyor ama anlı şanlı Fenerbahçe dernekleri nerede peki? Bir açıklama zor mu geliyor? Madem tepkiler üyelerin münferiden tasarrufları şeklinde vurgulanacak, gruplar ve dernekler niye var? Mutlu zamanlarda aferin almak için mi? Haksızlığa karşı çıkışın mümessili olmaktan imtina eden Fenerbahçe tribün grupları ve dernekleri, timsal olma iddiasında da bulunmasın.

Fenerbahçe kongresinin, değil Başbakan'ı, herhangi bir siyasiyi ihraç edip, uzun süre bunun arkasında durabileceğine nedense inanmıyorum. Acı gerçeği kabul edelim; eski Fenerbahçe reflekslerini bugün yalnızca bir kaç on bin kişilik "romantik-fanatik" taraftar gösterebilir. Siyasi iktidarlar ile sadece 27 Mayıs'ta, o da kısacık, didişmiş kulüplerin bugün ceketi omuzdan sallandırmasını beklemek safdillik. Bir şey yapılacaksa, kitleler yapar. Hani zamanında "bunları alın" denen, resmi siteden kolluğa hedef gösterilen kitleler.

Metris'e neden gidiliyor? "Alın bunların hepsini" ve "Vurdururum sizi" geçmişe mi gömüldü? Özne şaşıyor, yüklem şaşırtıyor. Şike değil de ihalelerden bahsediliyor. Öyleyse Fenerbahçe'ye yaramayacak dolarlar üzerinden Fenerbahçe'ye zarar gelmesi meşru mu oluyor? Bu süreçte, bir zamanlar Kaf Dağı'nda ikamet eden yöneticilerden çok taraftarın tepki vermesi Fenerbahçe'nin gururu, idarecilerin utancıdır. İşler iyi giderken çıkıp, Rüştü Dağlaroğlu'nun "İşgal Kuvvetleri" üzerinden otoriteye ayar vermesini anlatmak kolay. Hani aynı basiret?

Siz yöneticiler şuna "Biz Fenerbahçe'yi biraz da bizi toplum gözünde muteber kıldığı ve türlü iş sahaları açıldığı için sevdik" desenize. Faik Işık'ın bize sordurması gereken soru : Neden bu adamın % 1'ini konuşan kimse olmadı Fenerbahçe kurullarında ve derneklerinde? Fenerbahçe'nin adının "sonuna kadar" karıştırıldığı bir hadisede FBTV'nin üç maymunu oynamasının sebebi yöneticiler - iktidar ilişkisidir.

M.Ali Aydınlar, hep TFF Başkanı kalsın. Maazallah, Fenerbahçe'ye başkan falan olursa, kulubü küllüm yakar bu halleriyle. Fenerbahçe'nin başına ne geldiyse "Biz bilmeyiz, yöneticiler bilir" düşüncesi yüzünden geldi ve camiada hâlâ böyle düşünenler var. Yazık. Fenerbahçe'de bu süreç ile ilgili açıklamalar bile "yalanlama" temelinden yapılıyor.. Ah ulan "alaturka kurumsallık", ömrümüzü yedin.

Sana kaç kişi yalvardı Aziz Başkan? Kulübe Galatasaraylı doldurma, diye. Fenerbahçe ruhu elden gidiyor, diye. Biz ruhu çağırıyoruz, ruh bizi. "Fenerbahçe'yi seven, Fenerbahçelinin seveceği insanları göreve getirin" diye kendini paralayanlar bile rantçı ilan edildi süreç içinde. Seni tavaf edenler kendilerine yeni Kâbe ararken, senin kırıp döktüğün insanlar şimdi senin için kırıp dökmeye hazır bekliyorlar Aziz Başkan. Önce muktedirin dümen suyunda Suriye'ye gidip, sonradan iktidar nehrinde dümeni akıntıya karşı kırmaksa sebep, yazık ettiniz Fenerbahçe'ye...

A.Yıldırım t-shirtü yapıp, 10 TL'ye satmakla sineğin yağını çıkartmak arasındaki farkı biri bana söyleyebilir mi? Fırsatçılıktan öleceksiniz. Fenerium ve onun başındakiler için "Fenerbahçe Taraftarı" diye bir şey yoktur. Söğüş vardır, yolunacak kaz vardır, kerizler vardır. Tarafmış, Baransuymuş, oymuş buymuş, Feenerbahçe'yi yıkamaz. Kendi içindekilerin halka düşman olması yerle bir eder Fenerbahçe'yi. "Fenerbahçe'yi izlememizi işgal kuvvetleri bile engelleyemedi" cümlesindeki "biz"in kim olduğunu sanıyorsunuz? Zenginler mi? Halktı onlar.

10 TL bir sürü insan için para değil ama 10 TL verip o t-shirtü alamayacağı için ciğeri yanacak insanların, halkın düşmanısın Fenerium. İnsanların hüznüne, kederine ve öfkesine ellerini ovuşturup para bekleyerek baktığın için, mezar soyguncusundan hiçbir farkın yok Fenerium.

NOT: "Artık yazmıyor" demiştim ama yazıyı blog'a girdikten sonra gördüm, Papazın Çayırı'nda döktürmüş, linki şurada.

Ceza belliyse...

2011-07-18T12:42:00.003+03:00

...neyi bekliyoruz?

Fenerbahçe şike mi yapmış, kanaat bu şekilde oluşturuldu. TÜM kamuoyu Fenerbahçe'nin 2010-11 sezonunda kazandığı şampiyonluğu saha dışında birilerini bağlayarak kazandığına artık TAMAMEN EMİN. Nitekim Aziz Yıldırım değil miydi "Futbol saha içinde kazanılmıyormuş bunu öğrendim" diyen. Varsın bunu söyledikten sonraki sözleri altyapı ve finansal yapılanma, yani başarıya giden yoldaki sportif değil kurumsal yapılanmayla ilgili sözler olsun. Kimin umrunda?!

Sezon boyu her Fenerbahçeli her Fenerbahçe maçını yüreği ağzında izledi. Üç penaltılı Ankaragücü maçı hariç, Fenerbahçe taraftarının arkasına yaslanıp izleyebildiği maçı olmadı. Satın alınan (?) maçlardan birinde senaryo o kadar ince yazılmıştı ki, devre arasında soyunma odasına 3-1 yenik gidildi. Kimse şüphelenmesin diye yazılan bu senaryoda ikinci yarı bulunan dört golle dikkat çekilmemesi planlanmıştı. Dahice!

Benzeri şekilde maç başlar başlamaz gol yenilen Eskişehirspor maçında bir tek kafası sahada futbol oynamak dışındaki şeylere basmayan Batuhan Karadeniz'e anlatılamamıştı maçın bağlandığı ki direkten dönen o şuta imza attı. Girseydi tüm plan yatacaktı, neyse ki gol olmadı o pozisyon. Veya belki de, bilakis, bilerek kaçırdı Batuhan o golü. Böylelikle "Şike olsa o gol kaçar mıydı" diyecektik. Dahice!

Sivasspor maçında da, Korcan maç 1-0'ken ve Fenerbahçe deli gibi yüklenip ikinciyi bulmak, rahatlamak isterken o pozisyonları kurtardığında Selçuk'un 30 metreden üstüne vuracağı şutu almayı çoktan planlamıştı. Volkan Demirel'in aynı golden yemesi de planın bir parçasıydı. Volkan Demirel'e de mi para gitmişti? Yoksa bu da hedef şaşırtma, ileride çıkması olası iddiaları çürütme için en başından planlanmış hamlelerden biri miydi? Dahice!

Burada Fenerbahçe şike yaptı, oyuncu bağladı, teşvik gönderdi filan değil konu. Bu artık son derece aşikar değil mi? Ana akım medyanın yarım adım kenarına atıp baktığınızda gördüğünüz "NATO müteahhidi" iddialarıyla http://www.blogger.com/img/blank.gifşike iddialarının birbirine karışmış olması hiç midenizi bulandırmıyorsa tam bu ülkenin gündemine göre bir mideniz var demektir. Hazım kolaylaşmış belli ki.

NTVSpor'a yazdığım 23:59 yazısında anlatmaya çalıştım. Olay tamamiyle ülkede el değiştiren kimi güçlerin futbola da tamamen sahip olma çabasıdır. Ki bu bile ikincil amaçtır, birincil amaç o el değiştiren gücün kamuoyu üzerinde yaratmak istediği "Canımızın istediği herkese, istediğimiz şekilde dokunuruz, suçlarız, kamuoyu önünde itibarını sıfıra indirip kenara atarız" intibaıdır.

Buna inandırılmak isteniyoruz. Gücü elinde tutanlar, ellerinde somut delil olmaksızın, yürütecekleri topyekün medya kampanyalarıyla sizi her şeye inandırabileceğinin ispatı peşinde. Aziz Yıldırım çete lideri, Şekip Mosturoğlu onun yancısı, İbrahim Akın hem şikeci, hem itirafçı.

Konu Fenerbahçe'yle başladı çünkü en dokunulmaz gözüken, iyi-kötü, ne olursa olsun medyada en çok ses getiren isim hep Fenerbahçe olmuştur. Ama onunla kalmadı, şu anda tutuklu isimler içinde gözaltına alınan isimlerden pek azı olsa da, bu sözde soruşturma devam ettikçe bu toplu itibarsızlaştırma ve "Bu adamları bile bu hallere sokabiliyorlarsa kimbilir bana neler yapabilirler?" sorusunu sordurtacak korkutma ve sindirme operasyonu daha pek çok isme, pek çok camiaya dokunacak. Ta ki kimse ağzını açıp "Sen kirlisin, ben temizim, cezan neyse çekeceksin" diyemeyecek hale gelene kadar. Herkes "Sıra bizde galiba, o yüzden ağzımı açarken dikkat edeyim" diyecek hale gelene kadar.

Bu 3 Temmuz'da başlamadı. Bu sözde soruşturma bittiğinde de bitmeyecek. Benim bu satırlarda veya NTVSpor'daki köşemde yazdığım yazılarda savunduğumun SADECE Fenerbahçe olduğunu zanneden varsa da, irdak yollarındaki tıkanıklığı giderebilmek için kafasını biraz soğuk suya tutsun. Malum, havalar da sıcak, iyi gelir.

Harry Potter bitti...

2011-07-18T08:43:00.004+03:00

Kitap okurken fantastik seriler doğrudan ilgi alanıma girmedi pek. Kitap seçimlerimi babamın tavsiyelerine göre yapmaya başladığım andan itibaren polisiye maceralar ağırlık kazandı okuduklarım içinde. Kendi kendime sevdiğim Ferhan Şensoy, Atilla Atalay gibi isimlerin yanına John L. Carre, Robert Ludlum ağırlık kazandı. O nedenle ne Yüzüklerin Efendisi serisiyle, ne Harry Potter serisiyle alakam oldu, filmleri çıkmadan önce.

2001 kışında arka arkaya vizyona girmiş iki film de. IMDb'ye göre, Harry Potter - Felsefe Taşı Kasım'da girmiş, Yüzüklerin Efendisi - Yüzük Kardeşliği Aralık'ta.

Potter hiç ilgimi çekmemişti başta, fazla 'çocuk işi' geliyordu, karakterlerin velet olması, işin içinde büyücülük okulu filan olması hasebiyle. Kulaktan dolma tabii ki. Yüzüklerin Efendisi serisinin ilk filmini izledikten sonra ise direk kitaplarına sardım. Önce ilk kitabı okudum, sonra ikinciyi. İkinci film gelmeden askere gittim, askerde üçüncüyü okudum. Yemin töreni sonrası evci iznine çıktığımda annemle ikinci filmi de izledik Gaziantep'te, sinemada. Türkçe dublajlı! Üçüncüyü de bitirdikten sonra serinin başına dönüp Hobbit'i okudum, sonra da sabır sınavı verip Silmarillion'u. Harry Potter hâlâ radarıma girememişti.

Sanırım, arkadaş arasındaki tabiriyle Harry Potter ve Obez Prens (Melez Prens yani) filminin fragmanıyla "Dur lan, bu seri güzelleşmiş galiba" diyip merak sardım. Yine de kitaplarına bulaşmadım, çok geç kalmıştım çünkü. Melez Prens gerçekten karanlık atmosferi ve akışıyla "Bundan sonrası izlenir" dedirtti. Elbette sonrasında serinin diğer filmlerini de bulup izledim. 2001'deki ilk önyargılarımın serinin ilk filmleriyle çok da boş olmadığını gördüm. Traş oyunculuklar, naif atmosfer. Ama serinin bütün filmlerini arka arkaya izleyince bunun rayına oturduğu görülüyor. Kitapları okuyanlar benzer durumun kitaplarda da olduğunu söylüyordu.

Nitekim Melez Prens'i sinemada izledikten sonra serinin son kitabı olan Ölüm Yadigarları'nı okuma kararı aldım. Sanırım serinin en kalın kitabı bir solukta bitti. Ne olacak diye merakımdan hızlı hızlı okuduğum kimi sayfalara sonra geri dönmek zorunda kaldığımı hatırlıyorum. Güzeldi, beklendiği gibi devam etti hikaye ve bitti. Serinin başka bir kitabını okumuş değilim sonrasında da ama niyetim var en baştan hepsini okumaya. İlkini aldım, tatili bekliyor.

Spoiler vermeden ötesine geçmek zor ama, final kitabını iki film olarak çekme kararını takdir etmiştim. Nitekim ilk film hikayenin sindire sindire gideceği sinyallerini vermiş, tam zurnanın zırt dediği yerde pası ikinci filme atmıştı. Dün akşam finalin de finalini izledik, çıktığımızda, tabiri caizse 'doymamıştık'.

Açıkcası kitabı da hızlı okuduğum için detayına giremeyeceğim, filmi bitirdikten sonra kitabı bir kez daha okumam gerektiğini de düşündüm. Ancak beklediğim duygusal baskı ve yoğunluğu bulamadım filmde. Neticede 10 senelik bir seri bitiyor film olarak, yedi kitaplık serinin sonu. Dramatik, trajik bir çok nokta var. Film zayıf kalıyor hemen hepsinde. Ne ölenlere adam gibi üzülmene fırsat veriyor, ne hayatta kalanlara adam gibi sevinmene. Hani öyle çok aşmış beklentilerle de gitmedim filme çünkü sonuçta sonunu biliyordum. Sinema olarak, film olarak, eğlence olarak beklentilerim olabilirdi ancak, ki onu da son iki üç filmle seri kendisi yaratmıştı. Nitekim, olmadı, olamadı...

Belki Bluray'i çıktığında bir extended edition / director's cut filan olur da onlarda buluruz teselliyi.

Düzeltme: Serinin en kalın kitabı demiştim son kitap için, beşinci kitap olan Zümrüt-ü Anka Yoldaşlığı kitabıymış en kalını, düzeltme geldi Twitter'da Göktuğ Açıkses'ten, teşekkürler.

Fenerbahçe 2011-12 formaları

2011-07-15T10:28:00.006+03:00

Fenerbahçe futbol takımının 2011-12 sezonunda, hangi ligde giyeceği belli olmayan formaları tanıtıldı. Son bir kaç sezondur defileyle, yurt dışı kampı dönüşü, yani daha geç tarihlerde tanıtılan formalar bu sene kulübün resmi internet sitesinden, fotoğraflarla tanıtıldı. Gelen haberler defile yapılmaması kararının bu şike mevzularından önce alındığı. Defile olayı zaten çok tat vermiyordu, bu sene zamanlama ve şekil açısından da iyi olmuş.

Kısa bir değerlendirme yapacağım formalar için.

Klasik çubuklu yine klasik çubuklu. Hemen her Fenerbahçelinin gardrobunda, lisanslısı, çakması bir tane var bunlardan desem biraz abartmış olurum ama olsun. Koleksiyoncular için ise "Neden bir çubuklu daha alayım?" sorusu gelir gündeme zaman zaman. Bu çubuklu beni uzun zaman sonra heyecanlandırdı, ne yalan söyleyeyim. Kumaşın kendinden olan dokusu resmi siteden aldığım bu fotoğrafa zum yapınca görülebiliyor. Lacivert çubuklardaki hafif ton değişimi de zevkli olmuş. Güzel forma.

Bu sene forma alırsam ilk alacağım bu olacaktır sanırım, zira sarı formam yok. Bir önceki sarı formayı her nedense almamıştım, bu sempatik geldi, sapsarı. Şortu, tozluğuyla komple alınabilir. Bu formada da çubukludaki gibi kumaş kendinden desenli, zigzag şeklinde.

Bu Arjantin forma konusunda tam karar veremedim. Yani Fenerbahçe neden beyaz - mavi - açık mavi forma yapar orası karışık. Bundan önce neden turkuaz, forforlu sarı ve antrasit forma yaptıysa ondan tabii, cevap belli. Çubuklu forma yorumunda dediğim gibi "Neden bir çubuklu forma daha alayım?" sorusunu soracak kadar çok çubuklu forması olan adama satacak forma çıkartmak zorunda kulüp. Bu tamamen ekonomik ve ticari, yani Cem Yılmaz'la dilimize giren tabiriyle 'duygusal'! Ama neden yani? Diyelim alternatif çubuklu çıkartmak için kendinizi zorunlu hissettiniz, neden iki farklı tonda mavi kullanıyorsunuz? Bu forma ilk görüldüğü andaki izlenimiyle Fenerbahçe forması değil. Yine de takım tarafından giyilirse, hele bir de olur da alakasız bir maçta galibiyete filan tanık olursa uğur ayaklarıyla filan göz alıştırılabilir.

Zırh forma diye dahice isimlendirilen bu arkadaş ise felaket kötü. Gerçekten. Yani Arjantin formanın bile biraz izahı var işte ama bunun yok. Ne koyu kısmı bir şeye benziyor, ne altın sarısı kısım göz dolduruyor. Facia. Bir de tutup takımdaki en sevdiğim (!) oyuncu olan Emre Belözoğlu'na giydirmişler ki iyice bayılayım (!)

2007-08 sezonundaki kaleci forması olan siyah forma taraftar talebiyle Fenerium'larda satışa çıkmıştı. Almıştım da. Düz lacivert forma hasretim de yine kaleci formasıyla dindirildi ama ben hâlâ alamadım. Bunu alır mıyım? Almam. Şık aslında, güzel bir kaleci forması. Ama o kadar.

Formaların sırtındaki reklamların omuz yerine belde yer alacağı müjdesi gelmişti. Bu müjde dedikoduydu tabii, ben resmi bir duyuru vesaire görmüş değildim. Ancak formaların tamamında reklam yine omuzda. Umarım bu değişir ve reklamlar bele iner.

Tabii reklamlar kadar göğüsteki Ay-Yıldız'ın orada kalıp kalmayacağı konusu da var ama sormaya dilim varmıyor desem yeridir...

Sorular

2011-07-13T12:34:00.003+03:00

Fenerbahçe'nin Kardemir Karabükspor maçı öncesinde ortalıkta dolanan Karabük'e teşvik gideceği iddialarını duyan kulüp başkanı oyuncularıyla toplantı yapmış. Neden tüm bu süreç içerisinde görüşüne danışılmadı?

Aynı maçta teşviğe aracı olacağı iddia edilen Bülent Ataman kaçıncı dalgada ifade vermek için çağırılacak?

Gaziantepspor'un Trabzonspor maçından hemen bir gün önce Trabzonspor eski başkanı ve dönemin bakanı Faruk Özak'ın Gaziantep şehrinde stat için protokol imzalamış olması dokunulmazlığa mı takılıyor? Başka tarafı yok mudur bu işin?

Bucaspor - Trabzonspor maçında Emenike'nin Karabükspor tarafından oynatılmaması gibi kadroya alınmayan ve akabinde sezon biter bitmez Trabzonspor'la imzalayan Sercan Kaya kaçıncı dalgada çağırılacak?

Korcan göz altındaki tek aktif futbolcu, yediği, sözde şüpheli goller yüzünden. Selçuk'tan yediği golün benzerini Volkan da yedi, o da mı şaibeli? Veya Korcan maç 1-0'ken kurtardığı karşı karşıya pozisyonlarda para aldığını mı unutmuştu? Kim soracak?

Yeni formalardan biri sızdı

2011-07-13T12:19:00.001+03:00

Olmamış...

Ne desem boş...

2011-07-03T18:34:00.003+03:00

Ben bu operasyonu anlamaya çalışıyorum, çıkamıyorum içinden.

Geride kalan sezona bakınca sadece içinde Fenerbahçe'nin olduğu maçlara bakılıyor olmasının izahı olamaz. Ki aslında Altay - Adanaspor maçına dair de gözaltılar var, yani operasyon sadece Süper Lig kapsamlı değil, o belli.

Eskişehirspor'la ilgili konuşulanlar malum, Bülent Uygun vs... Hatta Sezer Öztürk, belli ki... Eskişehirspor- Fenerbahçe maçında yattıklarının ötesinde Trabzonspor maçında da teşvik aldıkları üzerinde duruluyor. Rivayete göre oyuncuların para alırkenki görüntüleri var...

Sivasspor malum... Korcan... Karabükspor'la Emenike sadece? Komik. Ligin son maçı Trabzonspor maçındaki manzara ortada...

Trabzonspor - Bucaspor maçı geliyor benim aklıma, veya Fenerbahçe'nin Saracoğlu'ndaki Gaziantepspor maçının Antep cephesi niye soruşturulmaz? Bunlar enteresan... Bugün başlayıp bugün bitecek gibi durmuyor bu iş. Bugün göbek atanların kapısı da çalınabilir yarın... Bir tek bu sezonki iddiasızlıkları içinde Beşiktaş ve Galatasaray çok uzaktalar muhabetten. Ergun Gürsoy'lar, Sinan Engin'ler yokmuş gibi, hiç var olmamışlar gibi...

Fenerbahçe bu sezon sahada oynadığı futbolla bu şampiyonluğu herhangi bir masa başı, perde arkası iş olmadan kazanabilecek gibi oynadı. Ben 34 hafta boyunca bunu gördüm, kötü gününde bile. Şayet Fenerbahçeli yöneticiler o oyuncuların emeğine, gücüne güvenmeyip böyle işlere giriştilerse, Karabükspor gibi, Eskişehirspor gibi kulüplerle böyle maddi pazarlıkların içine girdilerse Allah onları nasıl biliyorsa öyle yapsın. Hepsi sürünsün, çürüsün hapiste... Kimsenin umrunda olmaz...

Fenerbahçelilerin canımızı sıkanın ne olduğunu netleştirelim önce; bütün bunları Fenerbahçeli yöneticilerin yapmış olmasına mı, yoksa sadece yaparken yakalanmış olmasına mı bozuluyorlar?

Bugün bu şekilde levrek gibi ayıklanan Fenerbahçeli yöneticiler değil de Galatasaraylı veya Beşiktaşlı yöneticiler olsaydı nasıl bakıyor olacaklardı olaya?

"Bunların böyle işler yaptıkları belliydi zaten" diyip kendi yöneticilerinin hiç böyle işlere bulaşmadığını zannetmeye mi devam edeceklerdi, bugün Galatasaraylıların, Beşiktaşlıların yaptığı gibi? Yoksa "Bizim yöneticiler de bulaşmamıştır inşallah" mı diyor olacaklardı...

Ben şunu söylüyorum; Fenerbahçe yönetimi, böyle bir dönemde, böyle bir sezonu şaibeye bulaştırdılarsa Fenerbahçe küme de düşsün, şampiyonluğu da alınsın.

Bu ideal ve adaletin herkese işleyeceğini bileceğimiz bir ortamda ortak söylemimiz olacaktır zaten herhalde. Ama biz biliyoruz ki, 2010-11 sezonunu temizleyip, örneğin 2005-06 sezonuna hiç dönüp bakılmayacağı için Fenerbahçe bu işin içinden "Herkes leş gibi kirliyken yakalanacak kadar salak olanlar" olarak çıkacak. Canları asıl sıkan o.

Sağda solda kaç kez "O Süleymanou'yu nasıl bağlamadık" denildi. Kimse şimdi tutup da "Ay yanlış yapmışız" demesin o yüzden. "Madem Aziz Yıldırım'sın, futbolun en güçlü adamısın o şampiyonlukları o maçlara bırakmayacaktın, bıraktıysan da o maçların kaybedilmemesi için ne gerekiyorsa yapacaktın" denildi. O "ne gerekiyorsa"nın adı hiç konulmamıştı, bugün konuldu işte onun adı.

Bugün Fenerbahçe'nin 2010-11 sezonunun kritik maçlarında belgeli, delilli, ispatlı şekilde şaibeye bulaştığı kesinleşirse hangimiz ne diyebiliriz?

Bir Fenerbahçelinin savunduğu ne varsa, onlarla ilgili sürekli yüzümüze vurulan "Spor ve siyaset iç içe, güç dengeleri hep hassas, kimse zannettiğimiz, o değerlere bürüdüğümüz kadar temiz olamaz" gerçeğine yenik düşmüş olacak. O kadar.

Senin, benim, onun, Fenerbahçeliyim diyen herkesin Fenerbahçe deyince aklına gelen erdemleri ortadan kalkmayacak. Sadece taraftarın o erdemlere verdiği önemi, kazanmanın arkasına koyan, o erdemleri taşımayan, paylaşmayan adamlar tarafından yönetildiği ortaya çıkmış olacak Fenerbahçe'nin, hepsi o. Benim paylaştığım bir fikrin dediği gibi "Bizim sevdiğimiz, gönül verdiğimiz şey bu adamlar değil, Fenerbahçe aynı Fenerbahçe'dir, onu yönetenlerin ahlaksızlığı beni bağlamaz" diyebilecek duruşu sergileyemeyecek olan zaten bambaşka bir yerdedir, umurda olmaz.

Ben 800 lira verdiğim kombinemle Tavşanlı Linyitspor maçını izlemeye de giderim Saracoğlu'na...

Bu musibetin arkasından büyük bir temizlik yapılacağını umar, o operasyonun Fenerbahçe'yle kısıtlı kalmayacağını, her renkten her şerefsizin, onursuzun, ahlaksızın bu ülke futbolundan ve sporundan ayıklanması için vesile olacağını umarım. Bu ülkede adalet böyle işlemiyor olabilir, bu gerçek benim bunları ummamın önüne geçemez. Tıpkı kendi özel ve iş hayatı karanlıklar içinde olan yöneticilerin bu ahlaksızlıklara bulaşmamış olmalarını ummam gibi, ütopik de olsam umarım bunu...

Fenerbahçeli bugün "Niye bizle başladı"yı sorguluyor. Yıllardır hep öbürlerini suçladığı çirkinliklerin bu denli aleni olarak ortaya konduğu ilk hareketi kucağında buldu çünkü, salakladı, beklemiyordu bunu. Galatasaray veya Beşiktaş'la, hatta Trabzonspor'la vs başlamış olsaydı, akabinde Fenerbahçe'den de birilerinin ayıklanması belki bu kadar koymazdı. Ama ezber bozuldu işte.

Geri pası kuralı, cips paketiyle saha kapatma, deplasman seyirci yasağı, sporda şiddet yasasının tribün uygulamalarının pilot bölgesi hep Fenerbahçe oldu zaten. Bunların hepsi ilk Fenerbahçe'de denendi. Bu olay ise, üzerinde ilk denenen olmak için zor bir konu, kaldırmak kolay değil.

Fenerbahçe'de yalnızlıkla, tek başınalıkla büyütülmeye çalışılan bir duruş hep vardı. Ayyuka çıkması bire karşı onyedi söylemidir, son 4-5 senedir iyice vites büyütmüş durumda.

Bu duruş Fenerbahçeliye "Biz temiziz, geri kalan herkes kirli" dedirtiyordu. Buna inanıyorduk da. Her gelişmede o tek başınalığın altını çizip bizim dışımızdaki ittifaklarda şaibe arıyorduk, haklı olarak. Şimdi bugünki manzarada bu ezber çok fena bozuldu. En ağır suçlamaların altına girildi...

Diğer takım taraftarlarının yapacağı en büyük hata "Hepimiz temizmişiz, bir tek Fenerbahçe kirliymiş" olayına kendilerini kandırmaları. Bundan uyanması sancılı oluyor, uyarması benden olsun.

Not: Son üç paragrafı yeni ekledim...

Ligin yapışkanı

2011-06-30T10:36:00.004+03:00

1 Eylül 2009'da, yani bundan neredeyse iki sene önce NTVSpor'a "Panoramik" başlığıyla yazdığım lig değerlendirmesinde yazının sonunu şöyle getirmişim:

Ankara'nın diğer iki takımı ise çok başka konularla gündemde. Geçtiğimiz günlerde gelip giden birleşme, dün (31 Ağustos 2009) yapılan kongreyle netleşti. En net hali bile çamur gibi busbulanık. Mehmet Çakır ve Ediz Bahtiyar'la başlayan transfer furyasının transfer penceresi kapanmadan bitmesi beklenmiyor. Ankaraspor alenen tasfiye ediliyor, kulübün kapısında "İş değişikliği nedeniyle zararına satışlar" tabelası eksik bir tek. Bu tasfiyenin marka değeri dillerden düşmeyen ligimize tesiri şimdiden merak konusu.

TFF'nin çok acil inisiyatif alarak harekete geçmesi, cesur ve köktenci aksiyonlar alması gerekiyor diye düşünüyorum. Örneğin Ankaraspor'la Ankaragücü arasındaki transferlerin tamamlanmasını müteakip, Ankaraspor'da kalan oyuncuların lisanslarını geçici olarak dondurup bonservislerini oyunuclara teslim etmeli ve bu oyuncuların kendilerine kulüp bulmaları için istisnai bir transfer serbestliği tanımalı, Ankaraspor'un kulüp olarak lisansını iptal edip, bugüne kadar oynanan dört haftadaki maçlar da dahil olmak üzere tüm maçlarını 3-0 rakip takım adına hükmen tescil etmeli. Fikstürde Ankaraspor'la oynayacak takımın BAY geçmesi sağlanıp Bank Asya 1. Lig'den terfi statüsünü üç yerine dört takım çıkacak şekilde düzenlemeli. Bir hafta "gurur mücadelesi" bir hafta "kapanacağı belli takımın teslim olmuşluğu" içerisinde oynayacak, Rus ruleti tadında bir takımın ligde barındırılması saçmalıktan başka bir şey olmayacaktır diye düşünüyorum.

Sanki bir bildiğim varmış, vahiy inmiş gibi yazdığım bu şeyler sonrasında tek tek gerçekleşmiş, Ankaraspor'un lisansı askıya alınmış, oyuncularına transfer hakkı verilmişti. Çoğu, beklendiği şekliyle, tabii ki, Ankaragücü'ne transfer oldu oyuncuların.

İki gün önce Türkiye Futbol Federasyonu'nun seçimleri vardı, Mehmet Ali Aydınlar yeni başkan olurken, uzlaşı aranan ilk konu yine bu Ankaraspor - Ankaragücü olayı oldu. Türk futboluna neden bulaştıklarına hâlâ anlam veremediğim Gökçek ailesinin yüzüne gözüne bulaştırdığı kulüp yöneticiliği hadisesi her nedense bu genel kurulda oldu bittiye getirilerek, sözde, çözüldü.

Aziz Yıldırım'ın Kulüpler Birliği başkanı sıfatıyla aracı olduğu konu, kürsüden yapılan "Lisansın iptali için el kaldırmanız gerekiyor, kaldırmasanız yeter" telkiniyle sonuca ulaştı. Ankaraspor Bank Asya Ligi'ne iade edildi.

Ankaraspor yönetimi "E ama biz Süper Lig'den düşürülmüştük, oradan dönmemiz gerekmez mi" diyecek kadar pervasız oladursun, iki kulübün yönetimlerindeki çarpıklık düzelmiş değil.

Bu durumda Ankaraspor'un seneye Bank Asya Ligi'nden Süper Lig'imize çıkması durumunda, veya, olmaz ya, Ankaragücü'nün küme düşmesi durumunda Ankaraspor'un ilk iptaline yol açan dönemdeki durumun aynısı yaşanacak. Madem ileride tekrarlanması olası bir durum vardı, o zaman niye iptal ettiniz? O zaman iptal etmeniz doğru idiyse şimdi neden iade ediyorsunuz? Bunları sormak lazım. Kim soracak? Kimse.

İşin içinde bir de Ankaraspor'a ödenmesi gereken tazminat filan varmış ki, ciddiyse komik, şakaysa hiç komik değil.

Bu kadar saçma yönetilen bir süreç bulmak zor. Ama biz başardık.

Zebellah

2011-06-29T12:28:00.006+03:00

2005-06 sezonuna girerken Fenerbahçe transferi kısa kesmiş, Juventus'tan Appiah'ı yanlış hatırlamıyorsam 8 milyon € bonservisle transfer etmişti. O dönem Gana milli takımının da kaptanlığını yapan Appiah o dönemin moda gediği olan çapa pozisyonunu kapatıyordu. Fizikli, yorulmak bilmeyen, durmadan koşabilen, kendini yırtan tipte bir oyuncuydu. Fenerbahçe taraftarının kalbini fethetmesi de uzun sürmedi. Uzaktan şutlarla attığı goller de işin içine girince beklenenin bile üstüne çıkmıştı.

Ama klasik Afrikalı oyuncu eksikliklerini de barındırıyordu. Saha içinde futbol zekası vasatın az üstündeydi. Kısa paslarda iyiyken pas mesafesi uzadıkça isabet oranı ciddi şekilde düşüyordu. Zaman zaman maçtan kopup kendi maçını yapmaya başlayabiliyordu. Zoru denemekte ısrar etme, kafasını kaldırıp daha uygun adamı bulamama, pas verilecek yerde şut çekme, şut çekilecek yerde pas verme. Yine de şampiyonluğun son maçta verildiği sezonun belki de en büyük kazanımı ve yıldızıydı.

2006'da Gana milli takımıyla Dünya Kupası'na gitti. Fenerbahçe'de 4 numara giyen Appiah orada 10 numara giyiyordu. Takımdaki görevi de daha ofansifti. Orada yaptıkları, giydiği formanın da etkisiyle midir nedir, İstanbul'a döndüğünde kendisini 10 numara zannetmeye başlamıştı. Zico'nun o dönemli tuhaf ortasaha denemelerinde (Tuncay, Tümer, Alex, Aurelio, Appiah'lı orta beşli denemeleri) kendisine bulabildiği yer sağ kanat olmuştu. Orada oynamak istemiyordu, o geriyi Aurelio'ya bırakıp Alex'in yanında oynamak istiyordu. Yapabileceği şey değildi ama gözünü oraya dikmişti. Olmadı.

Derken sakatlığı, hâlâ ihmal mi tıbbi şanssızlık mı olduğu kesinleşememiş ve kesinleşemeyecek olan emboli sıkıntısı derken sorunlu ayrıldı Fenerbahçe'den. İkinci sezonda çok az katkı vermesine rağmen beklenenden erken gerçekleşen bu ayrılık bir ukde bıraktı bir çok Fenerbahçelinin içinde.

Fenerbahçe o gittikten sonra Aurelio'yu da kaybetti. Emre Belözoğlu'nu aldı oraya, ve diğerleri daha fena; Maldonado ve Josico. Fenerbahçe'de o mevkiye tutmayan her aşı ya Aurelio'yu, ya Appiah'ı daha da büyüttü taraftarın ve camianın gözünde.

Son olarak Cristian Baroni alındı. İlk geldiğinde "Hah, Aurelio'yu aramayız artık" dedirtti. Sonra düştü performansı. Sonra yükseldi, sezon bitti. Yeni sezon yine iyi başladı, kötü devam etti, iyi bitirdi. Bu iniş çıkışlarıyla pek çoğu için Selçuk Şahin'i tercih edilebilir kıldı (bu konuda ben hem blog'da hem NTVSpor'da yeterince yazdığım için tekrara girmeyeceğim).

Şimdi Fenerbahçe yeni sezona şampiyonluk madalyasıyla girerken, önünde doğrudan Şampiyonlar Ligi grupları gibi bir fırsat varken transfer sezonunda herkesin merakla ve heyecanla beklediği transfer yine bu mevkiye; orta sahanın ortası.

Cristian'ın takımda tutulması halinde, o mevkiye alınacak yabancı bir oyuncu her halükarda yabancı kontenjanı adına ziyandır. Oraya birisi alınacaksa, geçen sezon bile zaman zaman form durumu nedeniyle değil de kontenjan sıkıntısından kulübede kalan Cristian'ın takımda tutulması tuhaf olacaktır. Bu apayrı bir konu.

Asıl konu şu ki; Fenerbahçe'de o mevkiye aranan adam Appiah gibi bir adam mıdır?

Transfer sezonu açıldığından beri adı geçen isimlerin çoğu ya Afrikalı, ya Afrika kökenli Fransız, Parker istisnası hariç. Soyadı Diarra veya Sissoko olan herkese talipmiş gibi bir görüntü de olmadı değil (Şaka!).

Appiah Juventus'tan Fenerbahçe'ye gelirken bunun nedenlerinin başında Juventus'taki Vieira gerçeğiydi. O zaman moda oydu, gereksinim duyulan oydu. Bugün futbol başka bir şeye doğru evriliyor. Takımlar kadrolarında Appiah gibi oyuncu bulundursalar bile bunu daha ziyade önlem olarak tercih ediyorlar. Futbol açısından daha çok şey vaat eden orta saha oyuncuları daha revaçta. Gittikçe baskınlaşan ve yayınlaşan pas futbolunda o pozisyon için hamal futbolcu arayanlar bile bunun biraz daha fazlasını istiyor. Boğuşarak, güreşerek, kendini yerden yere atarak top kazanan orta saha oyuncuları yerini iyi pozisyon aldıkları için iyi pas arası yapan orta saha oyuncularına bırakıyor. Bu da, özellikle basında adı geçen orta saha oyuncularının gerçekten Aykut Kocaman'ın listesinde bulunup bulunmadığını sorgulatıyor bana. Dahası, Fenerbahçe'nin ihtiyacının gerçekten bu olup olmadığını.

Bugün Fenerbahçe'nin radarındaki isimlerin ağırlıklı olarak Fransa liginden olması da tesadüf değil bu nedenle. Anlaşıldığı kadarıyla, Aykut Kocaman'ın Türkiye ligi için bir üst örnek olarak gördüğü, oyuncularının adapte olmakta zorlanmayacağını düşündüğü havuz orası. Doğrusunu söylemek gerekirse gerçekçi bir tercih bu. Portekiz ve orta saha özelinde Hollanda ligleri bunun için gerçekçi ligler. Ancak daha geniş açıda bakıldığında daha üst düzey liglerde bu tarz hamal ve tek yönlü oyuncuların sayısının azaldığını da görebiliyoruz. Talep az, arz da düştü.

Daha hâlâ Güiza ve Bilica'nın işgal ettiği yabancı kontenjanlarına çözüm bulamamış olan Fenerbahçe Mehmet Ali Aydınlar'ın başkan olması halinde yabancı sınırının değişmesinden medet umuyor mudur, TFF böyle bir hamleyi paldır küldür 2011-12 sezonu öncesinde yürürlüğe sokar mı, orasını bilemiyorum.

Ama mevcut 6+2+2 manzarasında Fenerbahçe'nin Emre, Selçuk, Cristian hatta çelimsiz Gökay varken, Sezer ve Topuz'dan da (hatta belki Özer'den bile) ortada yararlanılabilir durumdayken o mevkiye yeni bir Appiah arıyor olması bugünün futbol aklına, bence, terstir.

Tuncay's back?

2011-06-20T10:32:00.003+03:00

Fenerbahçe'den gidişine üzülmüştüm, kızmamıştım.

İnsanların hayallerinin yerine başka şeyler koymaya çalışanlardan değilim. "Kal, Fenerbahçe'nin kaptanı olarak efsaneleş" dediğinizde bu sizin hayaliniz olabilir. Öyle bir oyuncuyu özlediğiniz için, sahada kendini parçalayan bir oyuncuyu buna layık görürsünüz, bunu hayal edersiniz. O ise kendini Premiership'te hayal etmektedir. Middlesbrough olmuş, Stoke City olmuş onun için fark etmeyebilir. Kendini orada, o arenada, o sahalarda görmek istemiştir. "Onun hayalini kurma, gel Fenerbahçelinin hayaline ortak ol" demek, en azından bana düşmez. Bunu kendine vazife edinen, "Gitme" diyen, gidince de küsenler oldu.

Bir de "Seni biz parlattık para kazandırmadan gittin" diye ayrıca gönül koyanlar vardı. Bana göre bir oyuncu kulüpten aldığı paranın karşılığını sahada vermişse, transfer olma noktasına geldiğinde illa bonservis geliri kazandırmak zorunda değildir. Satın alınırken yüksek bonservis verilmişse, belki onu amorti etmesini isteyebilirsiniz, finansal açıdan. Onun dışında oyuncu verebileceğini vermişse ve bonservissiz gitmek de transferini kolaylaştıracak bir etkense, benim umrumda olmaz.

Bunlar hep BENİM bakış açımdan.

Şimdi Wolfsburg'dan satın alma opsiyonlu olarak kiralanacağı lafları dolanmaya başladı.

Yine şahsi görüşümü belirteyim, kadrosu şu anki şekline gelmiş bir Fenerbahçe'ye, kaliteli liglerin vasat takımlarında 'takılmış' bir Tuncay'ın gelmesini istemiyorum.

Kimsenin Tuncay'ın saha içi profesyonelliğine, ortaya yüreğini koymasına bir şey diyemez. Futbola profesyonel anlamda geç başlamış olmasının getirdiği handikapları tahmin edilemez olmaya dönüştürmüş, temel teknik fundamental eksikliğini çeşitli şekillerde kapatmış bir oyuncu olarak Avrupa'ya geç gitti ve benim izleyebildiğim kısıtlı maçlarında da gittiği yerlerden pek bir şey alabilmiş, kazanabilmiş gözükmedi. Yani Fenerbahçe'den gittiği zamandakinden daha iyi değil Tuncay.

Olmadık pozisyonlarda yarattığı gollerle Fenerbahçe'nin hücum yönüne mutlaka katkı yapar-dı, gitmiş olan Tuncay gittiği haliyle geri dönüyor olsaydı. Bana göre dönecek olan Tuncay giden Tuncay'dan daha gerilemiş bir oyuncu. Yaşı ise bu gerilemeye doğal olarak uymuş değil.

Bütün bunları alt alta yazınca, Tuncay ilk onbir oyuncusu olmaktan uzak geliyor bana. Bu durumda da kadroya katılması hem pahalıya gelebilir, hem de orta-uzun vadede yedeklik problemi oluşabilir.

Özellikle İngiltere'deyken alkolle arasının da epeyi iyi (!) olduğu dedikoduları kulaklara geliyordu, bu da endişe verici bir diğer not olarak yazının sonundaki yerini alsın...

ESpora yayında...

2011-06-17T17:10:00.005+03:00

2010 sonundan 2011 ilkbaharına kadar süren, beş aylık sertifika programıyla Kadir Has Üniversitesi'nin Spor İletişim Sertifika Programı'ndan mezun olduk. Adet olduğu üzere, programın mezunları olarak bir spor dergisi işine giriştik, benim blogu boşlamama paralel performansım dergiye sözünü verdiğim yazıyı da gönderemememe neden olduysa da dergi, ESpora özellikle de sertifika programını birinci bitiren Ulaş Bayram'ın insanüstü özverisiyle yayına girdi. Aşağıdadır efenim, seyreyleyin...

Üstüne tıklarsanız tam ekran oluyor, alttan sayfaları çevirmek mümkün, dört adet yuvarlağı da sırayla gezerek alttaki sayfa gruplarının devamını da görebiliyorsunuz.